Παίζει με τον χώρο και τον χρόνο

Η Νικόλ Κράους αφηγείται παράλληλα τέσσερις ιστορίες, σε τέσσερις διαφορετικούς τόπους, τέσσερις διαφορετικές στιγμές. Μετακινεί το αφηγηματικό πρίσμα της διαρκώς, παίζει με τον χώρο και τον χρόνο. Τα αντικείμενα και οι ήρωες κυκλοφορούν από τη μια ιστορία στην άλλη, το δίχτυ που συνδέει τις ανθρώπινες ζωές γίνεται ορατό. Ενα ανοιγοκλείσιμο βλεφάρου στη Νέα Υόρκη μπορεί να τσακίσει έναν άνθρωπο στην Ιερουσαλήμ ή τη Χιλή. Η διεισδυτικότητα της Κράους είναι η διεισδυτικότητα του μυθιστοριογράφου. Η Κράους αντιλαμβάνεται μέσα από τα μικρά πράγματα τους κραδασμούς και το ορυκτό της ύπαρξης. Το βιβλίο της μελετά με τον μεγεθυντικό φακό τις ανθρώπινες σχέσεις: συζυγικές, γονεϊκές, ερωτικές. Φωτίζει τα σκοτάδια τους. Η μετάφραση αναδεικνύει τα απλά υλικά με τα οποία η συγγραφέας στήνει την ιστορία της. Οι λέξεις της αρμόζουν προσεκτικά, τα πετάγματα προκύπτουν από την αίσθηση των πραγμάτων και όχι από το λουστράρισμα της φράσης. «Οταν επιτέλους συναντούσα το σωστό βιβλίο», λέει κάπου η ιλενάδα του Γιοάβ Βάιζ, «η αίσθηση ήταν σφοδρή: έσκαγε μέσα μου δημιουργώντας ένα άνοιγμα που έκανε τη ζωή πιο επικίνδυνη, καθώς δεν μπορούσα να ελέγξω τι περνούσε από αυτό» (σελ. 175). Ετσι δεν είναι τα καλά βιβλία; Καθαρίζουν το βλέμμα και κάνουν τη ζωή επικίνδυνη. Αρα, σχεδόν συναρπαστική.