Η κατεδάφιση είναι και… αναπνοή
Να τι μας σώζει. Αυτό το τούτο μας, το δαιμόνιο, το αρχαίο πνεύμα αθάνατο, το τουρκομπαρόκ, που ξέρουμε να τον συνδυάζουμε τον ιωνικό τον κίονα με το πορφυρό βυζαντινό και την καμινάδα του τζακιού, το «εγώ γεννήθηκα με Μαντουβάλα και θα πεθάνω με Ριγκολέτο», που λέει και το τραγούδι. Ναι, είναι αληθινό σπίτι στη Ρόδο (από το «Σπιτόσκυλο»)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό Την αρχαιολατρία, άντε να την καταλάβουμε. Το όπου πατείς κι όπου βρεθείς στην Ελλάδα αρχαιολογικός χώρος είναι να το καταλάβουμε. Ομως πώς να καταλάβουμε και αυτή τη μανία να ονομάζουμε κάθε γκρέμι «υπόλειμμα πολιτιστικής κληρονομιάς» για να μην μπορούμε υποτίθεται να το αγγίξουμε και να το αφήνουμε να ρημάζει – αυτό σε μια χώρα που καταπατάει ανενόχλητη και ατιμώρητη ό,τι έχει σε φυσικό και πραγματικό πολιτιστικό πλούτο.
Παράδειγμα, οι προσφυγικές πολυκατοικίες της Λεωφόρου Αλεξάνδρας της Αθήνας που έχουν κηρυχτεί διατηρητέες ως «αντιπροσωπευτικά δείγματα του μοντέρνου αρχιτεκτονικού κινήματος του Μεσοπολέμου» και τόποι «ζωντανής ιστορίας», αφού στέγασαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και ήταν «η πρώτη κατασκευή κοινωνικής κατοικίας». Ωραία και καλά αυτά. Αλλά να τα χαρακτηρίζουμε διατηρητέα διαβλέποντας αξία την οποία ίσως κάποιοι θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν, για να τα αφήσουμε – ελέω γραφειοκρατίας και… μη βούλησης – να χαίνουν, σαν πληγές, σε μια πόλη που βαριανασαίνει πληγωμένη από χιλιάδες ασχημίες, δεν πάει πολύ;
Ας πάψουμε πια να υπερβάλλουμε στην – δήθεν, συνήθως – προστασία. Ας τα γκρεμίσουν, λοιπόν, αφού δεν τα κάνουν τίποτα. Μπας και τουλάχιστον αποκτήσει η ασφυκτική τούτη πόλη έναν μικρό πνεύμονα πρασίνου. Γιατί από τεκμήρια ιστορίας έχει να φάν’ κι οι κότες. Λογική τής λείπει…
Φοίβη
Google news
