[Επιφυλλίδα] Η τηλεόραση στο πεζοδρόμιο

Σε έναν πολυσύχναστο αν και δευτερευούσης σχετικά σημασίας δρόμο των Εξαρχείων, στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας, υπάρχει ένα κομμωτήριο για γυναίκες και άνδρες. Επιπλέον κάνει μανικιούρ και πεντικιούρ στις γυναίκες. Ώς εδώ τίποτε το επιλήψιμο. Ανάμεσα στους πελάτες του κομμωτηρίου και στους περαστικούς η απόσταση είναι αυτή που αποκαλούμε ως «απόσταση αναπνοής». Αν έλειπε δηλαδή η τζαμαρία, θα μπορούσε χωρίς να απλώσει το χέρι του κανείς να ανταλλάξει χειραψία με έναν πελάτη του κομμωτηρίου. Επειδή το να σου φτιάχνουν τα μαλλιά και τα νύχια των χεριών – πολύ περισσότερο βέβαια των ποδιών – είναι μια εντελώς προσωπική στιγμή, σκέφτεται κανείς γιατί ο ιδιοκτήτης του κομμωτηρίου δεν φρόντισε, από σεβασμό στους πελάτες του, να «γαλακτώσει» την τζαμαρία ώστε να είναι αθέατη από τον οποιονδήποτε η προσωπική αυτή στιγμή.

Σκέφτεσαι ακόμη πως ίσως να έχει έρθει σε συνεννόηση με τους πελάτες του, επειδή είναι για τον ίδιο μια ανέξοδη μορφή διαφήμισης, και να έχουν δεχτεί, κάνοντάς του τη χάρη, να εκτίθενται σε αυτή την προσωπική τους στιγμή. Οποία πλάνη! Αν προσέξει κανείς την έπαρση με την οποία οι γυναίκες απλώνουν τα χέρια τους ή σηκώνουν τα πόδια τους, ώστε η μανικιουρίστρια να τους περιποιηθεί τα νύχια, θα ορκιζόταν πως και αν ακόμη ο ιδιοκτήτης είχε σκεφτεί να κάνει αθέατο το εσωτερικό του μαγαζιού του, οι πελάτισσές του θα του ζητούσαν τη θέα ανεμπόδιστη. Σαν να είναι στραμμένες πάνω τους οι κάμερες ενός τηλεοπτικού συνεργείου, αντί να προσέχουν τη μανικιουρίστρια (που δουλεύει με σκυμμένο το κεφάλι), οι πελάτισσες του κομμωτηρίου (πολλές αλλά όχι όλες, ευτυχώς) έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στον δρόμο, αν οι περαστικοί θα κοντοσταθούν για να τις προσέξουν ή αν θα προσπεράσουν αδιάφορα.

Μοιάζει να λένε πως προορίζονταν για μια πολύ μεγαλύτερη «έκθεση», όπως αυτή ενός διάσημου ηθοποιού, αλλά επειδή δεν τους επιφυλάχτηκε λόγω μιας αδικαιολόγητης καταδρομής της μοίρας, συμβιβάζονται να εκτίθενται σε έναν δευτερευούσης σημασίας δρόμο πίσω από τα τζάμια ενός κομμωτηρίου. Σάμπως το μέγιστο που θα μπορούσε να επιφυλαχτεί σε αυτή τη ζωή στον καθένα είναι η «έκθεση», που αν τη στερηθείς είσαι μισός άνθρωπος. Δεν μπορεί επίσης να μη σκεφτεί κανείς πόσο ικανός για μια ακόμη μεγαλύτερη «έκθεση» θα γινόταν οποιοσδήποτε, αν υπήρχε και μια χρηματική αποζημίωση. Οταν χωρίς κανένα οικονομικό δέλεαρ παρά μόνο αυτό της έκθεσης παρουσιάζονται τόσο πολλοί πρόθυμοι για να επιχειρήσουν τη σχετική πράξη.

Γιατί άραγε ήταν πιο σεμνοί οι άνθρωποι όταν ήταν πολύ λιγότεροι και πολύ μικρότεροι οι κίνδυνοι του να διαπομπευθούν, ενώ σήμερα που το να εκτεθείς «ανεπανόρθωτα» είναι πολύ ευκολότερο είναι πάμπολλοι αυτοί που επιχειρούν χωρίς δεύτερη σκέψη την καταδικαστέα πράξη; Μήπως τελικά έχουν συνδεθεί με έναν τρόπο που έχει γίνει πια αξεχώριστος, η διαπόμπευση να είναι επιθυμητή αφού προϋποθέτει ως sine qua non όρο την έκθεση και η εντιμότητα να είναι ενοχλητική αφού σε καταδικάζει σε ανωνυμία;

Πρόκειται για μια σκέψη που ακριβώς επειδή μπορεί να περιλάβει μέσα της τόσο την Τζούλια Αλεξανδράτου και τον Νορβηγό Αντερς Μπρέιβικ όσο και τον Ακη Τσοχατζόπουλο και τις αθώες και ανώδυνες τελικά πελάτισσες ενός συνοικιακού κομμωτηρίου, θα ήταν μια εύκολη λύση να τη χρεώσει κανείς στην ύπαρξη της τηλεόρασης. Αλλά τότε πού αλλού;