Χθες άγνωστη, σήμερα περιζήτητη

Αμερικανίδα από τη Βόρεια Καλιφόρνια. Κι όμως, ουδεμία σχέση με τη χυμώδη θηλυκότητα μιας Σκάρλετ Γιόχανσον. Κι όμως, καθόλου «μοντέρνα». Κι όμως, μέχρι τον περασμένο Μάιο σχεδόν άγνωστη. Κι όμως, εντελώς θεατρική. Κι όμως, την περιμένουν πολλά Οσκαρ στο μέλλον της.

«Οταν ήμουν οκτώ, οι γονείς μου με πήγαν στο θέατρο. Βγαίνοντας τους είπα πως θα γίνω ηθοποιός». Το είπε και το έκανε. Κέρδισε υποτροφία στο θηριώδες Τμήμα Υποκριτικής Τέχνης του Julliard. Αφού προηγουμένως, από εννιά χρονών, έκανε μπαλέτο. Αυτό ήταν. Ως μέλος του Crew 32 παίζει Τσέχοφ και Σαίξπηρ.

«Ετσι», μου λέει, «με ανακάλυψε ο Αλ Πατσίνο και μου έδωσε τον βασικό ρόλο στη “Σαλώμη” του Οσκαρ Ουάιλντ» (θα τη δούμε και στην ομότιτλη ταινία πλάι στον Πατσίνο). «Ο Αλ ήταν που με σύστησε στον Τέρενς Μάλικ».

Με αυτή τη «συστατική» επιστολή κερδίζει τον πρώτο αριθμό του πρωτοχρονιάτικου λαχείου. Χωρίς να το καταλάβει, καταλήγει πρωταγωνίστρια στο πλευρό του Μπραντ Πιτ και του Σον Πεν στο «Δέντρο της ζωής». Ταινία που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Η συνέχεια συναρπαστική. Πέντε ταινίες μέσα στο 2011 και ακόμη περισσότερες για τα επόμενα δύο χρόνια. Ταινίες όλων των ειδών. Από ρομαντικά δράματα μέχρι θρίλερ με serial killers. Ρεκόρ.

Η συνάντησή μας ήταν κάπως τυχαία. Η υπεύθυνη του γραφείου Τύπου της εταιρείας τού «Δέντρου της ζωής» στις Κάννες τον περασμένο Μάιο μου είπε: «Dimitris, δεν είναι μόνο ο Μπραντ Πιτ. Είναι και η Τζέσικα Τσαστέιν. Πρέπει να της πάρεις συνέντευξη. Θα με θυμηθείς». Είχε δίκιο.

Κοκκινομάλλα, με μεγάλο στόμα και γοητευτικές φακίδες. Απροσδιόριστης ηλικίας (στην πραγματικότητα τριάντα ενός). Μικροσκοπική στο ύψος. Ολα πάνω στην Τζέσικα «φωνάζουν» ότι αυτό το πλάσμα προέρχεται από ρομαντικό ειδύλλιο του ’50. Πώς να το πω. Δεν είναι από τις θηλυκές υπάρξεις που στοιχειώνουν τις φαντασιώσεις σου.

Τρία πράγματα χαρακτηρίζουν αυτό το ιδιαίτερο κορίτσι. Το πρώτο, η χορτοφαγία. Εχει τους λόγους της.

«Πιστεύω στη χορτοφαγία. Δεν αντέχω στην ιδέα να βάλω στο στομάχι μου κομμάτια από δολοφονημένα πλάσματα. Ολοι είμαστε πλάσματα της ίδιας φύσης. Ολοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή».

Το δεύτερο, η σεμνότητά της. Μια σεμνότητα που συμπορεύεται με τη διακριτικότητά της. «Ακόμα και όταν στα γενέθλιά μου φωνάζουν “Happy Birthday”, κοκκινίζω από ντροπή».

Το τρίτο, το θέατρο και η ποιότητα στην ερμηνεία. Απόδειξη; Κατά την Τζέσικα – και δεν θα διαφωνήσω – τρεις είναι οι μεγάλες κυρίες της υποκριτικής τέχνης: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Τίλντα Σουίντον και Τζούλιαν Μουρ.

Υπάρχει και ένα τέταρτο: Αυτογνωσία. «Δεν είμαι το είδος του κοριτσιού που, όταν εισβάλλει στο δωμάτιο, όλοι και κυρίως τ’ αγόρια θα αφήσουν ένα αυθόρμητο “Αααα”!».

Η Τζέσικα πιστεύει ότι στη ζωή υπάρχουν δύο επιλογές: «Η πρώτη, οφθαλμός αντί οφθαλμού. Η δεύτερη έχει να κάνει με την αλληλεγγύη. Σ’ αυτό πιστεύω. Ομως προϋπόθεση της αλληλεγγύης είναι να καταπολεμήσουμε τον εγωισμό μας, την εγωπάθειά μας και τη φιλαυτία μας. Από αυτά υποφέρει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός».

Σας είπα. Από άλλη εποχή είναι η Τζέσικα. Παράδειγμα;

«Αν και δεν είμαι μητέρα ούτε παντρεμένη, πιστεύω στην οικογένεια και στα παιδιά. Ισως επειδή οι γονείς μου είναι θρησκευόμενοι και με μεγάλωσαν με αξίες. Γι’ αυτό όταν βλέπω ναούς, ανεξάρτητα από θρησκευτικό δόγμα, μπαίνω μέσα και αισθάνομαι ανατριχίλα και δέος. Δεν θέλω να λέω σε κανέναν τι να πιστεύει. Ολοι είμαστε ενωμένοι. Συνδεόμαστε με μια αόρατη κλωστή. Η ενότητα του Σύμπαντος. Ετσι, ο ένας επηρεάζει τον άλλο χωρίς να το θέλει. Εσύ κι εγώ ας πούμε. Εσύ από την Ελλάδα, εγώ από την Καλιφόρνια. Πολλά πράγματα μας ενώνουν».