[Ματιές] Τρελόκαιρος
2 λεπτά
Παλάβωσε ο καιρός. Τη μια μέρα αυγουστιάτικη λιακάδα και ελαφρό πουκαμισάκι και την άλλη παγωνιά, σακάκι, «χιόνια στα ορεινά», βροχές και καταιγίδες. Και να ‘χεις και τον φίλο σου τον Γιώργο να σου προαναγγέλλει βαθυστόχαστα τον καιρό, επειδή συμβουλεύεται τον Αρναούτογλου, που είναι αυθεντία στα μετεωρολογικά θέματα όπως φαίνεται. Πάντως, ας μη ξεχνάμε ότι στον «καταραμένο τόπο και τον Μάη μήνα βρέχει»…
Με το «παλάβωσε», θυμάμαι πάντοτε τον Πάσχο Μανδραβέλη, που χρησιμοποιεί κατά κόρον αυτό το ρήμα όποτε αναφέρεται σε κόμματα της Αριστεράς. Και από τον Πάσχο, πετάει ο νους μου ακαριαία στον Σταύρο, που είναι μονίμως περίλυπος και εκνευρισμένος και ξεσπάει πάντοτε σε μένα, φωνάζοντάς μου ότι σε μερικούς μήνες το νόμισμά μας θα είναι το δηνάριο!
Παλαβά πράγματα, όντως: στο Τσάμπιονς Λιγκ πετάχτηκαν έξω από τον τελικό η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ και το Κύπελλο το κατέκτησε η Τσέλσι κερδίζοντας την Μπάγιερν, που ήταν φαβορί, στην έδρα της! Φαντάζομαι τα μούτρα που θα έκανε η Μέρκελ. Δεν ξέρω αν είναι ποδοσφαιρόφιλη. Την έχω δει στην τηλεόραση, όμως, να πανηγυρίζει, σαν τον Καραμανλή στο Euro 2004, σε νικηφόρα ματς της Εθνικής Γερμανίας στο Παγκόσμιο.
Και ο Τσίπρας; Μια φορά τον έχω συναντήσει, στην ταβέρνα της Μίνας, ένα μεσημεράκι. Ηταν με τον ποιητή – στιχουργό – εκδότη Παρασκευά Καρασούλο. Ανθρωπο – νέο – υψηλής ευαισθησίας. Τα είπαμε για 2-3 λεπτά, στο όρθιο. Λέξη για πολιτικά. Για τον Παναθηναϊκό, τη δική του και για την ΑΕΚ, τη δική μου ομάδα. Την ΑΕΚ που της ακύρωσαν κανονικό γκολ – με τον ΠΑΟ – την Κυριακή.
Βρέξει – χιονίσει, πάντως, παρακολουθώ ανελλιπώς, τις εκπομπές – πολιτικές – τής τηλεόρασης. Τηλεθεατής παντός καιρού, δηλαδή. Ακούω πολλές βλακείες. Από πολλούς. Οπως την περασμένη Κυριακή, που ένας μεσόκοπος κύριος, σε μια συζήτηση προσπαθούσε να πείσει, αλλά με υστερικό τόνο της φωνής του, ότι δεν υπάρχει τίποτα δύσκολο μπροστά μας, γιατί ο λαός είναι κυρίαρχος, δεν υποτάσσεται κ.λπ κ.λπ.
Νομίζω ότι, συχνά, απ’ αυτές τις εκπομπές απουσιάζει η κοινή λογική. Οι προσκεκλημένοι, δηλαδή – μερικοί και πανεπιστημιακοί -, δείχνουν να πιστεύουν ότι είναι σωστό να έχουν μείνει χωρίς δουλειά 1.000.000 άνθρωποι, ενώ στο Δημόσιο δεν έχει γίνει ούτε μία απόλυση! Γιατί, βέβαια, υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και του ευρύτερου δημόσιου τομέα συγκροτούν τους λεγόμενους «κομματικούς στρατούς». Οπότε, «μη εγγίζετε!»…














