[Φαινόμενα] Νυχολογίες, τριχολογίες…

Ο κόσμος έχει έρθει τούμπα, οι περισσότεροι κοινοί θνητοί δεν ξέρουν αν θα ξυπνήσουν στην ίδια κατάσταση στην οποία κοιμήθηκαν εξ ου και έχουν χάσει τον ύπνο τους, ζωές καταρρέουν, καριέρες σβήνουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Υπάρχει όμως μια μικρή γωνιά σαν τόπος εξωτικός, όπου όλα μοιάζουν ακίνητα, παράξενα γαλήνια, ανεπηρέαστα από τις καταιγίδες που ταλανίζουν την υπόλοιπη επικράτεια. Τα μοναδικά θέματα τα οποία μπορεί να ταράξουν την ηρεμία αυτού του ιδανικού περιβάλλοντος είναι ένας τσακωμός για το αν είναι σωστή ή λάθος η κόμμωση της τάδε ή της δείνα ανθυποδιασημότητας ή ποιο μήκος ονύχων είναι της μόδας αυτό τον καιρό. Εδώ ξεσπάει επίσης ξέφρενος ενθουσιασμός στη θέα και μόνο οποιασδήποτε (αλλοτινής) δόξας της σοουμπίζνες, την αποθεώνουν, τη λατρεύουν, την προσκυνούν, «δεν υπάρχει», «δεν υπάρχει» αναφωνούν κι ας υπάρχουν δεκάδες παρόμοιες, προς τις οποίες η συμπεριφορά είναι πάντοτε ίδια.

Ο θρίαμβος του ευτελούς μπροστά σε μύρια επιτεύγματα του πνεύματος, του ταλέντου, του σκληρού αγώνα για την επιβίωση, προκαλούσε ανέκαθεν δέος. Ειδικώς όμως αυτή την περίοδο που διανύει ο τόπος, όλος ανάστατος, με τις αλλοτινές αξίες να θαμπώνουν, με τα παλιά κάστρα να καταρρέουν, με τα πρότυπα που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες όχι μόνο να αμφισβητούνται αλλά και να γίνονται στόχος βίαιων επιθέσεων, αίφνης η ατέλειωτη φλυαρία περί του μήκους και του χρώματος των τριχών της κεφαλής ακόμη και ξεπεσμένης πλέον τηλεπερσόνας μοιάζει με την προσκόλληση γηραιάς κυρίας στη δόξα των νιάτων της. Εχει απόγνωση αλλά και αδυναμία να επεξεργαστεί οποιαδήποτε σύγχρονη πληροφορία. Πικρό αλλά και – πρόσκαιρα – σωτήριο άλμα στον χρόνο.

Οπως κι αν έχει σε αυτές τις ξεχασμένες στον χρόνο τηλεοπτικές νησίδες αφασικού λόγου, που είναι οι ελάχιστες εκπομπές λάιφ-στάιλ, μπορεί ακόμη κανείς να ακούσει την Ελεονώρα Μελέτη να μαλώνει τη γιουροβιζιονική Ελευθερία Ελευθερίου για το μανικιούρ σε στυλ μάγισσας Κίρκης, που λάνσαρε στο σόου της τη βραδιά της γιουροβιζιονικής επιλογής της. «Για να δω τα νύχια σου». Τα δείχνει, μυτερά και τεράστια, η νεαρή αοιδός. «Α, παπαπά, να τα κόψεις», της λέει με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση. «Μα είναι πολύ στη μόδα», πετιέται προς υπεράσπιση των ονύχων από το βάθος η ειδήμων περί των στυλιστικών τάσεων του συρμού. «Είναι βολικά;», «Οχι δεν βολεύουν», απαντούσε η αοιδός. «Μοιάζεις στη Μενούνος», της φωνάζει ετέρα πανελίστρια. «Αχ, πολύ χαίρομαι γιατί είναι ωραία γυναίκα», απαντά πάλι η αοιδός. Τι να πουν άλλο; Η μια μόλις είχε καταφέρει να κερδίσει ένα εισιτήριο για τη Γιουροβίζιον λόγω αρίστης μιμήσεως, στυλιστικώς και τραγουδιστικώς, των προκατόχων της και οι πανελίστες, έμπειροι στην ανάδειξη του τίποτε, έκαναν άριστα τη δουλειά τους κρατώντας την κουβέντα στα μέτρα της καλεσμένης και τα δικά τους.

Τις προάλλες στο ζάπινγκ έπεσα σε κυρία ειδικευμένη στο μανικιούρ, που παρουσίαζε σε πρωινάδικο το νέο, άθραυστο (!) βερνίκι νυχιών. Το ιδανικό προϊόν της εποχής. Οσο και να χτυπηθεί η γυναίκα από τους μύριους καθημερινούς της δαίμονες, το νύχι θα μένει κούκλα, γυαλιστερό και αχάραγο σαν νεραϊδένιο, να πιάνεται από αυτό η ψυχή της σαν νά ‘ναι ο ύστατος σύνδεσμός της με τα παλιά της όνειρα. Λίγο τό ‘χουμε;

Είναι στιγμές που αυτές οι εκπομπές μοιάζουν με κάτι πυρηνικά καταφύγια που είχαν κατασκευάσει «χτυπημένοι» Αμερικανοί, βέβαιοι ότι θα κάνουν επίθεση με πυραύλους οι Σοβιετικοί. Και μπορεί να έχει αλλάξει ο κόσμος συθέμελα, αλλά εκείνοι εξακολουθούν να γεμίζουν τα ράφια των καταφυγίων τους με τις ίδιες προμήθειες και να κάνουν οικογενειακώς ασκήσεις ετοιμότητας.

Κάπως έτσι επιμένει αυτός ο κόσμος των τηλεοπτικών «πυρηνικών καταφυγίων» να κρατήσει τη σωστή ατμόσφαιρα συντήρησης των «προμηθειών» του με σχεδόν σπαρακτική αφοσίωση στον στόχο του. Ωρες προσηλωμένοι στην τριχολογία, ατέλειωτες οι εκδηλώσεις θαυμασμού στα ιερά και όσιά τους, ατάραχοι απέναντι στην καταιγίδα. Και όλο συρρικνώνεται η αλλοτινή, λαμπερή και εύφορη επικράτειά του, όλο και λιγοστεύουν τα «φρούτα», που ευδοκιμούν στους κατάκοπους αγρούς του λάιφ-στάιλ. Δεν θα εκλείψουν, φυσικά. Θα πάρουν, πήραν ήδη, τη θέση που τους αναλογεί στο τηλεοπτικό σύμπαν και κατά συνέπεια στην πολύμορφη καθημερινότητα, στιγμιαία «καταφύγια» της ματαιοδοξίας.