Αυτοπροσω-πογραφία

«Η συγγραφική διαδρομή μου ακολουθεί τη διαδρομή της ελληνικής κοινωνίας», λέει ο Ραπτόπουλος, και δεν είναι πολλοί οι έλληνες ομότεχνοί του που θα μπορούσαν να πουν το ίδιο, με εξαίρεση τους μέντορές του Κουμανταρέα και Νόλλα, τη Μάρω Δούκα και μερικούς ακόμη. «Στα 3 βιβλία μου του ’80 υπάρχει ο απόηχος της συλλογικότητας που κυριαρχούσε στη Μεταπολίτευση. Στα 6 του ’90 κυριαρχεί ο ατομικισμός της εποχής που αποτυπώνεται στο ύφος του θρίλερ και στους ακραίους ήρωες που είναι κλεισμένοι σε αυτιστικά περιβάλλοντα όπως ο Εργένης ή η Λούλα που μόνο την ατομική ηδονή αναζητά. Μετά το 2000 αναδύεται μια νέα πολιτικοποίηση και θέματα όπως η οικογένεια, η φιλία κ.ο.κ. Και σήμερα πια νιώθω, όπως θα έλεγε ο Κούντερα, ένας ηδονιστής φυλακισμένος μέσα σε έναν πολιτικό συγγραφέα». Την είχε ανέκαθεν αυτήν την ευκολία στα πιασάρικα τσιτάτα ο Ραπτόπουλος, κι αυτό του έχει κοστίσει πολλά ειρωνικά σχόλια από το σινάφι. Εκείνος όμως εξακολουθεί να αυτοπροσδιορίζεται με έναν τρόπο μάλιστα που θα έλεγε κανείς ότι στοχεύει στο να διαπαιδαγωγεί τους αναγνώστες του. Τοποθετώντας λ.χ. το καινούργιο του εγχείρημα στην ιστορία της λογοτεχνίας, δηλώνει τις εκλεκτικές του συγγένειες με το «Ημερολόγιο ενός συγγραφέα» του Ντοστογιέφσκι και τα «Στοιχεία για τη δεκαετία του ’60» του Βαλτινού. Αυτά θα τα κρίνουν φυσικά, οι αναγνώστες του. Ωστόσο, στον Ραπτόπουλο πιστώνεται ότι βάζει τον προσωπικό του πήχυ ψηλά. Δεν είναι και λίγο!