[Ανορθόδοξα] H σωτηρία της ψυχής

Δεν ξέρω αν ένα κόμμα την ημέρα την κρίση θα την κάνει πέρα, είναι όμως βέβαιο πως τον χειμώνα τούτο του ψυχολογικού χαμηλού τον ζεσταίνει κάπως η υπερπροσφορά υποψηφιοτήτων για τις επερχόμενες εκλογές. Δεν είναι και λίγο πράγμα να ξέρεις πως τόσοι συμπολίτες σου ζητούν το ψηφαλάκι σου, ένα τόσο δα χαρτάκι, με αντάλλαγμα τη σωτηρία σου. Η υπόθεση αποκτά ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον, και οι υποψηφιότητες ακόμη περισσότερη αίγλη, αν σκεφθεί κανείς πως οι πολιτικοί στην Ελλάδα του 2012 δεν διαφέρουν και πολύ από εκείνα τα κουκλάκια στο λούνα παρκ που σε περίμεναν στη σειρά για να τα σημαδεύεις, κι αν τα πετύχεις να κερδίσεις το λούτρινο αρκουδάκι. Είναι κι αυτό μέρος της κοινωνικής προσφοράς της πολιτικής μας τάξης: το γιαούρτωμα έχει καταγραφεί ως πράξη ηρωισμού, η μούντζα ως χειρονομία αντίστασης – και δεν είναι και λίγο πράγμα να βλέπεις πως γύρω σου υπάρχουν τόσοι άνθρωποι πρόθυμοι να σε κάνουν να αισθανθείς, έστω και για λίγο, ήρωας. Αν μάλιστα βρεθεί και κάποιος για να σου εξηγήσει ποιας ακριβώς αντίστασης είσαι ο ήρωας, τότε είναι βέβαιο πως το ψυχολογικό κλίμα θα αντιστραφεί και, όπως λένε οι ειδήμονες των δελτίων ειδήσεων, μόλις θα αντιστραφεί το ψυχολογικό κλίμα, η οικονομία, ξανανιωμένη, έπειτα από τόσα χρόνια ύπνου του δικαίου, θα ξανακερδίσει την εφηβική της χάρη.

Παρ’ όλα αυτά, η απορία μου παραμένει. Γιατί θέλουν όλοι αυτοί την ψήφο μου; Θα μου πείτε, υπάρχει η παράδοση τού «ας γινόμουνα για μια μέρα εγώ πρωθυπουργός», παράδοση τόσο βαθιά ριζωμένη στην ψυχή μας όσο και τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Ευκαιρίας δοθείσης που λένε, τώρα που το σκηνικό καταρρέει και η τράπουλα πάει να μοιραστεί απ’ την αρχή, ο καθένας μας αισθάνεται πως δικαιούται να δει το όνομά του τυπωμένο σ’ ένα ψηφοδέλτιο. Ομως, ας σοβαρευτούμε λίγο. Με ή χωρίς γιαούρτια, η υπερπροσφορά σωτήρων σε μια πολιτική τάξη που έχει απαξιωθεί θα μπορούσε να λειτουργήσει τονωτικά. Αρκεί να συνδυαζόταν και με λίγη πολιτική. Διότι μέχρι στιγμής τουλάχιστον ο πληθωρισμός προσώπων, κομμάτων, κομματιδίων και παραφυάδων είναι αντιστρόφως ανάλογος με την παραγωγή πολιτικής. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς. Ή, εν πάση περιπτώσει, οι πολιτικοί, νέοι και παλιοί, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η χώρα έχει ανάγκη από πολιτικούς, επειδή έχει ανάγκη από πολιτική, απ’ αυτήν την προοπτική που θα την βγάλει από την ασθμαίνουσα επιβίωση τού μέρα με τη μέρα.

Κατά τα άλλα, όλη αυτή η κατάσταση μου θυμίζει κάτι που έγραψε ο Ιων Δραγούμης στο ημερολόγιό του όταν ξεκινούσε για τη Μακεδονία. Παραφράζω, εννοείται. Ελεγε, λοιπόν, ότι οι άλλοι νομίζουν πως πάει να ξεκινήσει τον αγώνα για να απελευθερώσει την Μακεδονία. «Εγώ όμως την ψυχή μου πάω να σώσω εκεί πέρα». Αν μη τι άλλο, ο άνθρωπος ήταν ειλικρινής. Κοινώς, ήξερε γιατί μιλούσε.