… και ο αγώνας για «λελογισμένη ανάπτυξη»

Σήμερα στη Χίο πολλοί αποκαλούν τον Μακριδάκη «τροχοπέδη στην ανάπτυξη του τόπου» επειδή ξεσηκώνει κόσμο ενάντια στην οικοδόμηση μεγάλων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων, ενάντια στη δημιουργία χώρου απόθεσης κοντέινερ σε παραλίες, ενάντια στην επέκταση του αεροδρομίου και, αυτόν τον καιρό, ενάντια στην προσχεδιασμένη ερήμην των ντόπιων πράσινη ανάπτυξη. Αυτήν που υπόσχεται μια ισπανική πολυεθνική εταιρεία, με την κατασκευή επτά αιολικών πάρκων με ανεμογεννήτριες ύψους 107 μέτρων στις κορυφογραμμές του νησιού.

«Το νησί θα μετατραπεί σε εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας και η φυσιογνωμία του θα αλλάξει οριστικά», μου έλεγε εξοργισμένος. «Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να απομυζήσουν τον τόπο για να βγάλουν φράγκα. Αυτό που ονομάζουν ανάπτυξη σημαίνει εκπόρνευση. Θέλουν να μας κάνουν Ταϊλάνδη!». Αρα, τι; Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για αναπτυξιακές επενδύσεις; Υπάρχει, απαντά, «αλλά θα πρέπει να γίνουν με βάση έναν γενικότερο σχεδιασμό που θα παίρνει υπόψη του τις ιδιαιτερότητες και τη μοναδικότητα του κάθε τόπου σε μικροκλίμακα». Με αυτό μάλιστα το πνεύμα της «λελογισμένης ανάπτυξης» είχε στείλει και Ανοικτή Επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο όταν εκείνος είχε υπαινιχθεί πως η «φιλοεπενδυτική πολιτική» του κράτους είναι απόλυτη προτεραιότητα. Παράλληλα πρωτοστάτησε στη δημιουργία ενός Δίκτυου Συνεργασίας μεταξύ νησιών όπως η Λήμνος, η Ικαρία, η Κρήτη για την προστασία του παραδοσιακού περιβάλλοντος και της τοπικής κλίμακας, ακόμη και με προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Εκείνος, απ’ τη μεριά του, πλέον έχει αφοσιωθεί αφενός στην καλλιέργεια, διατήρηση και αναπαραγωγή σπόρων για όλα τα παραδοσιακά φυτά και αφετέρου στη συντήρηση τροφών με τρόπους που εξοικονομούν ενέργεια.

«Δεν θέλω να έρθω στην Αθήνα», εξηγεί. «Εχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από την τελευταία φορά που κατέβηκα. Είχα νοικιάσει ένα διαμέρισμα και το άφησα στους τρεις μήνες, για να εγκατασταθώ οριστικά στο χωριό Βολισσός και τους καλοκαιρινούς μήνες να μένω στο καμαράκι μου στο χωράφι. Είναι σκληρή η ζωή του αγρότη, αλλά πιο σκληρή μού φαίνεται η ζωή σε ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια με μπάτσους σε κάθε γωνία τριγύρω. Δεν τη θέλω αυτή τη βία. Και δεν με νοιάζει να μην πάω σινεμά. Εδώ ξυπνώντας παρατηρώ κάθε μέρα κάτι διαφορετικό. Βλέπω την ανάπτυξη πάνω στα φυτάκια μου»