Η σιωπή είναι… Οσκαρ
Επιτέλους θα ξεκουραστεί ο Αγκι, το ταλαντούχο τεριέ που ο πρωταγωνιστής του «Artist» Ζαν Ντιζαρντέν περιφέρει από απονομή σε απονομή τους τελευταίους μήνες. Η ξέφρενη κούρσα της ταινίας έφτασε στο αποκορύφωμά της με πέντε βραβεία Οσκαρ
Τίποτα πιο διασκεδαστικό από το να παρακολουθείς τα σουλατσαρίσματα στο κόκκινο χαλί των Οσκαρ. Τι κι αν έχεις φάει έναν μήνα για να μαζέψεις όλα τα προγνωστικά; Εδώ μάθαμε ότι ποτέ δεν συνδυάζεις κόκκινο φόρεμα με ροζ τσαντάκι (η αμφίεση της Μισέλ Γουίλιαμς). Είναι βέβαια ένα κομμάτι της όλης βραδιάς αυτό – ο ευγενής κανιβαλισμός, δηλαδή, που δίνει και παίρνει το πρώτο δίωρο της παρέλασης των λαμπερών και των εκκολαπτόμενων αστέρων που στήνονται, λένε μια-δυο χαριτωμενιές και μετά είτε παίρνουν τη θέση τους στο Κόντακ Θίατερ ή απλώς εξαφανίζονται.
Γιατί υπάρχουν και οι διερχόμενοι: η «στιγμή» τους είναι έξω από το θέατρο. Περιμένει κανείς, για παράδειγμα, να δει υποψήφια την Κάμερον Ντίαζ; Θα μου πείτε, εδώ έχει πάρει Οσκαρ η Γκουίνεθ Πάλτροου (η οποία είχε επίσης το δικό της τρίλεπτο, μισή ώρα πριν από την έναρξη της τελετής).
Από την αρχή, με τον Κρίσταλ να παρωδεί τη γαλλική ασπρόμαυρη και βωβή ταινία που κέρδισε πέντε – κυρίως τα μεγάλα – βραβεία «The Artist», τα βραβεία ήταν λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένα. Οι εκπλήξεις ήταν λίγες, πέραν της δομής του σόου που εφέτος ξεκίνησε διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθως, με την απονομή του βραβείου φωτογραφίας (Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον για το «Hugo» του Μάρτιν Σκορσέζε, ταινία που πήρε και το βραβείο καλλιτεχνικής διεύθυνσης/σκηνογραφίας – μάζεψε αρκετά «τεχνικά»).
Στο τρέξιμο βέβαια χάθηκαν μερικά «ψιλά», όπως οι ευχαριστίες των νικητών του «Undefeated», που κέρδισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ (κίνηση που σίγουρα θα μνημονεύεται ως μία από τις πιο άκομψες των τελευταίων ετών), λίγο προτού όμως χάσαμε τη μιλιά μας με το εξαίσιο χορευτικό νούμερο των Cirque de Soleil, σίγουρα το πιο κομψό στη νεότερη ιστορία του θεσμού (που μας έχει συνηθίσει στη χλιαρή κακογουστιά).
Τα καλαμπούρια του Μπίλι Κρίσταλ πετυχημένα και ευγενή («μου αρέσει ο Μπίλι Κρίσταλ επειδή ποτέ δεν λέει χοντρές κακίες», έλεγε η Νάταλι Πόρτμαν στο κόκκινο χαλί), με πιο πετυχημένη στιγμή την πιο αναμενόμενη: το «διάβασμα της σκέψης» των υποψηφίων, σταθερή «ρουτίνα» του Κρίσταλ, που στην περίπτωση του Νικ Νόλτε αντιστοιχούσε σε ξεκαρδιστικούς βρυχηθμούς. Εξάλλου το φιλί του με τον Τζορτζ Κλούνι στο βιντεάκι της αρχής, που παρωδεί όλες τις υποψηφιότητες, θα μείνει στην ιστορία.
