Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Σε περιόδους κρίσης οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές ώστε δύσκολα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει τις μεταβολές στη συμπεριφορά των πρωταγωνιστών. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί με τους ηγέτες της Ευρώπης και τη στάση τους απέναντι στο «ελληνικό πρόβλημα».

Αν μπορούσε κανείς να  γυρίσει δύο χρόνια πίσω, τότε που η ελληνική κυβέρνηση υπέγραφε το πρώτο Μνημόνιο, θα διαπίστωνε ότι αυτά που σήμερα κυριαρχούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για παράδειγμα τα ευρωομόλογα, «ξορκίζονταν» από τους ισχυρούς  της Ευρώπης.

Εντελώς διαφορετική, σε σχέση με τη συνέχεια, ήταν τότε και η ελληνική στάση: θεωρώντας ενδεχομένως ότι η κρίση είχε σύντομη ημερομηνία λήξης, οι τότε αρμόδιοι δεν προχώρησαν σε μία σκληρή διαπραγμάτευση. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά σε όλους και ιδιαίτερα οδυνηρά για πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού.

Ομως, τα πράγματα έχουν ήδη αλλάξει: εκεί που οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν μπορούσαν να βρουν συνομιλητές στα αδελφά ευρωπαϊκά κόμματα, τώρα ανακαλύπτουν καθημερινά ότι υπάρχουν ευήκοα ώτα και δυνατότητες για συμμαχίες, στην κατεύθυνση της χαλάρωσης των μέτρων του Μνημονίου.

Προφανώς ο βασικός παράγοντας αυτής της αλλαγής είναι η εκλογή του Φρανσουά Ολάντ στο αξίωμα του Προέδρου της Γαλλίας. Αλλά πέρα από αυτό, είναι και η διαπίστωση ότι η κρίση δεν ήταν, τελικά, μόνον ελληνικό πρόβλημα.

Βεβαίως η «συμμαχία υπέρ της αυστηρής λιτότητας» της Ανγκελα Μέρκελ εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο, πολιτικά και οικονομικά, στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Θα ήταν αφελές να πιστέψει κανείς ότι η αλλαγή στις ευρωπαϊκές πολιτικές θα γίνει με αυτόματο τρόπο, χωρίς παζάρια, χωρίς συγκρούσεις – ή και χωρίς πισωγυρίσματα.

Ωστόσο είναι σαφές ότι ο συντηρητικός κύκλος κλείνει και πάλι για την Ευρώπη. Καθώς πλησιάζουμε στις γερμανικές εκλογές αρκετές από τις αλλαγές που σήμερα κρίνονται ως πρόωρες θα έχουν ωριμάσει. Και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες θα μπορέσουν να ξεφύγουν από τη μόνιμη λιτότητα.

Θα είναι ιστορική ειρωνεία αν η Ελλάδα, το μεγαλύτερο θύμα αυτής της πολιτικής, δεν καταφέρει να κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο. Θα είναι κρίμα αν η Ευρώπη προχωρήσει χωρίς εμάς. Είναι στο χέρι μας να νικήσουμε στη μάχη με τον χρόνο – ξεκινώντας από τη 17η Ιουνίου…