Τραγούδια της μεγάλης οθόνης

Ενα ερώτημα μπορεί να είναι: τι μουσική ταιριάζει σε ένα ριάλιτι παιχνίδι, όπου αγόρια και κορίτσια αλληλοσκοτώνονται προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού;

Κάτι σκληρό και βίαιο; Μανιασμένο και μεταλλικό; Πανκ-ροκ στις καλές του μέρες; Οχι. Κρατήστε τους Rammstein στο σπίτι. Οι «Αγώνες πείνας» – «Hunger games» – ακούγονται εντελώς διαφορετικά, ενώ η ηρωίδα της ταινίας, Κάτνις Εβερντιν, ρίχνει τα βέλη της, εξοντώνοντας εχθρικούς συμπαίκτες και εξασφαλίζοντας χορηγούς (τι, τζάμπα;).

Ο Τι Μπόουν Μπερνέτ έχει το γενικό πρόσταγμα στη μουσική και εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Γιατί, αν δεν ξέρει ο Τι Μπόουν, πολυπράγμων παραγωγός, μουσικός και γενικώς τα πάντα (που είχε υπογράψει και το σάουντρακ-σταθμό της ταινίας «Ω αδελφέ, πού είσαι;» των Κόεν), ποιος ξέρει; Οι μουσικές κάνουν τους «Αγώνες πείνας» να ακούγονται σαν λουκούλλειο γεύμα, ακόμη και αν όλες οι γεύσεις δεν είναι ιδανικές.

Και όμως, για το ίδιο πακέτο – και με επιστημονικής φαντασίας προσανατολισμό – γράφουν καινούργια τραγούδια οι Arcade Fire, Maroon 5 και Low Anthem (αυτοί και άλλοι δεκατρείς άξιοι καλλιτέχνες και σχήματα που συμμετέχουν στην παραγωγή).

Το «Abraham’s daughter», «γενναίο» κομμάτι των εκλεκτικών Arcade Fire, δεν είναι το καλύτερο του άλμπουμ (κατά τη γνώμη μου, υπερτερεί κατά πολύ το «The ruller and the killer» του Κιντ Κούντι), ενώ το «Kingdom come» των δυο The Civil Wars – που βάζουν πλώρη για μεγάλα πράγματα στην ευρύτερη φολκ επικράτεια (πήραν και Γκράμι φέτος για το άλμπουμ «Barton Hollow») – υποψιάζομαι ότι μπορεί και να ήταν το πρώτο κομμάτι που έβαλε ο παραγωγός Μπερνέτ στη λίστα.

Σαν συνολική αίσθηση από το πλουσιοπάροχο «τραπέζι», ο νέος ήχος της φολκ/αμερικάνα και τελικά της μουσικής-χωρίς-ετικέτες (που είναι και η καινούργια τάση παντού). «Τραγούδια από την Περιοχή 12 και πέρα» είναι ο υπότιτλος – τραγούδια όμως που ζουν εκτός ταινίας σε άλλο σύμπαν, που γράφτηκαν ειδικά για την περίσταση. Αν και κανείς δεν πρόκειται να ρωτήσει όταν τα «βέλη» πέφτουν βροχή.