e-mail

«Είχε παλιόκενο τη μέρα που σε γνώρισα…»

Αγαπητή Φοίβη,

Εχετε εσείς καταλάβει πώς γίνεται δίχως συγκεκριμένο πρόγραμμα και λύσεις, δίχως απαντήσεις σε σημαντικά θέματα του Μνημονίου, όπως οι μισθοί, οι συντάξεις και οι συλλογικές συμβάσεις, και με συνεχή ήξεις αφήξεις στο ίδιο ακριβώς θέμα, του Μνημονίου, κάποιοι να καταφέρνουν να επιβιώνουν και να θεωρούν πως πρέπει να πάρουν και τη διακυβέρνηση επειδή και πάλι λανθασμένα οι δημοσκοπήσεις τούς δίνουν μια σχετική πρωτιά;

Τι εννοώ: έβλεπα τις προάλλες έναν Στυλιανίδη από τη ΝΔ να κραδαίνει σε ένα παράθυρο ένα πρόγραμμα, υποτίθεται, το οποίο όπως υπέδειξε ο Γιάννης Πρετεντέρης βγήκε μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, που δεν μπορούσε, παρότι του το ζητούσαν όλοι στα άλλα παράθυρα του Mega, να αρθρώσει ούτε ένα συγκεκριμένο πλάνο, μια λύση, μια απάντηση για το τι θα γίνει.

«Αν δεν χρειάζεται κάποιος οργανισμός του Δημοσίου, θα κλείσει», είπε να ψελλίσει μια στιγμή. «Μα αν δεν χρειάζεται, είναι προφανές ότι θα κλείσει. Πείτε μας όμως έναν δύο οργανισμούς που δεν χρειάζονται», τον κάλεσε ο κύριος Πρετεντέρης. Τίποτα. Αοριστολογίες με το δήθεν πρόγραμμα στα χέρια. Σαν να ήταν ευαγγέλιο δίχως εντολές και δίχως περιεχόμενο.

Την ίδια ώρα, οι κύριοι Χουντής και Σκανδαλίδης είχαν πιο συγκεκριμένα πράγματα να πουν, ο πρώτος ας πούμε για την επανεξέταση της αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής Αεροπορίας, η οποία ακόμη επιβαρύνει με τεράστιες «συντάξεις» χιλιάδων το ελληνικό Δημόσιο, χώρια που ξεπουλήθηκε. Ή ο δεύτερος έλεγε πως, ακριβώς επειδή γνωρίζουν το Μνημόνιο, γνωρίζουν και τα λάθη του και μπορούν να προσπαθήσουν να τα διορθώσουν. Πάντως και πιο συγκεκριμένα και πιο προσγειωμένα από τον προλαλήσαντα.

Με ποια λογική, αναρωτιέμαι, τους βγάζουν αυτούς να κραδαίνουν κενά προγράμματα (κατηγορούσε μάλιστα τον παρουσιαστή πως δεν το είχε διαβάσει, λες και ήξερε κι ο ίδιος ο κύριος της ΝΔ τι λέει αυτό το έντυπο), δίχως καμία λύση, κανένα συγκεκριμένο πλάνο, καμιά ουσία; Δεν καταλαβαίνουν ότι εκτίθενται; Οχι πως δεν το ξέραμε βέβαια τι είναι όλοι αυτοί. Εδώ βάλανε τον Ψωμιάδη και τον Τσιτουρίδη και λίγο τους έλειψε να βάλουν και τους Βουλγαράκηδες και Ρουσόπουλους και όλους τους βατοπεδινούς. Ντροπή.

Από την Ελλάδα του παραλόγου

και του κενού πολιτικής, με εκτίμηση,

Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου

Ας αφιερώσουμε σε πολιτικούς ανάλογου κενού λύσεων, προτάσεων και ουσίας μαζωνάκεια άσματα που πολύ θα εκτιμήσουν ως και πολλά βαρείς κι ασήκωτοι μπουζουκόβιοι: «Ενα κενό, ένα κενό που μεγαλώνει, / μπροστά σε σένα και τους άλλους, / τους βλέπω όλους αντιπάλους. / Ενα κενό, ένα κενό που σκοτώνει, / μπροστά σε μένα και σε σένα / και όλα μοιάζουνε στημένα. / Ενα κενό, ένα κενό».