Θέατρο στην αποβάθρα και πριβέ

Κάθε χρόνο και ένα νέο βαγόνι. Κάθε τόσο και ένα καινούργιο σχέδιο. Η αμαξοστοιχία Το Τρένο στο Ρουφ όλο και μεγαλώνει, καθώς η «μηχανοδηγός» Τατιάνα Λύγαρη έχει, μεταξύ άλλων, και μια μοναδική κλίση στο να κατεβάζει ιδέες και επίσης – κάτι όχι και τόσο σύνηθες στη χώρα μας – να μπορεί να τις οργανώνει και να τις υλοποιεί. Εξού και η επιτυχία: περισσότερες από εκατό προτάσεις έχει συγκεντρώσει ως τώρα το φεστιβάλ νέων καλλιτεχνών με τίτλο «Τα 12 κουπέ».

Είναι η δεύτερη μόλις χρονιά που το διοργανώνει, με… «πριβέ» παραστάσεις, στο λεγόμενο «New Wagon» που προστέθηκε πέρυσι στον συρμό. Οι ελάχιστοι θεατές που θα μπορούν να δουν καθεμία από τις 12 παραγωγές που εντέλει θα επιλεγούν – αφού τα κουπέ έχουν έως έξι θέσεις – ελάχιστα πτοούν τους νεαρούς σκηνοθέτες, μουσικούς, video-artists, εικαστικούς, χορογράφους που διψούν για καλλιτεχνική έκφραση.

Ανάλογη επιτυχία αναμένεται να έχει και η Αποβάθρα – «η πιο δροσερή αποβάθρα της Αθήνας», λένε οι συντελεστές -, το καινούργιο στοίχημα του Τρένου, που βγαίνει πλέον από τα ήδη ξεχειλισμένα από παραστάσεις βαγόνια του προκειμένου να φιλοξενήσει open air παραγωγές το καλοκαίρι: ζωντανές μουσικές παραστάσεις, θεατρικά χάπενινγκ, θέατρο του δρόμου.

Στο μεταξύ οι εφετινές παραγωγές «τρέχουν»: όπως η παράσταση «Ενας όμηρος», το μπρεχτικής σύλληψης έργο του Ιρλανδού Μπρένταν Μπίαν με ήρωες πρώην επαναστάτες του IRA, πόρνες, τραβεστί και απόκληρους της κοινωνίας, που περιλαμβάνει τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και της Μαρίας Φαραντούρη που γράφτηκαν ειδικά για την ελληνική παράσταση και έγιναν διεθνώς γνωστά (το «Γελαστό παιδί» χρησιμοποιήθηκε ως μουσικό θέμα στην ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά). Ο Μίκης συμπλήρωσε μάλιστα σήμερα τις συνθέσεις του 1962 γράφοντας μουσική και για τα δύο τραγούδια του πρωτότυπου κειμένου που δεν είχε τότε μελοποιήσει.

Μαζί και το πρώτο παιδικό θεατρικό έργο του Ηλία Μαμαλάκη «Το διαστημότρενο του κυρίου Ιγνάτιου Ροδόλφου ντε λος Χούπα Γκλούπα», που καταλαμβάνει ένα ακόμη βαγόνι, αυτό της παιδικής σκηνής, που πρωτοάνοιξε το 2008. Για να μη θυμηθούμε το Μουσικό Βαγόνι που φτιάχτηκε το 2001 και το Wagon Bar που άνοιξε το 2010.

«Παλιά δεν κουνούσα το πόδι μου», λέει στα «ΝΕΑ» η Τατιάνα Λύγαρη. Από τότε όμως που έφτιαξε το Τρένο, το 1996-1997, μετατράπηκε σε υπερκινητική ηθοποιό, σκηνοθέτη, θεατρική επιχειρηματία. «Νιώθω ότι το Τρένο είναι ευθύνη. Ευθύνη να το πάω εκεί που δεν παίρνει. Η συνύπαρξή μου με τον ΟΣΕ με πείσμωσε και κάποτε με θύμωσε κιόλας, και αυτό το πείσμα έγινε η κινητήρια δύναμή μου. Με έκανε λίγο… Ζαν ντ’ Αρκ».