«Σκουπίδια»

«Σκουπίδια»…

Τα 90ς ήταν μια εποχή που έβγαζε ακόμη σταρ αλλά και μπάντες με εκτόπισμα, όπως οι Garbage, που γύρισαν κι αυτοί με νέο έργο το «Not Your Kind Of People» (Sony) μετά το «Bleed Like Me» του 2005. Η μπάντα της Σίρλεϊ Μάνσον και του Μπουτς Βιγκ είναι κάθε φορά φαβορί για μεγάλα ροκ – ηλεκτρονικά κομμάτια με ψυχή ποπ, πάντα για πλατιά ακροατήρια, αλλά είναι και αρκετά σοφοί ώστε να μην απομακρύνονται και πολύ από τα δικά τους χωράφια. Τους αναγνωρίζεις σαφώς ότι εξαφάνισαν τα όποια σημάδια κόπωσης, με τη Σίρλεϊ μπροστά να ανοίγει δρόμο μέσα από επίμονες κιθάρες και φανκ καταπακτές. Ενα comeback που κατάφερε τον πρώτο στόχο του, να βγάλει την μπάντα πάλι στις σκηνές, τα λάιβ και τις περιοδείες.

… και νεράιδες

Παραμυθένιες μουσικές, γλυκά ιντερλούδια, κελαριστά νανουρίσματα, Χιονάτες και Ωραίες Κοιμωμένες, όμορφες αρμονίες, εκλείψεις και πανσέληνοι, πιάνο και «αόρατες» ορχήστρες – στο νεραϊδοχώρι των Sigur Ros η ζωή με το καινούργιο τους άλμπουμ «Valtari» (Parlophone) συνεχίζει να μοιάζει με αραχνοΰφαντο τραγούδι, με θρύλους του Βορρά (Ισλανδοί γαρ), με ένα θαυμάσιο τίποτα ή ένα ταξιδιάρικο κάτι, στο οποίο πιστεύεις με κλειστά μάτια (από τη δεκαετία του ’90 ώς σήμερα) χωρίς να ρωτάς ή αμφιβάλλεις και λοξοδρομείς προς πιο γήινα πράγματα, κάπου ίσως πιο κοντά.