[Στην ανάπαυλα] Οδός Ιφικράτους

Κι αν δεν είναι οδός και είναι μονόδρομος; Αν όλα οδηγούν εκεί; Ξέρουμε πού πάμε;

Θα είμαστε σε όροφο ή θα μας μπουντρουμιάσουνε σε κάνα υπόγειο να πέφτουν στην ακάλυπτη αυλή μας όλα τ’ αποτσίγαρα και τα βερικοκούκουτσα απ’ τους από πάνω;

Πάρκινγκ θα έχουμε; Φως, νερό, τηλέφωνο; Τα άιφον επιτρέπονται; Ή μόνο τα άιπαντ που διαθέτει κι ο αρχηγός;

Επίσης στην «επιχείρηση οπλίζω-χτυπώ-επαναχτυπώ-ζντο» θα λαμβάνουμε όλοι μέρος ή μόνο το Πεζικό; Οχι, ρωτάω γιατί εμείς στο Ναυτικό (στου Παλάσκα τουλάχιστον όπου υπηρέτησα) δεν είχαμε όπλα. Δεν μας δίνανε.

Μαθαίναμε όμως να δένουμε με σχοινάκια τον περίφημο κόμπο τον επονομαζόμενο «Καντηλίτσα» με τ’ όνομα. (Πλεονασμός βέβαια, αλλά τον απαιτεί το πλουσιοπάροχον του θέματος).

Υστερα, να ένα άλλο ερώτημα. Μ’ εμάς τους καλλιτέχνες τι θα γίνει;

Ξέρω ότι είμαστε μειονότητα, αλλά μήπως και ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι δεν ξεκίνησε; Κι όμως κατέκτησε σε χρόνο ντετέ τα ύψη τ’ ανεμοδαρμένα. Εμάς λοιπόν τι μας περιμένει; Εγώ ελπίζω πολύ στο αρτίστικο του βλέμματος του Ιφικράτους, παρ’ όλα αυτά αναρωτιέμαι. Θα μας στείλουνε στο Σύνταγμα να ενδυναμώνουμε με τα τραγούδια μας το λιντσάρισμα των παλαιοπολιτικών προδοτών ή θα μας δώσουνε από μια «ντάτσα» στον καθένα, κατά Ποδονίφτη μεριά, να καθόμαστε στις βεράντες το δείλι να εμπνεόμεθα έργα με καθαρά κομματικό χρωματισμό ανεξίτηλο;

Επειτα αν μας βάλουνε κι εμάς στην πρώτη γραμμή του εκτελεστικού αποσπάσματος, θα σφάζουμε μόνο ή θα προχωρήσουμε και σε πιο σκληρά μέσα όπως αίφνης το γδάρσιμο, γιατί τότε πρέπει να πάω για μετεκπαίδευση στον Δημήτρη τον εκδορέα να πάρω κι ένα ντοκτορά, έτσι να βρίσκεται, να μου στολίζει το σύνθετο.

Κι αυτή η οδός η Ιφικράτους έχει για όλους; Ή μόνο για τους ιφικρατισμένους;

Κι αν δεν είναι οδός κι είναι μονόδρομος;

Κι αν δεν είναι μονόδρομος κι είναι αδιέξοδος;

Αχ, Ιφικράτη, με μέθυσες με τα λεγόμενά σου …

«Θα σπάσω κούπες

(Παραδοσιακό. Τραγουδάει η Ελευθερία. Και ως τραγουδίστρια και ως έννοια. Καρσιλαμάς).