[Ανορθόδοξα] Αθάνατη Μεταπολίτευση

Μέχρι προχθές αφουγκράζονταν. Ακουγαν, αισθάνονταν, πονούσαν. Εκαναν την παλάμη τους χωνί στο αυτί και άκουγαν φωνές, κραυγές και ψιθύρους. Καμιά στριγκλιά όμως δεν ήταν αρκετά δυνατή για να διαταράξει το πρόσωπο που τους έστελνε ο καθρέφτης. Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολίτευσης υπήρξε ο αυτάρεσκος ναρκισσισμός της πολιτικής τάξης. Αδιατάρακτος, ακόμη και όταν η πραγματικότητα του έτριβε στο πρόσωπο την τσαλακωμένη του ασχήμια. Η χώρα τραβούσε τον δρόμο της με μόνη στρατηγική την αυταρέσκεια των ηγετών της. Τώρα το ρήμα «αφουγκράζομαι» αντικαταστάθηκε από το ρήμα «εισπράττω». Εισπράττουν θυμό, αγανάκτηση, απελπισία, εισπράττουν απαξίωση.

Λένε πως το χθεσινό αποτέλεσμα σημαίνει το τέλος του δικομματισμού και, εξ αντανακλάσεως, το τέλος της Μεταπολίτευσης. Το τέλος του δικομματισμού μπορεί, αλλά για το τέλος της Μεταπολίτευσης θα μου επιτρέψετε να διατηρήσω τις αμφιβολίες μου. Η Μεταπολίτευση, σαν την κακιά πεθερά, μπορεί να πνέει τα λοίσθια εδώ και χρόνια στην Εντατική, δεν λέει όμως να μας αφήσει χρόνους. Ο ναρκισσισμός της μεταλλάχθηκε, μοιράστηκε δημοκρατικά στο κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο. Ξεφούσκωσαν οι πρώην μεγάλοι και φούσκωσαν οι πρώην μικροί. Και ο κ. Τσίπρας και ο κ. Καμμένος προϊόντα της μεταπολιτευτικής πατέντας είναι. Ή μήπως η διχοτομία Μνημόνιο – αντιμνημόνιο δεν διέτρεχε πάντα το υπέδαφος της ελληνικής κοινωνίας όλα αυτά τα σαράντα χρόνια, μέσα από τη δυσπιστία με την οποία η Ελλάδα αντιμετώπιζε την ευρωπαϊκή ιδέα; Το κοκτέιλ του πιο ακραίου εθνικισμού με τη ριζοσπαστική ρητορεία της Aριστεράς, η οποία δεν συνομιλεί, αλλά ξέρει καλά «διεκδικώντας» να επιβάλλει, αναδείχθηκε πρωταγωνιστής αυτών των εκλογών. Δεν γεννήθηκε όμως χθες. Η πολιτική μας ζωή το κυοφορούσε για δεκαετίες. Απλώς, χανόταν μέσα στην «πολυφωνία» και την «πολυσυλλεκτικότητα» των δύο μεγάλων κομμάτων. Τώρα απλώς απογυμνώθηκε από τα πολιτικά του προσχήματα.

Εδώ και ένα χρόνο, μέρος της πολιτικής τάξης πρότεινε τις εκλογές ως λύση. Επειδή η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και επειδή, άλλο σύμπτωμα της Μεταπολίτευσης κι αυτό, οι πολιτικοί μας μπορεί να μην είχαν επιδείξει ιδιαίτερη δεξιότητα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, ήξεραν όμως να κάνουν εκλογές. Τώρα αποδείχτηκε ότι οι εκλογές όχι μόνο δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα, αλλά οι ίδιες αποτελούν πρόβλημα για λύση. Θα μου πείτε, βγήκε κερδισμένη η δημοκρατία. Καμιά αντίρρηση. Μόνο που έχεις την αίσθηση ότι ο μικρός θεούλης της σε κοιτάζει από ψηλά και σε ειρωνεύεται: και τώρα που πήρες τις αποφάσεις σου, παιδάκι μου, για πες μου τι κάνουμε; Κάνουμε διερευνητικές εντολές, θα μου πείτε, και περιμένουμε να ακούσουμε το πρόγραμμα των πρώτων εκατό ημερών του κ. Τσίπρα, το πρόγραμμα για την παιδεία του κ. Καμμένου, παρακολουθώντας με προσοχή και σύνεση τις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Και μετά ξανακάνουμε εκλογές, γιατί η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.

Και στο κάτω κάτω, στη Γαλλία κέρδισε ο Φρανσουά Ολάντ. Και στο κάτω κάτω, στην Κηφισιά υπάρχει η ανθοκομική έκθεση και στο Πεδίον του Αρεως λειτουργεί η έκθεση βιβλίου.