Και η ίδια η Ακαδημία τίμησε την κωμωδία δίνοντας το βραβείο πρωτότυπου σεναρίου στον Γούντι Αλεν, 25 χρόνια μετά την αντίστοιχη βράβευσή του για το «Η Χάνα και οι αδελφές της». Α, και μην αναρωτιέστε – φυσικά και ο Αλεν απουσίαζε από την τελετή. Συνεχίζοντας σε κωμικό πνεύμα, οι Γουίλ Φερέλ και Ζακ Γαλιφιανάκης (που «μπέρδεψε» το επώνυμό του προκαλώντας γέλια) βράβευσαν το καλύτερο τραγούδι («Man Or Muppet» από τα καινούργια κινηματογραφικά «Muppets»).
Αναμενόμενη ήταν η βράβευση της ταινίας «Ενας χωρισμός» για το Ιράν όπου ο Ασγκάρ Φαραντί έβγαλε έναν όμορφο λόγο αφιερώνοντας την ταινία στους συμπολίτες του που σέβονται τις άλλες κουλτούρες και αγκαλιάζουν τον πολιτισμό (ο Στίβεν Σπίλμπεργκ παρακολουθούσε τον δημιουργό και έμοιαζε να μην πολυπιστεύει τα λόγια του, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αδιακρισίες της κάμερας φέτος).
Τα προγνωστικά επαληθεύτηκαν στους δεύτερους ρόλους: ο Κρίστοφερ Πλάμερ βραβεύτηκε για τους «Πρωτάρηδες» και η Οκτάβια Σπένσερ για τις «Υπηρέτριες». Επαληθεύτηκαν και στους πρώτους: όπως είχαμε προβλέψει μέσα από αυτές τις σελίδες, ο Ζαν Ντιζαρντέν κραύγασε «formidable» όχι μόνο για το Οσκαρ αλλά και για μια από τις πιο δυναμικές εισόδους στο χολιγουντιανό στερέωμα τελευταία – πόσο σύντομα θα τον δούμε σε ρόλο “κακού” σε κάποια υπερπαραγωγή;
Ομοίως, η Μέριλ Στριπ, μοναδικό θετικό στοιχείο της Σιδηράς Κυρίας, βραβεύτηκε για το «ανθρώπινο» πορτρέτο της Μάργκαρετ Θάτσερ, ευχαρίστησε τον σύζυγό της, αστειεύτηκε για την τρίτη κατά σειρά της νίκη («η μισή Αμερική πιθανότατα θα σκέφτεται, ωχ, πάλι αυτήν, αλλά δε βαριέσαι!») γνωρίζοντας πως «πιθανότατα δε θα ξαναβρεθώ εδώ πάνω». Ε, τρία είναι αρκετά!
Αρωμα Ελλάδας
Ελληνικό στοιχείο υπήρχε αρκετό στην απονομή, κι όμως, μια απουσία χτύπησε άσχημα: αυτή του Θόδωρου Αγγελόπουλου από το «In Memoriam», το αντίο της Ακαδημίας στους μεγάλους του κινηματογράφου που έφυγαν την περασμένη χρονιά. Ο Μιχάλης Κακογιάννης υπήρχε στη λίστα – ίσως επειδή ήταν υποψήφιος για Οσκαρ.
Ακούστηκε κι ένα ελληνικότατο «σ’ αγαπώ» από τον βραβευμένο με Οσκαρ διασκευασμένου σεναρίου Αλεξάντερ Πέιν για τους «Απογόνους» (επειδή, μάθαμε, πως την προηγούμενη φορά που την ξέχασε, για την αντίστοιχη βράβευση για το «Πλαγίως», η κλασική ελληνίδα μαμά τον μάλωσε), ενώ ο Κόλιν Φερθ θυμήθηκε τους χορούς με τη Μέριλ Στριπ στα γυρίσματα του «Mamma Mia!» στη Σκιάθο και την Νταμούχαρη.
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά ![[Το πνεύμα του τόνου] Μακρά Σαρακοστή](https://www.tanea.gr/app/uploads/2012/02/KOTAMANIΔOY-am_1330372026803.jpg)
Google news
