Ο Σον Πεν; Αποκλείεται!

( This must be the place)Παραλίγο να μου ‘ρθει κόλπος. Ετριβα τα μάτια μου και από καιρού εις καιρόν έκλεινα τ’ αυτιά μου. Ο Σον Πεν, ένα από τα σπουδαιότερα «εργαλεία» υποκριτικής που διαθέτει η παγκόσμια οθόνη. Με δύο Οσκαρ παρακαλώ για τις μέγιστες επιτυχίες του. Τόσο στο «Σκοτεινό ποτάμι» του Κλιντ Ιστγουντ όσο και για το «Milk» του Γκας Βαν Σαντ. Να έχει τσαλακώσει τη μορφολογική του ακεραιότητα χάριν μιας τάχα μου ανορθόδοξης και δήθεν ιδιαίτερης εικαστικής μεθόδου του ναπολιτάνου σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο. Πασίγνωστου από τη σουρεαλιστική οπερέτα «Il Divo» με το πορτρέτο του Τζούλιο Αντρεότι.

Επί δύο ώρες λοιπόν, εποχούμενος ο Σον διασχίζει τη μισή Αμερική. Φορώντας αναμαλλιασμένη κατάμαυρη περούκα με εμφυτευμένα μαλλιά. Μπογιατισμένος σαν ατημέλητη τσατσά οίκου ανοχής της μακαρίτισσας της Τρούμπας για ναύτες του Εκτου Στόλου. Ούτε ο μακαρίτης Βασίλης Γεωργιάδης που σκηνοθέτησε τα «Κόκκινα φανάρια» θα επέτρεπε στον εαυτό του να τσαλακώσει σε τέτοιο σημείο ταπείνωσης και επαρχιώτικης, τριτοκοσμικής αμφίεσης ακόμα και την πιο μισητή του ηθοποιό. Και on top of that κάθε φορά που ανοίγει μετά κόπου το στόμα του να ξεχύνονται σε ρυθμό slow motion κοινότοπες αμπελοφιλοσοφίες προερχόμενες από κάποιον κατατονικό που, αντί να εγκλειστεί σε ίδρυμα, σουλατσάρει χωρίς στοιχειώδη αυτοσεβασμό!

Τι είναι αυτό; Το στόρι εννοώ. Κάποιος που υποτίθεται ότι υπήρξε διάσημος ροκ σταρ, μετανοημένος για το πολυτάραχο και έκλυτο παρελθόν του και τον σκόρπιο εαυτό του αποφασίζει να αναζητήσει τα ίχνη ενός υπέργηρου Ναζί ο οποίος κρύβεται σε κάποια επαρχία της Αμερικής και που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είχε βασανίσει τον Εβραίο πατέρα τού Σαγιέν (το συμβολικό, ινδιάνικο παρατσούκλι της ημιαρσενικής μπάμπουσκας που υποδύεται ο Σον Πεν).

Τουτέστιν, με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Από τη μια, με τη μορφολογική χαλκομανία του Σον Πεν, να αποκαλύψουμε τη φθορά του star system της ροκ μουσικής. Από την άλλη και μέσω της πολιτικοποίησης, να κλείσουμε το ματάκι στο πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι του Χόλιγουντ. Δεν σφάξανε.

Πού αναφέρεται ο Σαγιέν; Υποτίθεται στον αρχηγό των Cure Ρόμπερτ Σμιθ. Από το Μπλάκμπερν της Αγγλίας. Που ως συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας διέπρεψε δύο ολόκληρες δεκαετίες πουλώντας περίπου 27 εκατομμύρια άλμπουμ σε ολόκληρη την Υφήλιο. Ε και; Δηλαδή αν κάποιο ελληνικό μειράκιο τσαλάκωνε την εικόνα του Αγγελάκα με τις «Τρύπες» αυτό θα συνιστούσε πολιτιστική παρέμβαση και αισθητική πρόταση; Πριτς!

Τέλος, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ένα και αδιαμφισβήτητο το πλεονέκτημα του Ιταλού Πάολο Σορεντίνο. Η εικαστική του έμπνευση. Ως γνήσιος απόγονος του Κυβισμού και πρωταθλητής της Γεωμετρίας καταφέρνει με ελάχιστους ανθρώπινους όγκους, φυτεμένους σε έρημες εκτάσεις, να μεταδίδει και ταυτόχρονα να σχολιάζει μια έρημη χώρα που διαρκώς πίπτει και παρακμάζει. Κρίμα! Βαθμοί= 4