[Φαινόμενα] Ρητορεία σε έξαρση

Η «συνέντευξη» που κράτησε μία ώρα και είκοσι λεπτά θα μπορούσε να γίνει παράδειγμα για το πώς όταν συρρικνώνεται ο ρόλος του δημοσιογράφου απέναντι από τον καλεσμένο, εν τέλει, ουδείς εκ των δύο βγαίνει κερδισμένος. Και αυτό είναι κάτι που, ως φαίνεται, δεν έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί εκ των εγχώριων πολιτικών, παλαιοτέρων και νεωτέρων.

Ο μεν κ. Τσίπρας με τη φόρα του εκλογικού αποτελέσματος και των δημοσκοπήσεων, με την άνεση της εμπειρίας, αφέθηκε στην απόλαυση των αδιαμφισβήτητων προσόντων του, τη φωτογένεια και την ευφράδεια.

Σε μια όμως κατ’ ουσίαν αγόρευση, άριστη για μπαλκόνι άλλων εποχών, για πλατεία γεμάτη με φίλους και οπαδούς, πάντως όχι για σύγχρονη τηλεόραση απέναντι από ένα κοινό υποψιασμένο, εκπαιδευμένο και – όπως και ο ίδιος έχει διαπιστώσει και το χρησιμοποιεί ως μία από τις προεκλογικές του στρατηγικές ανοίγοντας μέτωπο με τα «κακά ΜΜΕ» – αρνητικό πλέον απέναντι στην ανεξέλεγκτη «εξουσία της εικόνας».

Με όρους τηλεόρασης, η συνέντευξη του κ. Τσίπρα υπήρξε υπόδειγμα άριστης εκμετάλλευσης της ρητορείας των πιο παραδοσιακών τηλεοπτικών προϊόντων, μεταξύ σαπουνόπερας και ριάλιτι, αφού είχε πολλά από τη στομφώδη έκφραση της πρώτης και το συναίσθημα του δεύτερου.

Χαρακτηριστικό του λόγου του ήταν η επιλογή των εκφράσεων «μεγαλοτραπεζίτες», «μεγαλοεπιχειρηματίες», «εκβιασμός του λαού», «εμείς θα πούμε τη γλώσσα της αλήθειας» – αν και η εν λόγω γλώσσα, με εξαίρετο βέβαια λυρικό ύφος, αναφερόταν σε προφανείς διαπιστώσεις της σκληρής πραγματικότητας των Ελλήνων οι οποίες συζητιούνται στα πάνελ των καναλιών, εξ όσων θυμόμαστε και από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα στις διόλου σπάνιες εμφανίσεις του για παράδειγμα στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, όταν ακόμη ήταν στο Alter.

Συνοπτικά η «αφήγηση» που προτείνει ο κ. Τσίπρας στους ψηφοφόρους έχει ως εξής: ο ίδιος αυτοπροσώπως και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οι δυνάμεις του Καλού που θέλουν το καλό του κόσμου και αγωνίζονται για τα συμφέροντά του τα οποία όλοι οι άλλοι πολεμούν ενώ οι χειρότεροι είναι τα διεφθαρμένα πρώην κόμματα εξουσίας, οι άλλοι δύο της Αριστεράς έκαναν λάθη αλλά θα συγχωρεθούν όταν θα ενώσουν τις δυνάμεις τους με εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η δύναμη που θα φέρει τον άνεμο της αλλαγής σε όλη την Ευρώπη («Ο δούρειος ίππος»), απόδειξη – εδώ υπήρξε ιδιαίτερη έμφαση – ότι την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ τα ξένα δίκτυα τη «βάλανε δίπλα στο μεγάλο γεγονός της Γαλλίας», αν και «δεν μπορώ να εγγυηθώ τι θα κάνει ο Ολάντ».

Πάντως από το ευρώ κανείς δεν θα τολμήσει να μας διώξει γιατί θα τους πάρουμε όλους μαζί μας στον κατήφορο και δεν υπάρχει περίπτωση να μη δεχθούν οι Ευρωπαίοι να διαπραγματευτούν με τον ΣΥΡΙΖΑ: «Αν εμείς δεν μπορέσουμε, δεν θα μπορέσει κανείς». Και γιατί να το πράξουν ενώ αρνήθηκαν στους προηγουμένους; «Γιατί εμάς δεν μας στηρίζει η τραπεζοκρατία αλλά ο λαός». Ωστόσο έμεινε χωρίς σαφή απάντηση ένα φλέγον θέμα, το αν, σε περίπτωση που γίνει κυβέρνηση το κόμμα του κ. Τσίπρα, η χώρα θα πληρώσει μέσα στο καλοκαίρι τα χρέη των 2 δισεκατομμυρίων και πώς.

Για να μην είμαστε άδικοι, προς το τέλος πλέον της ωραίας αυτής αγόρευσης τέθηκαν ορισμένες ερωτήσεις και έτσι μάθαμε ότι «δεν θα φορολογηθεί η φτώχεια αλλά ο πλούτος» και πως «θα πληρώσει το εφοπλιστικό κεφάλαιο που δεν πληρώνει τώρα». Και βέβαια ότι η αλλαγή δεν θα γίνει χωρίς θυσίες αλλά θα «είναι θυσίες με δικαιοσύνη» και επίσης ότι «οι άλλοι γεννούν τον φόβο» αλλά το πλεονέκτημα του κ. Τσίπρα είναι «πως εγώ λέω την αλήθεια». Ηταν σαφής. Και εμείς θα ορκιζόμαστε ότι είδαμε το «φωτόσπαθο» των Τζεντάι πίσω από το κάθισμά του.