[Ανορθόδοξα] Πατάτες

Η γλώσσα μας την είχε απαξιώσει πολύ πριν την απαξιώσει ο ουρανίσκος μας. Από την «καυτή πατάτα», που κανείς δεν ήθελε να την πιάσει στα χέρια του, ώς το «σταμάτα να λες πατάτες», που κανείς δεν ήθελε να ακούσει, το συμπαθές προϊόν είχε πέσει πολύ χαμηλά. Ασε που είχε χάσει και τη γεύση του. Οταν σου τη σέρβιραν προτηγανισμένη ή κατεψυγμένη, ήταν εξίσου άνοστη με τον ελληνικό καφέ που φτιάχνεται στη μηχανή του εσπρέσο. Στη χώρα που, όπως έλεγε ο Τσαρούχης, έτρωγε τόσο κρέας για να καλύψει τα τετρακόσια χρόνια της τουρκοκρατίας, η τηγανητή πατάτα δεν είχε περισσότερη αξία από τη χοληστερίνη που σου πρόσφερε.

Σύμπτωμα, εκτός των άλλων, και της ρηχής ιστορικής μας μνήμης. Ολοι μαθαίναμε στο σχολείο την ιστορία με τον Ιωάννη Καποδίστρια που για να πείσει τους συμπατριώτες του να φάνε πατάτες έβαλε να τις φρουρούν λες και ήταν χρυσάφι, όμως παραβλέπαμε το γεγονός πως η μάχη της πατάτας ήταν μία απ’ αυτές που έδωσε ο κυβερνήτης για να δημιουργήσει σύγχρονο κράτος. Το κράτος μπορεί να μη δημιουργήθηκε όπως το οραματιζόταν ο Καποδίστριας, τον ίδιο τον δολοφόνησαν, ωστόσο οι πατάτες μπήκαν στη ζωή του ελληνισμού. Είδος πρώτης ανάγκης, είδος έκτακτων αναγκών. Είναι γνωστό πως οι εν χοιροστασίω αδελφοί Ιρλανδοί δεν πέθαναν της πείνας στον μεγάλο λιμό του 19ου αιώνα επειδή έτρωγαν πατάτες.

Η Ιστορία όμως, όταν την αγνοείς, σε εκδικείται. Και ήρθε η ώρα που η παραμελημένη πατάτα, το προλεταριάτο της διατροφής μας, διεκδικεί και πάλι τον ιστορικό της ρόλο. Η κίνηση των παραγωγών του Νευροκοπίου να πουλήσουν φτηνή πατάτα βρήκε τον δρόμο για να ακουστούν πολλές πατάτες. Στον αγώνα μπήκε και το Αριστοτέλειο. Το ΚΚΕ, που βλέπει πολύ μακρύτερα από όλους τους υπόλοιπους, απεφάνθη πως το πρόβλημα και η λύση του δεν είναι τόσο απλά όσο τα βλέπουν οι αστικές δυνάμεις. Για να λυθεί πραγματικά το πρόβλημα της πατάτας, θα πρέπει να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ενωση και, αφού γίνει η επανάσταση, η αγροτική παραγωγή να οργανωθεί σε κολχόζ για να σταματήσουν οι διάφοροι να μας λένε πατάτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ συμπαραστάθηκαν στο κίνημα της φτηνής πατάτας και υποθέτω πως στις επόμενες ημέρες πολλοί βουλευτές, αφού συνομιλήσουν με τη συνείδησή τους, θα πάρουν θέση για την τιμή της πατάτας στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Συμπέρασμα: η ιστορική περίοδος του σύγχρονου ελληνισμού που ξεκίνησε με τον Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο τελειώνει κάπου στο Νευροκόπι. Μέσα στους δύο αιώνες, σύγχρονο κράτος μπορεί να μη φτιάξαμε, όμως συνειδητοποιήσαμε την πολιτική αξία της πατάτας. Ετσι εξάλλου προχωράει η Ιστορία: από τα μικρά και καθημερινά προς τα μεγάλα.