Ενας έρωτας και πολλά μιούζικαλ

Μόλις τρεις μήνες πέρασαν από την ημέρα που ένα αερόθερμο πήρε φωτιά και έκανε στάχτη μια ζωή. Οταν η Σμαρούλα Γιούλη έχασε τον «μεγάλο της έρωτα», το επί πέντε δεκαετίες στήριγμά της στο θέατρο, τον σύντροφό της και θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά, εξαιτίας φωτιάς στο διαμέρισμά τους στη Γλυφάδα.

Εκείνη νοσηλεύτηκε τότε με ισχυρό σοκ και αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο Σωτηρία, ενώ έπασχε και από βαριάς μορφής άνοια. Η κατάσταση της υγείας της επιδεινωνόταν σταδιακά από εκείνη την ημέρα του Νοεμβρίου.

Και το νήμα της ζωής τής ηθοποιού και ερμηνεύτριας με τη «σκούρα» φωνή και την ειδικότητα στα μιούζικαλ κόπηκε χθες το πρωί στα 78 της (κατά μια άλλη επισφαλή εκδοχή, στα 83).

Ανθρωπος χαμηλών τόνων που απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας, όπως λένε συνεργάτες της, η Σμαρούλα Γιούλη τα τελευταία χρόνια περνούσε τον χρόνο της κυρίως με τον σύζυγό της (παιδιά δεν απέκτησαν μαζί) καθώς απουσίαζε από το σανίδι εδώ και μια δεκαετία.

Το όνομά της συνδέθηκε με την έλευση του αμερικανικού τύπου μιούζικαλ στην Ελλάδα (κυρίως στη δεκαετία του ’80) και με τις απαρχές της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Το ψευδώνυμό της, Σμαρούλα Γιούλη, της το έδωσε ο Αλέκος Σακελλάριος, με τον οποίο συνεργάστηκε στην πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι, στην επιθεώρηση του ίδιου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου «Ανθρωποι, άνθρωποι» το 1948 (θέατρο Μετροπόλιταν). Τότε εκείνος είχε «βαφτίσει» τη Σπεράντζα Γιούλη και τη Σμαρούλα Βρανά, αλλά του είπαν ότι τα προτιμούσαν αντίστροφα και έτσι «γεννήθηκαν» η Σπεράντζα Βρανά και η Σμαρούλα Γιούλη.

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη στον Μεσοπόλεμο, η Σμαρούλα Γιούλη σπούδασε στη δραματική σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Εκανε το ντεμπούτο στη μεγάλη οθόνη πριν από το θέατρο – σε ηλικία εννέα ετών -, στην πρώτη ταινία της Φίνος Φιλμ «Φωνή της καρδιάς» το 1943, πλάι στον Δημήτρη Χορν.

Συνέχισε με εμφανίσεις στον κινηματογράφο το 1948, σε ταινίες του Νίκου Τσιφόρου: «Χαμένοι άγγελοι», «Τελευταία αποστολή», «Ελα στον θείο». Εκείνη την περίοδο τραγούδησε τα «Βίρα τις άγκυρες» (το μεγάλο σουξέ της) και «Θέλω να χορεύω» και τα ηχογράφησε.

Για πρώτη φορά εμφανίστηκε ως πρωταγωνίστρια το 1953 στο θέατρο Ντορέ, στην παράσταση «Χαρούμενα νιάτα», σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη, με τον θίασο της Κατερίνας (Ανδρεάδη).

Τη δεκαετία του ’50 η Σμαρούλα Γιούλη συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τον Μίμη Φωτόπουλο και τον θίασο Αννας Συνοδινού – Ν. Χατζίσκου. Το 1956 εντάχθηκε στον θίασο του Μάνου Κατράκη, στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη.

Τότε συνάντησε τον έρωτα της ζωής της, τον τότε έφεδρο ανθυπολοχαγό Βαγγέλη Λιβαδά, και έγιναν θεατρικό δίδυμο, εκείνη ως θιασάρχις και μούσα του κι εκείνος ως ισχυρός παραγωγός, με πάνω από 370 παραγωγές στο ενεργητικό του. Τις οποίες ανέβασε στα επτά θέατρά του: Αμιράλ, Βέμπο, Παρκ, Καλουτά, Διονύσια, Ακάδημος και στο Σμαρούλα που ίδρυσε προς τιμήν της (αργότερα γκρεμίστηκε).

Πρώτη τους επιτυχία το 1961 «Ο Θόδωρος και το δίκαννο» (που έγινε και ταινία). Ακολούθησε συνεργασία με τον Κώστα Βουτσά και το 1969 με τον Θανάση Βέγγο στην παράσταση «Ο τρελός του λούνα παρκ και η ατσίδα».

Από το 1982 κατάφερε να παντρέψει δύο μεγάλες αγάπες: τραγούδι και θέατρο. Φέρνοντας αμερικανικά μιούζικαλ, όπως τα «Chicago» (στον ρόλο της Ρόξι Χαρτ), «Η γυναίκα της χρονιάς», «Μάγκες και κούκλες», «Hello Dolly!», «Sweet Charity».

Σκηνοθέτησε μουσικά θεάματα, όπως το «Καφενείον η Ελλάς» του Γιάννη Μαρκόπουλου και το αφιέρωμα «Είκοσι χρόνια Θεοδωράκης». Από τις τελευταίες της εμφανίσεις στη σκηνή ήταν το 1996 στη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» και στο «Τρίγωνο των Βερμούδων» το 2001.