Ο σκοτεινός παραμυθάς της έβδομης τέχνης

Ο κινηματογράφος του Τιμ Μπάρτον είναι ο κινηματογράφος της ευάλωτης παιδικότητας. Οι ταινίες του είναι σύγχρονα παραμύθια με μπόλικο σουρεαλισμό, γκόθικ αναφορές και εικόνες της ποπ κουλτούρας. Από την πρώτη ταινία στην οποία είχε τον πλήρη έλεγχο, τον «Ψαλιδοχέρη» του 1990, μέχρι τον «Εφιάλτη των Χριστουγέννων» (1993), τον «Ακέφαλο καβαλάρη» (1999), τη «Νεκρή νύφη» (2005) και τον «Τσάρλι και το εργοστάσιο της σοκολάτας» (2005), οι χαρακτήρες του έχουν περάσει στην ανθολογία της έβδομης τέχνης χωρίς μεγάλο κόπο. Μετά το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης, η έκθεση με 700 σχέδια και πίνακες του αμερικανού σκηνοθέτη ανεβαίνει στη Γαλλική Κινηματοθήκη. Παράλληλα προβάλλονται οι 14 ταινίες μεγάλου μήκους της φιλμογραφίας του, καθώς και οι δύο μικρού μήκους: ο «Vincent» (ένα χαμίνι των προαστίων που θέλει να μοιάσει στο είδωλό του, τον… Βίνσεντ Πράις) και ο «Frankenweenie» (1984). Ο Μπάρτον άρχισε από το Ινστιτούτο Τεχνών της Καλιφόρνιας, πέρασε από τα στούντιο της Ντίσνεϊ – όπου τα σκίτσα του θεωρήθηκαν «πολύ σκοτεινά» – και μπήκε στη μεγάλη λεωφόρο με τον «Μπάτμαν», το 1989.