[Φαινόμενα] Από πράκτορας… δημοσιογράφος

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο η σειρά «Touch» επιχειρεί να δημιουργήσει μια συναισθηματική γέφυρα μεταξύ της Αμερικής της 11ης Σεπτεμβρίου, της μπουσικής πολεμικής υστερίας που οδήγησε ακόμη και στην υπέρβαση αρχών του Συντάγματος με άλλοθι την ασφάλεια της χώρας και της «νέας Αμερικής», η οποία προσπαθεί να ξαναβρεί το αίσθημα της υπερδύναμης, επενδύει στους κοινωνικούς δεσμούς και το βαθύ αίσθημα κοινότητας μεταξύ πολύ διαφορετικών ανθρώπων. Και οι δυο «Αμερικές» αποτελούν τις εμμονές της τηλεοπτικής παραγωγής.

Ηδη η επιλογή του πρωταγωνιστή υπηρετεί ακριβώς αυτή την ιδέα. Στον ρόλο του δημοσιογράφου Μάρτιν Μπομ ο οποίος έχασε τη σύζυγό του στους δίδυμους πύργους την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης είναι ο Κίφερ Σάδερλαντ, ο ίδιος που στο συγκλονιστικό «24» ήταν ο πράκτορας πρότυπο της Αμερικής της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Τζακ Μπάουερ, στρατευμένος στην ασφάλεια των αμερικανών πολιτών με οποιοδήποτε κόστος ηθικό, ανθρώπινο και συνταγματικό. Το ίδιο πρόσωπο σε δυο τελείως διαφορετικούς ρόλους, από τον σκληρό Μπάουερ που δεν δίστασε σε μια κρίσιμη στιγμή να βασανίσει φυλακισμένο για να εκμαιεύσει πληροφορίες που θα έσωζαν μια ολόκληρη πόλη από τρομοκρατική ενέργεια (δίνοντας τότε άλλοθι στο Ανώτατο Δικαστήριο να νομιμοποιήσει τέτοιου είδους πρακτικές παραμερίζοντας το Σύνταγμα, με πρωτοφανή επιχειρηματολογία βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά) στον Μάρτιν Μπομ, τον δημοσιογράφο με τη βαθιά ανθρώπινη και κοινωνική ευαισθησία που κάνει πάντα το καλό, σώζει συνανθρώπους τους και προσπαθεί να βρει δίοδο επικοινωνίας με τον 11χρονο γιο του με την παράξενη συμπεριφορά.

Το σενάριο του «Touch», διαπνεόμενο από μεταφυσικές ανησυχίες, μοιάζει να επιστρέφει σε μια Αμερική που στρεφόταν στους γκουρού και παντός είδους μάγους ενός τεχνικού ψευδοπνευματισμού για να αντέξει τον ατομισμό και τον σκληρό ανταγωνισμό της εποχής των γιάπηδων. Η αλλαγή της εποχής φαίνεται στο γεγονός ότι οι διάφορες ψευδομεταφυσικές δοξασίες που είχαν γίνει μόδα τις περασμένες δεκαετίες αποσκοπούσαν στην ανακούφιση του καθενός ως μονάδας ενώ το καινούργιο στοιχείο του «Touch» είναι ότι εισάγει τον «πληθυντικό». Βασική έννοια γύρω από την οποία περιστρέφεται σχεδόν κάθε επεισόδιο είναι η αλληλεπίδραση των ανθρώπινων πράξεων, όποιες και αν είναι, απ’ όπου και αν προέρχονται και ότι δεν υπάρχει άνθρωπος-μονάδα αλλά παγκόσμιο σύνολο ανθρώπων.

Στον ρόλο του 11χρονου γιου του Μπομ, του Τζέικ, ο οποίος δεν έχει μιλήσει ποτέ, δεν δέχεται να τον αγγίξει κανείς, ούτε ο πατέρας του, έχει εμμονή με τους αριθμούς και προβλέπει τα μελλούμενα, βρίσκονται συγκεντρωμένα στοιχεία εκείνης της παραμερισμένης από τον ορθολογισμό αντίληψης, περί «θείας αθωότητας» των παιδιών που μπορούν να «βλέπουν» όσα το μεγάλωμα και οι «αμαρτίες» στερούν από τους ενηλίκους και ως εκ τούτου μπορούν να μιλούν σαν θυμόσοφοι. Επίσης ο ρόλος του πιτσιρικά γεφυρώνει μια άλλη ιστορική διαμάχη, μεταξύ του μεταφυσικού και της επιστήμης.

Ετσι λύνονται κολοσσιαία ζητήματα του πολιτισμού και ζητήματα συνύπαρξης και κοινωνικής ανοχής. Ευφυές! Στο προχθεσινό επεισόδιο (προβάλλεται από τη Nova σχεδόν ταυτοχρόνως με την Αμερική) αφού ο μπαμπάς Μπομ – Σάδερλαντ έσωσε από την αυτοκτονία έναν ηλικιωμένο, λέγοντάς του πόσο «σημαντικός είναι γι’ αυτόν, όπως είναι ο καθένας στον κόσμο», βάζει για ύπνο τον γιο του και φεύγει ενώ ο θεατής παρακολουθεί τη σκέψη του πιτσιρικά – θυμόσοφου: «Σε αυτόν τον πλανήτη που βρίσκεται κρεμασμένος στο Σύμπαν ζουν 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι μόνοι τους, μεγαλώνουν και πεθαίνουν μόνοι, όμως ό,τι κάνει ο ένας επηρεάζει τον άλλον. Τελικά, όλοι μαζί είμαστε ένα, ενωμένοι με τις πράξεις μας».