Η δεύτερη ταχύτητα του Μακριδάκη

^«Εδώ μόνο ο ακαμάτης κάθεται, όλοι οι άλλοι δουλεύουνε, ρε, εμάθατε να καθούσαστε μες στις πολιτείες και να εισπράττετε τόσα χρόνια, γι’ αυτό μιλείτε για χρέη μόνο, γρεβαντωμένοι, ε γρεβαντωμένοι, και θέτε τώρα να ξεπουλήσετε και τη χώρα για να ξεχρεώσετε, πάλι για να μη δουλέψετε, για να φάτε τα έτοιμα, αυτά που αφήκαν οι παλιοί, μόνο όποιος δε θε να δουλέψει πουλά τη γη ρε ακαματόσκυλα, ε ακαματόσκυλα!»

Αυτός είναι ο Παναγής, ο καινούργιος πρωταγωνιστής του Γιάννη Μακριδάκη, του πλέον καθαρόαιμου, επιτυχημένου και ξακουστού έλληνα ακτιβιστή συγγραφέα των τελευταίων χρόνων, που παραμονές εκλογών προτείνει γιατρειά από την κρίση, με την καινούργια νουβέλα του «Το ζουμί του πετεινού» (εκδ. Εστία). Χιώτης αγρότης, πρώην οικοδόμος και τελευταία κάπελας εγκατεστημένος σε έναν μικρό παράδεισο μια ώρα δρόμο από την κοντινότερη πόλη, ο θεόρατος Παναγής που αρνείται να ξαναπατήσει στην Αθήνα παρότι η κόρη του σπουδάζει στο Πάντειο, είναι καλόκαρδος, καλομίλητος κι ούτε να σφάξει πετεινό δεν μπορεί. Τώρα όμως φωνάζει στο γυαλί χειρονομώντας συγχυσμένος, καθώς επί μέρες ακούει στις ειδήσεις για την άνοδο της ανεργίας και για τα βερεσέδια του κράτους που θα ικανοποιήσει λέει τους δανειστές του «αξιοποιώντας» τη δημόσια περιουσία του. Το αίμα τού έχει ανέβει στο κεφάλι και τελικά εκσφενδονίζει το τασάκι στο δόξα πατρί της παρουσιάστριας θρυμματίζοντας την οθόνη…

Σε μια στιγμή που ολονών τα μάτια είναι στραμμένα προς το μέλλον, με τη λαχτάρα να γίνει κάτι που θα εκτινάξει τη χώρα έξω από το πηγάδι της κρίσης, των χρεών, της αφαίμαξης, της ανασφάλειας και των εκβιαστικών λύσεων, ο 40χρονος Μακριδάκης μάς μιλά για την Ελλάδα της δεύτερης ταχύτητας που παραγνωρίζεται και δαιμονοποιείται από τους εκσυγχρονισμένους και διαδικτυωμένους πολιτικούς. Ο ίδιος ο συγγραφέας ζει κανονικά ως αγρότης τα τελευταία δύο χρόνια και πάνω σ’ αυτό πατάνε οι τεχνοκράτες που τον αντιμάχονται, προκειμένου να τον βγάλουν από τη συζήτηση ως οπισθοδρομικό. Ομως ο Μακριδάκης είναι εντυπωσιακά προχωρημένος διότι είναι και συνειδητοποιημένος, με δικό του δημοφιλή ιστότοπο (800 επισκέψεις καθημερινά), με δυνατότητα πρόσβασης σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες που δημοσιεύουν τις πολιτικές επιστολές του (βλ. στην οικονομική «Les Echos» της 28/3/2012) με εξειδικευμένες προτάσεις, και πάντως το βαθύτερο μήνυμα της νουβέλας του δεν είναι η επιστροφή στη φύση. Είναι το κάλεσμα για μια μεταστροφή προς διαφορετικές προτεραιότητες – αξίες – επενδύσεις. Είναι η υπογράμμιση της σημασίας να καλλιεργήσουμε εκείνη την οικονομία (π.χ. των φυσικών πόρων) που θα διασφαλίσει την αυτονομία της χώρας και την ανακούφιση των κατοίκων της. Είναι η πίστη πως και με λιγότερα έσοδα είναι εφικτή μια πλουσιότερη ζωή.

Φυσικά, η περίπτωση του Παναγή που αφηγείται πόσο καλά τον ταΐζει το χωράφι του και πόσο αυτό γεμίζει τη διάθεσή του και την ψυχή του, είναι ενδεχομένως εξιδανικευμένη. Και η καθημερινότητά του ίσως να φαντάζει υπεραπλουστευμένη, εσωστρεφής και ελληνοκεντρική σε σχέση με τα γενικότερα διακυβεύματα του παγκόσμιου σήμερα ή με τις εναλλακτικές εμπειρίες που προσφέρει ο σύγχρονος κόσμος. Ομως όταν η νουβέλα του Μακριδάκη διαβαστεί ως αλληγορία, όλα τα λεγόμενά του αποκτούν παρεμβατικό πολιτικό νόημα. «Δεν υποστηρίζω πως όλοι πρέπει να γυρίσουν στη γη», μου έλεγε τις προάλλες. «Υποστηρίζω όμως πως ο σύγχρονος άνθρωπος που κοιτάζει ψηλά επιζητώντας τη μεγαλόπνοη ανάπτυξη, θα πρέπει – εάν θέλει να διασφαλίσει την ελευθερία του – να στρέψει το κεφάλι του προς τα πίσω και προς τα κάτω ώστε να ικανοποιεί ο ίδιος τις πρωτογενείς ανάγκες του και να μη δεσμεύεται από τρίτους».