Το χωριό των γεφυριών

Μετά το γεφύρι του Κόκκορου ή Ντούτσου, οι απόκρημνες χαράδρες, ο ποταμός Βίκος και περίτεχνα σχιστολιθικά γλυπτά της φύσης, προσδίδουν άγρια ομορφιά στο τοπίο. Ομως η ηρεμία αποκαθίσταται μόλις φανεί στο βάθος το χωριό Κήποι και δεξιά, χαμηλότερα από τον δρόμο, το περίφημο γεφύρι του Καλόγερου ή Πλακίδα (1814). Θυμίζει με τις καμάρες του κινούμενη κάμπια, καθώς ο χαρακτηριστικός του διάδρομος διάβασης ακολουθώντας το ανεβοκατέβασμα των τριών τόξων του, έχει μια ανάλαφρη κομψότητα. Αρχικά ήταν ξύλινο, αλλά το 1814 με 20.000 γρόσια ένας καλόγερος, από το κοντινό μοναστήρι του Προφήτη Ηλία της Βίτσας ονόματι Σεραφείμ, το μετέτρεψε σε πέτρινο.

Ηδη τα πρώτα πέτρινα σπίτια του χωριού εμφανίζονται μπροστά σας όταν αριστερά σας θα δείτε ακόμα ένα γεφύρι, του Κοντοδήμου ή Λαζαρίδη (1753). Γεφυρώνει τις απότομες όχθες του ρέματος Βικάκη και το χρησιμοποιούσαν κυρίως οι κάτοικοι των χωριών Κήποι και Κουκκούλι για να επικοινωνούν. Την κατασκευή του και το πρώτο όνομα τα οφείλει στον Τόλη Κοντοδήμο, διερμηνέα της γαλλικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη, ενώ το δεύτερο όνομα προήλθε από τον δάσκαλο Κώστα Λαζαρίδη που κατοικούσε στο Κουκούλι και είχε μύλο δίπλα στο γεφύρι.

Οι Κήποι ήταν παλιά πρωτεύουσα του Ζαγοριού και πήρε το όνομά του από τους πολλούς κήπους που βρίσκονται γύρω από το Μπαγιώτικο ρέμα που κυλάει στη νότια πλευρά του. Σήμερα πολλοί επισκέπτες χρησιμοποιούν το χωριό ώς βάση για την περιήγησή τους απολαμβάνοντας τα όμορφα καλντερίμια και τα λιθόκτιστα σπίτια, αλλά και τα πέτρινα γεφύρια που βρίσκονται γύρω από το χωριό. Γύρω από τους Κήπους βρίσκονται τα περισσότερα της περιοχής και στην έξοδο του χωριού προς τους Νεγάδες βρίσκεται ακόμα ένα. Είναι το γεφύρι του Μύλου χτισμένο πάνω στο Μπαγιώτικο ρέμα από το 1748 και διευκόλυνε τους κατοίκους που είχαν προορισμό τα Ιωάννινα.