[Ματιές] Κατρακύλα

Θα πάμε και για… τρίτη εκλογική αναμέτρηση, φοβάμαι, αν κρίνω από αυτά που λένε στα κανάλια οι περισσότεροι από τους εκπροσώπους των κομμάτων. Δυο λαλούν και τρεις χορεύουν πάει το πράγμα. Και δεν βλέπω να αλλάζει τίποτε, από μέρα σε μέρα. Και η 17η Ιουνίου έφτασε: δύο εβδομάδες σκάρτες μας χωρίζουν από την Κυριακή του παραβάν και της κάλπης.

Εβλεπα, την περασμένη Δευτέρα, την εκπομπή του Ν. Ευαγγελάτου στον Σκάι. Πολιτική εκπομπή. Καλεσμένοι, έξι βουλευτές ή υποψήφιοι. Και οι έξι είπαν από την αρχή ότι στις 18 Ιουνίου η Ελλάδα θα έχει οπωσδήποτε κυβέρνηση. Γιατί τα κόμματα θα βάλουν μπροστά το συμφέρον της πατρίδας και θα ρίξουν από το παράθυρο τις διαφορές τους.

Αρχισε μετά η συζήτηση. Η μπάλα πήγαινε από τον ένα στον άλλο. Μικρές πασίτσες. Και ήπιοι τόνοι. Σιγά σιγά, όμως, οι τόνοι ανέβαιναν. Και έβγαιναν στην επιφάνεια οι διαφορές. Ουσιώδεις και μεγάλες. Μνημόνιο – αντιμνημόνιο, προοδευτική κατεύθυνση – οικουμενική, πατριώτες – προδότες, μετανάστες – λαθρομετανάστες κ.λπ. Και το γκραν φινάλε: όταν ο Ευαγγελάτος ρώτησε, ζητώντας μια καθαρή απάντηση, «με ποιο κόμμα θα μπορούσατε να συνεργαστείτε για τη νέα κυβέρνηση;», κουφάθηκα από το μπλα μπλα! Λέγανε, λέγανε οι έξι, κόβανε βόλτες γύρω από την απάντηση, αλλά άκρη πουθενά! Ωσπου βαρέθηκα, θύμωσα και έφυγα για το καφενείο. Εκεί, τουλάχιστον, οι κουβέντες είναι πιο καθαρές.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που η χώρα βρίσκεται στην αιχμή του ξυραφιού! Λεφτά δεν υπάρχουν και ο δυστυχής υπηρεσιακός υπουργός των Οικονομικών τρέχει και δεν φτάνει, με εφοριακούς και τελωνειακούς, για να μαζέψει μερικά έσοδα και να μπαλώσει κάποιες τρύπες. Κάτι τέτοιο, όμως, δείχνει σχεδόν αδύνατο. Οι εισπρακτικοί μηχανισμοί είναι σμπαράλια, μεγάλα κενά παρουσιάζονται στις ΔΟΥ, ο κόσμος έχει μείνει πανί με πανί και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, όσοι έχουν κάτι στην άκρη το κρατάνε με τα δόντια γιατί δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο και η ζωή τραβάει την ανηφόρα, με αγωνία και αγανάκτηση.

Αλλά οι πολιτικοί, στον ουρανό τους! Πάνελ, διαξιφισμοί, τηλεοπτικοί καβγάδες, βλέμματα συνεχώς προς τα πίσω – «εσείς φταίγατε», «όχι, εσείς» – το γνωστό, αιώνιο τουρλουμπούκι που μας έχει φέρει στην άκρη του γκρεμού! Αναρωτιέμαι, δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι άνθρωποι ότι το πράγμα δεν είναι δυνατόν να πάει παραπέρα; Δεν συναισθάνονται το μέγεθος των ευθυνών τους για τη σημερινή φρικτή κατάσταση; Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ορισμένοι είναι ηλίθιοι ή μύωπες. Πολλοί όμως ξέρουν τι τους γίνεται και ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει, νομίζω, τον πατριωτισμό τους. Τι κάνουν, ωστόσο, για να σταματήσουν αυτή την κατρακύλα; Τα έχω χαμένα. Και φοβάμαι – επαναλαμβάνω – ότι παρά τα όσα αντίθετα διακηρύσσονται, θα πάμε φουλ για τρίτη εκλογική αναμέτρηση…