[Φαινόμενα] Από το «εγέρθητι» στο «οκλαδόν»

Στο αυτονόητο ότι ο μύθος που αναπτύσσεται στη σκιά είναι πιο επικίνδυνος από την πραγματικότητα που έρχεται στο φως της δημοσιότητας έσπευσαν να ανταποκριθούν ενημερωτικές εκπομπές. Ορθό ως γενικός κανόνας. Μόνο που στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής ο μύθος έχει διεισδύσει ήδη σε μια κοινωνία της οποίας ακραίες εκδηλώσεις χάιδεψε ο τηλεοπτικός λαϊκισμός, από τα γιαουρτώματα και πετροβολήματα μέχρι τις μούντζες. Εξού και οι όροι αυτής της δημοσιότητας χρειάζεται να αποβάλουν τους αυτοματισμούς και τις ευκολίες των «αυτονοήτων» που διαμόρφωσε το κυνήγι της τηλεθέασης, αφυδατώνοντας λειτουργίες της δημοκρατίας για να τις μετατρέψει σε στιγμιαίους θεαματικούς εντυπωσιασμούς.

Ενα παράδειγμα που, κατά τη γνώμη μας, επιβεβαιώνει την ανάγκη να σκεφτούμε πολύ σοβαρά πώς οι ίδιοι αντιμετωπίζουμε τη δημοκρατία είναι και η εικόνα «αντίστασης» στο «εγέρθητου» των χρυσαυγιτών, με το οκλαδόν των δημοσιογράφων εντός του Προεδρικού Μεγάρου μόλις εμφανίστηκε ο Μιχαλολιάκος.

Μόνο που η παρουσία του Τύπου εντός του Προεδρικού Μεγάρου είναι θεσμική, με ρόλο ευρύ και υψηλής ευθύνης απέναντι στο δημοκρατικό πολίτευμα, ώστε να συρρικνώνεται σε μια επιθεωρησιακή παντομίμα που απευθύνεται σε έναν και μόνο πολιτικό αρχηγό, τον οποίο στο κάτω κάτω το 93% των ψηφοφόρων δεν επικρότησε. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για αντίδραση σε ένα στιγμιότυπο από την εκλογική βραδιά, στο οποίο άλλωστε προσέδωσε την ιλαρότητα που του αναλογούσε η ιντερνετική και τηλεοπτική αναπαραγωγή του.

Το ίδιο βράδυ, ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής στη συνέντευξη που παραχώρησε στους «Πρωταγωνιστές» υπερασπιζόταν την «τάξη» στην κοινωνία, ακόμη και με τη χρήση της βίας, δήλωνε τον θαυμασμό του στον Στρατό και διάνθιζε τον κυνισμό των θέσεών του με την αγάπη του για την ποίηση.

Αραγε σε αυτή την προσεκτικά δομημένη πάνω στο αίσθημα διάλυσης και ανυπαρξίας του κράτους τρομαγμένων πολιτών αντίληψη περί «τάξης» και περί «νόμου του αίματος» που έχει βρει θιασώτες στα περιβάλλοντα που γοητεύονται από τα τελετουργικά πειθαρχίας, τι είδους «αντίσταση» πρόβαλε η εικόνα του αραχτού δημοσιογράφου εντός του Προεδρικού Μεγάρου;

Θολούρα. Για τους θεσμούς, τους συμβολισμούς και την έννοια της δημοκρατίας. Ακριβώς αυτό επισήμαναν τόσο ο Πέτρος Μάρκαρης όσο και ο Διονύσης Σαββόπουλος στους «Πρωταγωνιστές» ορθώνοντας τη λογική απέναντι στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής, το οποίο πάντως με αναδρομές στην ιστορία και στα πλήθος «σκοτεινά» της σημεία αποδείχθηκε ότι δεν αντιμετωπίζεται καθώς η συζήτηση, όσο αποκαλυπτική και αν είναι για τις απόψεις του κ. Μιχαλολιάκου και των οπαδών του, καταλήγει στην απόλυτα απλοποιημένη απάντηση του τύπου «κι εσείς γιατί βασανίζετε τους μαύρους».

Γι’ αυτό και απέναντι σε απόψεις όπως «δεν υπήρξαν οι φούρνοι στο Αουσβιτς», «δεν θεωρώ την ομοφυλοφιλία φυσιολογική», «θέλω την καθαρότητα του αίματος των Ελλήνων» και «η βία είναι μια πραγματικότητα στην κοινωνία» κ.λπ., η απάντηση τόσο από την πλευρά του Μάρκαρη όσο και του Σαββόπουλου ήταν ότι έχουμε ανάγκη να καταφύγουμε στη λογική, στην ασφάλεια του ορθολογισμού και του διαλόγου που είναι το μόνο ανάχωμα στη βαρβαρότητα. Και ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε πολύ σοβαρά το κλίμα του παραλογισμού και της σύγχυσης που εγκαθίδρυσε ο φτηνός λαϊκισμός.

Πάντως από τις συνεντεύξεις των χρυσαυγιτών που παρακολουθήσαμε αυτές τις ημέρες, η καλύτερη με δημοσιογραφικά κριτήρια ήταν αυτή που πήρε ο Αντώνης Σρόιτερ στον Alpha, κρατώντας την τυπική και ψύχραιμη απόσταση από τους ερωτωμένους αλλά και τον έλεγχο του χρόνου, ενώ αξιοποίησε απλώς το κοντινό τηλεοπτικό πλάνο σε καίρια σημεία. Στην αντίθετη κατεύθυνση βρέθηκε εκείνη του Νίκου Ευαγγελάτου που κράτησε πολλή ώρα, μπέρδεψε όλα τα ζητήματα ιδεολογικά, ιστορικά, κοινωνικά σε έναν αχταρμά που υπηρέτησε τη θολούρα.