[Ματιές] Βαρσοβία

Κανονικά θα έπρεπε να είμαι από χθες στη Βαρσοβία για να παρακολουθήσω μαζί με τους φίλους μου Νίκο Σηφουνάκη και Δημήτρη Παπακωνσταντίνου τον αγώνα Ελλάδας – Πολωνίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου. Αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα θέλαμε. Ο μεν Σηφουνάκης βρίσκεται στη Λέσβο ως υποψήφιος βουλευτής, ο δε Παπακωνσταντίνου μού ανακοίνωσε προχθές, με ένα λακωνικό και ψυχρό τηλεφώνημα, ότι δεν υπάρχει ούτε ένα ελεύθερο δωμάτιο στα ξενοδοχεία της πολωνικής πρωτεύουσας! Τα έχουν γεμίσει σε μεγάλο βαθμό έλληνες φίλαθλοι…

Ευτυχώς που υπάρχει και η τηλεόραση. Φυσικά, το ματς με την Πολωνία στην TV θα το παρακολουθήσω. Γιατί, τώρα που γράφω το χρονογράφημα, Παρασκευή πρωί, η συνάντηση δεν έχει καν αρχίσει. Πάντως, όλη τούτη την εβδομάδα ονειρεύομαι μέρες της Λισαβώνας. Για να πάρω αισιοδοξία και χαρά. Και να γλιτώσω απ’ τα πάνελ των πολιτικών. Οι οποίοι λένε, συνεχώς, τα ίδια και τα ίδια, «ο καθείς και το κόμμα του». Ολοι έχουν μάθει το «ποίημα» και το απαγγέλλουν «νεράκι». Κατηγορώντας αδιαλείπτως τους αντιπάλους τους.

Αυτά έχει η πολιτική. Και ιδίως η πολιτική στη χώρα μας. Μιλάμε, χρόνια, για απλή αναλογική, που προϋποθέτει κυβερνήσεις συνεργασίας, αλλά όταν φτάσει η κρίσιμη ώρα, «άλλος για Χίο τραβάει κι άλλος για Μυτιλήνη». Εγινε και τώρα πριν από τη «λύση» της υπηρεσιακής. Δεν τα βρήκαν μεταξύ τους κάποια κόμματα και προχωρήσαμε σε νέες εκλογές. Ακυβερνησία, έξοδα, «συγκρούσεις» στην τηλεόραση, πλήρης παράλυση του κράτους. Κι εγώ, έχασα την Πολωνία και το Euro…

Είχα πάει και το 2008, στο Ζάλτσμπουργκ. Η πρωταθλήτρια του 2004, η ομάδα μας, ήταν χάλια! Ηττηθήκαμε τρεις φορές, στα τρία ματς που δώσαμε και δεν βάλαμε παρά μόνο ένα γκολ. Περιμέναμε όλοι, τότε, κάτι καλύτερο. Πιστεύαμε στην Εθνική μας, για την οποία τραγουδούσαμε, το 2004 σε όλη την Ελλάδα, μεθυσμένοι, σε μουσική του Τσιτσάνη – «Στου γιαλού τα βοτσαλάκια» – το «Σήκωσέ το το γ…!».

Από την ομάδα του 2004, που είχε προπονητή τον Ρεχάγκελ, κλήθηκαν τρεις παίκτες από τον Σάντος. Ο Χαλκιάς, ο Καραγκούνης και ο Κατσουράνης. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους είναι έμπειροι και «σκληρά καρύδια». Αντίθετα, οι Πολωνοί, όπως διαβάζω, δεν έχουν πείρα, αλλά έχουν νιάτα. Που σημαίνει ότι οι παίκτες τους τρέχουν σαν τρελοί στο γήπεδο. Αντικειμενικά, όμως, οι δικοί μας υπερτερούν. Αν και μερικές φορές βγαίνουν στο τερέν σαν μουδιασμένοι και ώσπου να πάρουν μπρος, περνάει μισή ώρα!

Το καλό με την τωρινή Εθνική είναι ότι έχει δυνατή άμυνα. Ωστόσο δεν βλέπω δεμένη και παραγωγική επίθεση. Τα γκολ μπαίνουν με δυσκολία. Και από στημένες φάσεις πολλές φορές. Και είναι μάλλον φυσικό. Πριν από οκτώ χρόνια έπαιζαν ο Τσιάρτας, ο Ζαγοράκης, ο Νικολαΐδης. Σήμερα, ο Σαμαράς, ο Γκέκας, ο Σαλπιγγίδης άλλοτε είναι στα πάνω τους και άλλοτε ψάχνεις να τους βρεις…

ΥΓ. Κτηνωδία! Από τον εκπρόσωπο ενός φασιστικού κόμματος που το ψήφισαν εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες! Αυτή είναι η Ελλάδα. Ή, πιο σωστά, και αυτή.