Δέκα ταινίες, δηλαδή καμία!

«W.E.» Η Μαντόνα Λουίζα Τσικόνε λοιπόν. Αυτό το λαχταριστό, ασταμάτητο θηλυκό. Των 54 ετών. Με θαυμασμό για την προσωπικότητά της και τη μαγκιά της. Κινηματογραφικά εννοώ. Θυμηθείτε για να μην πολυλογώ. Αισθησιακή ως Μπρέθλες Μαχόνι στο άπαικτο κόμικς «Ντικ Τρέισι» του Ουόρεν Μπίτι. Σπαρακτική στο «Επικίνδυνο παιχνίδι» του Εϊμπελ Φεράρα. Αυτοσαρκαστική στο ασπρόμαυρο «Σκιές και ομίχλη» του Γούντι Αλεν. Ανιση ως «Εβίτα» του Αλαν Πάρκερ. Και το 2008 τολμηρή στην πρώτη της σκηνοθεσία «Ηθική και χυδαιότητα» (Filth and wisdom) με πρωταγωνιστή τον Ουκρανό Γιουτζίν Χατζ του τσιγγανοπάνκ συγκροτήματος Gogol Bordello. Με έναν λόγο, η Μαντόνα ορμάει, τολμάει και ρισκάρει.

Το «W.E.» – η δεύτερη σκηνοθεσία της – από τα αρχικά δύο ονομάτων. Το W από την Αμερικανίδα Ουόλις Σίμπσον (Αντρεα Ράισμποροου). Τρεις φορές παντρεμένη. Και την τρίτη με τον Εδουάρδο (εκεί παραπέμπει το Ε). Τον διάδοχο του βρετανικού θρόνου (Τζέιμς Ντάρσι). Που για τον φλογερό έρωτά του, γι’ αυτή την «πόρνη», παραιτήθηκε και έτσι στον θρόνο εγκαταστάθηκε ο Γεώργιος ΣΤ’, πατέρας της σημερινής Ελισάβετ. Ο ήρωας του «Λόγου του βασιλιά» και θριαμβευτής των περσινών Οσκαρ.

Το στόρι λοιπόν τραμπαλίζεται ανάμεσα σε δύο παράλληλες ιστορίες. Η πρώτη, η εμβληματική και συμβολική, περιγράφει με ρομαντικούς και αισθησιακούς όρους το ειδύλιο της Ουάλις με τον Εδουάρδο. Η δεύτερη, τον φλογερό έρωτα μιας σημερινής -του 1998 – παντρεμένης με το όνομα Ουόλι Ουίνθροπ, αθεράπευτα προσκολλημένης στο στόρι του βασιλικού ειδυλλίου (Αμπι Κόρνις). Που ερωτεύεται παρανόμως έναν Εβγένι, ρώσο σεκιουριτά (Οσκαρ Αϊζακ).

Μπερδευτήκατε; Απλό. Ερως ανίκατε μάχαν. Αυτό. Τα δίνω όλα για το πλάσμα που λατρεύω. Πάντα από την πλευρά του θηλυκού. Πόρνη η νοικοκυρά. Δούκισσα η οικιακή βοηθός. Οποια κι αν είναι και ό,τι κι αν κάνει. Πρώτα απ’ όλα να υποκλίνεται στην αριστερή πλευρά της καρδιάς. Με το σώμα φυσικά. Γυμνή. Υποταγμένη ολοκληρωτικά.

Αυτό το επιμύθιο. Με δύο ενστάσεις: Η πρώτη, η ιστορική. Διότι η Ουόλις Σίμπσον παρέα με τον Εδουάρδο, από τους μεγάλους θαυμαστές του Αδόλφου Χίτλερ. Η Μαντόνα το προσπερνάει και το δικαιολογεί στο πι και φι. Η δεύτερη, η κινηματογραφική. Γιατί αμηχανία, μπέρδεμα, επανάληψη. Μικρομεσαίο μελόδραμα και ως εκ τούτου ασήμαντη ταινία. Που πάει να πει, you Madonna yes. W.E. Νο! Βαθμοί=4