Παιχνίδια ήχου και ποπ συνωμοσίες

Ο χρόνος είναι πολύ σχετική υπόθεση στην ποπ, τρέχει με χίλια και τα φρέσκα σήμερα πράγματα γίνονται χτεσινά νέα μέχρι να περάσεις απέναντι, πράγμα που σημαίνει στην πράξη ξεθέωμα για τον καλλιτέχνη και τον πιστό θαυμαστή που λαχανιάζει για να προλάβει.

Παρά το τρέξιμο, ο Ρούφους Γουέινραϊτ κρατάει το αγέρωχο στυλ και δεν αφήνει τον καιρό να πάει χαμένος. Ανάμεσα στη ρετροσπεκτίβα (box set με όλα τα καλούδια της παραγωγής του), τα λάιβ άλμπουμ και τις συμμετοχές, τις ειδικές εμφανίσεις σε αρένες και σε γκαλά, ο Ρούφους είχε μια ακόμη συνάντηση με τη μούσα του.

Παρών σε αυτή και ο Μαρκ Ρόνσον (ο παραγωγός της Εϊμι Γουάινχαουζ, ειδικός στο να παίρνει παλιομοδίτικους ήχους και να τους κάνει ό,τι ακριβώς θέλεις να ακούσεις τώρα και επιρρεπής, προφανώς, στα ονόματα που αρχίζουν από W (Winehouse, Wainwright μεταξύ άλλων). Η ανάμειξη όμως του Ρόνσον εδώ δεν φέρνει τον ήχο που περιμένεις να ακούσεις γιατί, υποθέτω, και ο ίδιος θα θέλει να ξεμπερδεύει με τα κλισέ. Σε ποιο σημείο ακριβώς φαίνεται η ανάμειξή του; Στο ότι «έπεισε» τον Ρούφους να μαζέψει τις μεγαλεπήβολες μουσικές ιδέες του οδηγώντας την έμπνευσή του σε τραγούδια. Απλά τραγούδια. Αγρούς ανθισμένους και τραγούδια. Μικρά μπουκέτα – αντί για βαριές ανθοδέσμες – που μπορεί ωραιότατα να προσφέρει: ένα τραγούδι στο βάζο, ένα στο πέτο, ένα στη γλάστρα που θα πιάσει και η ρίζα του.

Ως άξιο παιδί της καλλιτεχνικής οικογένειας Γουάινραϊτ, μένει μόνο λίγο έξω από το παιχνίδι – «Out Of The Game». Το παιχνίδι μένει το ίδιο. Τίποτα συναρπαστικό και αξιοσημείωτο σε ένα άλμπουμ, με καθαρή πάντως γραφή και δυνατές τις επιρροές του από Ελτον Τζον και Queen. Πιάνο, δηλαδή, όνειρα όπερας και ποπ συνωμοσίες.