[Ματιές] Από ατσάλι

Εχουμε ελάχιστες ευκαιρίες για να χαιρόμαστε αυτή την πελιδνή εποχή. Γι’ αυτό εγώ, σήμερα, θ’ αρχίσω το χρονογράφημα με ένα εύγε στην ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού που κατέκτησε στην Πόλη το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα! Συγχαρητήρια, λοιπόν, στους παίκτες! Αλλά, προπάντων, στον προπονητή τους, τον Ιβκοβιτς. Εναν προπονητή που δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερός του στην Ευρώπη.

Σε όποια ομάδα δούλεψε ο Ιβκοβιτς δίδαξε μπάσκετ. Και κέρδισε τίτλους. Και στην ΑΕΚ, ακόμη, που δεν είχε σπουδαίο έμψυχο υλικό, έσκισε! Αξιος τεχνικός και λαμπρός άνθρωπος! Οσοι τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του έχουν να λένε τα καλύτερα. Τον θυμάμαι στη Λωζάννη να κοουτσάρει θαυμαστά την ΑΕΚ και να της χαρίζει το Κύπελλο Σαπόρτα πριν από μερικά χρόνια. Και τώρα, με μερικά νέα παιδιά στον Ολυμπιακό, έφτιαξε μια ομάδα από ατσάλι!

Εναν Ιβκοβιτς στην πολιτική χρειαζόταν και η Ελλάδα, για να μπορέσει να πάει μπροστά και να μη χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια. Εβλεπα προχθές στα «ΝΕΑ» μια φωτογραφία του Παπανδρέου και τον λυπόταν η ψυχή μου! Καθισμένος, «πρώτο τραπέζι πίστα», ανάμεσα σε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με σκυμμένο το κεφάλι και το βλέμμα ανέκφραστο, ήταν φτυστό το πορτρέτο της ήττας και της απελπισίας! Πού πήγαν οι ένδοξες εκείνες μέρες, που περπατούσε καμαρωτός στην Ηρώδου του Αττικού, με τον Αθανασάκη δίπλα του και με τα μάτια όλου του κόσμου στραμμένα πάνω του; Ετσι που τα κατάφερε…

Παρακολούθησα όλα τα «στρογγυλά τραπέζια» (πάνελ τα λένε τώρα) που οργανώθηκαν στην τηλεόραση με εκπροσώπους των κομμάτων, στην αγωνιώδη προσπάθεια να βρεθεί μια λύση στο τεράστιο πρόβλημα της ακυβερνησίας. Οι πάντες τα έβαζαν με τον Τσίπρα, που τά ‘χε στυλώσει και δεν ενέδιδε σε πιέσεις και κάποιες υποχωρήσεις από τις θέσεις του για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Τον κατηγορούσαν για μικρομεγαλισμό, αλαζονεία, «ύφος» και διάφορα τέτοια.

Μπορεί, μέχρις ενός σημείου, να συμβαίνουν και όλ’ αυτά. Αλλά και ο Τσίπρας έχει πολλά επιχειρήματα, για να κατηγορήσει τους «μεγάλους» του πολιτικού συστήματος για φριχτά λάθη που οδήγησαν τον ελληνικό λαό στη σημερινή απόγνωση. Καλό, λοιπόν, θα ήταν, λόγω των κρισίμων περιστάσεων που περνάει η χώρα, να βάλουν οι πάντες νερό στο κρασί τους και να συνεννοηθούν. Γιατί αλλιώς δεν υπάρχει τρόπος να βγούμε από το αδιέξοδο.

Ψυχραιμία. Και προσπάθεια να μη λέγονται βαριές κουβέντες από τους αρχηγούς, όταν μιλάνε στην τηλεόραση για τους κομματικούς αντιπάλους τους. Αντιπάλους με τους οποίους θα έπρεπε να συνεργαστούν για να μην οδηγηθούμε – πράγμα που συνέβη – σε εκλογές, που δεν τις θέλει το 68% των πολιτών.