Επιπόλαιο με λες

Θα ήταν πολύ μακριά από την αλήθεια αν λέγαμε ότι η περίοδος της χούντας λειτούργησε σαν Βατερλώ για το ελληνικό τραγούδι. Οι απαγορεύσεις και η λογοκρισία δεν ανέκοψαν την επιρροή του Θεοδωράκη και του Νέου Κύματος. Αλλαξαν κάπως τη φορά τους, αναγκάζοντας τους νέους δημιουργούς να γίνουν πιο εφευρετικοί, να εγκαταλείψουν το πασιφανές και να στραφούν σε δρόμους υπαινικτικούς χωρίς τα ευκόλως εννοούμενα.

Εν τω μεταξύ το main stream τραγούδι αλώνιζε ανενόχλητο παράγοντας βροντώδη σουξέ με έντονη μυρωδιά πίστας και VAT 69 για να εμπεδωθεί το greek dream ότι (στην ώρα του κεφιού) ο κάθε Ελληνας είναι ένας εν δυνάμει Ωνάσης. Από τα κιβωτιόσχημα μικροφωνάκια της εποχής ακούστηκαν ένα σωρό κιτσάτα εμβατήρια με αναφορές στο τρίπτυχο Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια. Παραλλαγή πάνω στο ίδιο θέμα ήταν και ο ήχος από πέταλα αλόγων (το ένα άσπρο, το άλλο μαύρο) που αξιώθηκε τη φωνή ενός Γρηγόρη Μπιθικώτση. Οι δισκογραφικές εταιρείες έκοβαν τότε σκληρό νόμισμα από βινύλιο και οι διαφημιστικές ραδιοφωνικές εκπομπές τους έδιναν ένα κάποιο μπιτ στα βαριεστημένα εφηβικά μας απομεσήμερα. Για να αποπροσανατολίσουν τους λογοκριτές, η Columbia δειγμάτιζε τις νέες κυκλοφορίες της με μουσική τίτλων από τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» του Βασίλη Τσιτσανη, η Odeon Parlophone (πρόδρομος της MINOS) με τους «Γλάρους» του Πάνου Γαβαλά ενώ η LYRA του πεφωτισμένου Πατσιφά έκανε intro το «Ρολόι» του Γιώργου Ρωμανού.

Στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ανάμεσα στο παραισθησιογόνο «Αν ήμουν πλούσιος» του Δώρου Γεωργιάδη, το καθεστωτικό «Πού ναν’ ο ίσκιος σου Θεέ» της Κλειώς Δενάρδου και την καψουρεμένη «Ξανθή αγαπημένη Παναγιά» του Βοσκόπουλου, τρύπωναν με τις κιθάρες και τα μαλλιά τους οι Νοστράδαμος ενώ λίγο πιο πέρα ένας άλλος Σαλονικιός, ο Σαββόπουλος, τρύπαγε τα έγκατα της γης κι έβγαινε από μέσα τους ο «Μπάλλος».