[Ματιές] Κυβέρνηση!

Και τώρα, τι γίνεται; Είναι ένα ερώτημα που βάζω στον εαυτό μου συνεχώς. Από την ώρα που έγιναν γνωστά τα τελικά αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής. Και ακόμα πιο πολύ, από την ώρα που ο Σαμαράς κατέθεσε στον Παπούλια τη διερευνητική εντολή, επειδή «απέβη άκαρπη». Τι γίνεται, λοιπόν, από τώρα και στο εξής; Από τώρα (χθες το μεσημέρι), που η εντολή βρίσκεται στα χέρια του Τσίπρα;

Λένε πως στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Και πως όποτε προκύπτουν τα λύνει η λαϊκή ετυμηγορία. Ετσι είναι συνήθως. Αυτή τη φορά, όμως, το κουβάρι φαίνεται μπλεγμένο. Και είναι δύσκολο να ξεμπλεχτεί. Αυτό δείχνουν τα πράγματα ίσαμε σήμερα. Τα κόμματα μοιάζουν να βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση. Και ως προς τις συνεννοήσεις τους, επικρατεί Βαβέλ. Να δούμε πότε και πώς θα φτάσουμε στο τέρμα του δρόμου.

Οι εκλογές… Κάθονται, δύο εικοσιτετράωρα τώρα, «εκλογολόγοι», «δημοσιολόγοι», «στατιστικολόγοι», «αναλυτές», σουρταφερτάριοι, δημοσιογράφοι και λοιποί «εμπειρογνώμονες» και με βροντώδη «επιχειρήματα» λένε διάφορα για τα αίτια της συντριβής του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Και δεν τους περνάει καν από το μυαλό η απλή σκέψη του τσαγκάρη της γειτονιάς μου, που τη Δευτέρα το μεσημέρι μού είπε: «Τι ήθελαν, δηλαδή, ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς; Δεν έβλεπαν γύρω τους; Ενα εκατομμύριο άνεργοι, χιλιάδες λουκέτα, δάνεια, φουκαράδες που μαζεύουν αποφάγια από τα σκουπίδια, ζητιάνοι, ληστές με Καλάσνικοφ, γραμμάτια, ακρίβεια στην αγορά, άνθρωποι χωρίς χαμόγελο, νέοι απελπισμένοι. Τι περίμεναν; Ολος αυτός ο κόσμος να τους ψηφίσει για να τον «ξανασώσουν;». Δεν σφάξανε…».

Ο Σαμαράς πίστευε πως η στήριξή του από τον Καραμανλή θα του έδινε πόντους. Το ίδιο πίστευε και ο Βενιζέλος για το ΠΑΣΟΚ από την υποστήριξη του Παπανδρέου. Και οι δύο, όμως, δεν κατάλαβαν αυτό που ξέρουν οι πάντες. Πως Καραμανλής και Παπανδρέου είναι κόκκινο πανί για τον λαό που υποφέρει. Οπως είναι κόκκινο πανί οι πιο πολλοί απ’ αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες μας επί τριάντα χρόνια και τελικά κατάφεραν να μας σπρώξουν στον λάκκο με τα φίδια και στην απόγνωση.

Και τώρα, τι γίνεται; Το επαναλαμβάνω. Χρειάζεται, επειγόντως, να αποκτήσει η χώρα υπεύθυνη πολιτική κυβέρνηση. Γιατί είμαστε ρέστοι. Και χρωστάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας. Και σε λίγες μέρες σκάει μύτη και ένα ομόλογο που θα πρέπει να το πληρώσουμε, για «να μη μας διώξουν από τον γάμο». Κι ακόμα, τα λεφτά που έχουμε στην άκρη για μισθούς, συντάξεις κ.λπ. επαρκούν ίσαμε τα μέσα Ιουλίου. Δεν μας παίρνει, επομένως, να παίζουμε το «σπασμένο τηλέφωνο» ή να πετάμε την μπάλα στην κερκίδα. Απαιτούνται αποφάσεις. Σοβαρές! Εως σκληρές, αν είναι απαραίτητο.

Ο φίλος μου ο Σταύρος λέει πως οι Ελληνες είναι ένας λαός που δεν θέλει να σωθεί. Γουστάρει να ζει χαβαλετζίδικα και τα έξοδά του να τα σκάνε στον ταμία οι ξένοι. Δεν νομίζω. Γι’ αυτό και ελπίζω ότι θα τη βρούμε, τελικά, την άκρη. Στη χειρότερη περίπτωση, θα ξαναπάμε σε εκλογές.