[Γελοιογραφίες] Σωφρονισμός
2 λεπτά
Κι αν, στην προκειμένη περίπτωση, η ιστορία πράγματι επαναλαμβάνεται; Αν η ιδέα του δημοψηφίσματος, που αποδείχτηκε ολέθρια τουλάχιστον για τον κύριο Γιώργο Παπανδρέου, επιστρέφει μέσω του περιτυλίγματος των εκλογών;
Αφού η «περίφραξη» του PSI και της δεύτερης δανειακής σύμβασης συνιστά το όριο πέραν του οποίου η εκδήλωση της λαϊκής βούλησης θα συνεπαγόταν μια εθνική καταστροφή, σύμφωνα με την άποψη των κυρίαρχων δυνάμεων, οι εκλογές δεν προσλαμβάνουν αυτομάτως δημοψηφισματικό χαρακτήρα; Εκπροσώπους θα εκλέξει ο λαός ή θα κληθεί να πει «ναι» ή «όχι» στη «σωτηρία» ή στον «όλεθρο»;
Για τους τυπολάτρες της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αυτό δεν συνιστά αλλοίωση του χαρακτήρα της επικείμενης ψήφου; Δεν ενεργοποιεί το στοιχείο του εκβιασμού που ενοικεί τουλάχιστον σε κάποιους τύπους δημοψηφίσματος;
Κι αν αυτό συνδέεται με την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» υπό την οποία τελεί η Ελλάδα εδώ και δύο χρόνια, η εικόνα της όποιας Κυριακής γίνουν οι εκλογές δεν θα παραπέμπει σε προαύλιο σωφρονιστικού καταστήματος όπου προσέρχονται οι τρόφιμοι για να κάνουν ελευθέρως τις επιλογές τους με την προϋπόθεση αυτές οι επιλογές να είναι οι ορθές;
Μετατρέπεται έτσι ή όχι η εκλογική διαδικασία από πεδίο έκφρασης της ελεύθερης βούλησης του πολίτη (όπως το θέλει η θεωρία) σε πεδίο επίδειξης της «καλής διαγωγής» ενός λαού;
Και δεν συντελείται το περίφημο «μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια» όταν καλείσαι να ψηφίσεις «ναι» σ’ αυτούς που ψήφισαν ήδη «ναι» στο «σχέδιο σωτηρίας» ως απάντηση στην καταστροφή που οι ίδιοι, κατά βάσιν, απεργάστηκαν διαχειριζόμενοι επί έτη τα δημόσια πράγματα υπό τα ουδέτερα ή επαναστατικά βλέμματα, τη συμμετοχική ή ιδιωτεύουσα αδιαφορία, τα κούφια ή χιλιαστικού τύπου συνθήματα των άλλων, των «αθώων»;
Και δεν προκύπτουν έτσι αυτές οι εκλογές ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για όλους, «δικαίους» και «αδίκους», τους συμβαλλόμενους της μεταπολιτευτικής φρεναπάτης;













