Η τηλεόραση επιστρέφει στα 60s

Παραγωγοί, στούντιο και κανάλια, στράφηκαν τούτη την τηλεοπτική χρονιά στη δεκαετία του ’60, αναδεικνύοντάς την σε τηλεοπτικό Ελντοράντο.

Στην ήδη επιτυχημένη σειρά «Mad Men» του τηλεοπτικού δικτύου AMC, με θέμα τη ζωή των διαφημιστών της νεοϋορκέζικης λεωφόρου Μάντισον στη «χρυσή δεκαετία», έρχονται να προστεθούν οι καλλίγραμμες και μορφωμένες αεροσυνοδοί της «Pan Am» του ABC, της εμβληματικής αμερικανικής αεροπορικής εταιρείας με έδρα τη Λεωφόρο Πάρκ που άλλαξε τα δεδομένα στις αερομεταφορές. Αλλά και το βρετανικό «The Hour» του BBC, το οποίο μέσα από τη διαδρομή δημοσιογράφων τηλεοπτικού σταθμού φέρνει στο προσκήνιο μια ολόκληρη εποχή – την ψυχροπολεμική -, ξετυλίγοντας το κουβάρι της Ιστορίας από την κρίση στη Διώρυγα του Σουέζ.

Στον ίδιο καμβά κινήθηκε (έστω και για λίγα επεισόδια, καθώς σταμάτησε) και το πικάντικο σίριαλ «The Playboy Club» του NBC, που επιχείρησε να αναβιώσει το κλίμα στο πρώτο κλαμπ του δαιμόνιου Χιου Χέφνερ με τα θρυλικά κουνελάκια, το οποίο λειτούργησε το 1961 στο Σικάγο.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα επενδύουν πολλά εκατομμύρια στις συγκεκριμένες σειρές, ποντάροντας στην ποπ κουλτούρα που τραβάει – όπως πιστεύουν στελέχη τους – σαν μαγνήτης αφενός τις νεότερες γενιές τηλεθεατών, ίσως και από απλή περιέργεια να δουν πώς ήταν μια εποχή με άλλα ήθη, τάσεις, συνθήκες και προπάντων έναν τρόπο ζωής με έμφαση στο αψεγάδιαστο στυλ και αφετέρου τους μεγαλύτερους – τους γονείς τους και βάλε – που αναπολούν εκείνη την εποχή.

Για την ώρα, οι σειρές που προβάλλουν την εποχή της «έκρηξης» της ποπ κουλτούρας μοιάζουν να έχουν απήχηση στο κοινό και να φέρνουν τα λεφτά που ξοδεύτηκαν. Και ξοδεύτηκαν πολλά και μάλιστα σε περίοδο κρίσης.

Κάπου 1,8 εκατ. ευρώ (2-2,5 εκατ. δολάρια) κοστίζει ένα επεισόδιο των «Mad Men». Το κόστος παραγωγής επεισοδίου της «Pan Am» – κρατηθείτε – υπολογίζεται στα 7,5 εκατ. ευρώ (10 εκατ. δολάρια), το βρετανικό «The Hour» ανέρχεται στα 6,9 εκατ. ευρώ το επεισόδιο (1 εκατ. λίρες).

Οι σειρές λειτουργούν με άξονα τη νοσταλγία για ό,τι περικλείει η ποπ κουλτούρα. Στερεότυπα παντού ή σχεδόν παντού. Ανδρες δυναμικοί που καπνίζουν αρειμανίως, με μυαλό ξυράφι και συναίσθημα κρύο σαν το ατσάλι, οι διαφημιστές που νιώθουν άνετα στα στενής γραμμής, ραμμένα στα μέτρα τους κοστούμια, με μαλλί ατάραχο. Οι γυναίκες των «Mad Men» λες και ξεπήδησαν από ιλουστρασιόν σελίδες περιοδικού μόδας. Με στενές ίσιες φούστες, ελάχιστα κάτω από το γόνατο (pencil), μεσάτες μπλούζες, λίπγκλος σε διαρκή ετοιμότητα και μαλλί καούκα από την άφθονη λακ. Φίνες, αέρινες, θελκτικές, αλλά στη σκιά των… τρελόπαιδων.

Η απάντηση στους σχεδόν φαλλοκρατικούς «Mad Men» είναι τα ιπτάμενα κορίτσια. Η χειραφέτηση με φτερά και τουρμπίνες. Το άπιαστο όνειρο για τη γυναίκα που ακόμα και τότε προορισμός της ήταν το σπίτι και η οικογένεια. Οι αεροσυνοδοί της «Pan Am» δεν μασάνε. Εχουν το ντελικάτο, αεράτο βάδισμα καμηλοπάρδαλης, νιώθουν άνετα μέσα στα στενά ταγέρ της μπλε ελεκτρίκ στολής τους και βαδίζουν σαν σε πασαρέλα στον στενό διάδρομο μεταξύ των καθισμάτων του αεροπλάνου.

Η κοινωνικοπολιτική απάντηση στους «Mad Men» είναι το «Hour». Φαίνεται ότι οι Βρετανοί τα πήραν στο κρανίο με όλο αυτόν τον «βομβαρδισμό» των αμερικανικών σειρών ’60s – που εισέβαλαν και στους δέκτες τους – και δημιούργησαν το αντίπαλον δέος.

Με τη σειρά «The Hour» αναβιώνουν την εποχή, όλο το κοινωνικοπολιτικό πλέγμα, με βάρος στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που συντηρούσαν και οι πλευρές του σιδηρού παραπετάσματος αλλά και την τεταμένη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, που τότε ήταν το τερέν για παιχνίδια εξουσίας και ελέγχου μεταξύ των πετρελαιοπαραγωγών χωρών και των περιβόητων «Επτά Αδελφών».