[Φαινόμενα] Πρωταγωνιστές με πάθη και λάθη

Αναρωτιόμαστε γιατί στη χώρα του Ιπποκράτη είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε μια σειρά με πρωταγωνιστές γιατρούς για παράδειγμα. Ενδεχομένως, γιατί ταυτοχρόνως είμαστε και η χώρα του «φακελακίου». Ακόμη κι έτσι όμως, ενώ επί μια εικοσαετία στα εγχώρια σενάρια εναλλάσσονται χαρακτήρες μικρομπαγαμπόντηδων, λιγούρηδων και άπιστων παντρεμένων, ψωνισμένων, μαμάκηδων και ό,τι άλλο μπορεί να αλιευθεί από τη μικροαστική παθογένεια, ουδέποτε παρουσιάστηκε ένας πρωταγωνιστικός χαρακτήρας ισχυρός, ευφυής, σε έναν επαγγελματικό χώρο της κοινωνικής προσφοράς, όπου είτε να είναι πετυχημένος είτε να προσπαθεί να πετύχει τιμίως και αξιοπρεπώς, όπως για παράδειγμα η ομάδα των γιατρών στο «Grey’s Anatomy» (Nova), για να μην αναφερθούμε στον εμβληματικό πλέον «Δρα Χάουζ» (Star) που μπορεί να ολοκληρώνει σε λίγους μήνες την τηλεοπτική του καριέρα, έχει αφήσει όμως ισχυρή σφραγίδα στην τηλεόραση του 21ου αιώνα.

Συνδυασμός κυνισμού, σκληρότητας, μεγαλοφυΐας και προσήλωσης στην αλήθεια που κρύβεται στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής την οποία αναζητά με επιμονή φιλοσόφου, όπως ακριβώς αναζητά την αληθινή αιτία διαφόρων ασθενειών με την επιμονή του γιατρού, ο δρ Χάουζ συγκρίνεται πλέον με διαχρονικούς χαρακτήρες της λογοτεχνίας, όπως εκείνος του Σέρλοκ Χολμς – γιατί δεν θα μπορούσε ένας Στάνκογλου να ερμηνεύσει ανάλογο ρόλο; Πάντως ο «Δρ Χάουζ» οφείλει μεγάλο μέρος της επιτυχίας του στην ερμηνεία του ρόλου από τον Χιου Λόρι, ο οποίος κατάφερε να αποδώσει μοναδικά αυτόν τον συνδυασμό χαρισματικού και καταραμένου που είχε κάτι από τους μύθους των 60s μαζί με την ευφυΐα και την ικανότητα ενός σύγχρονου επιστήμονα που έχει πλέον στη διάθεσή του ένα κολοσσιαίο «οπλοστάσιο» γνώσεων.

Το θέμα βέβαια είναι πρωτίστως ποιος σύγχρονος έλληνας σεναριογράφος θα σήκωνε το βλέμμα από την ασφαλή αντιγραφή σαπουνοπερικών συνταγών και το διαρκές αναμάσημα των μικροαστικών στερεοτύπων του παλιού ελληνικού σινεμά. Για να μην αναφερθούμε και στο οικονομικό πρόβλημα. Αν και τα χρόνια της ευφορίας και της σπάταλης τηλεοπτικής παραγωγής η λογοτεχνία πρόσφερε τους πιο συγκροτημένους τηλεοπτικούς χαρακτήρες.

Κάπως έτσι μείναμε μακριά από μια τηλεόραση που διαρκώς εξελίσσεται μαζί με τις ανάγκες των νέων, ανοιχτών κοινωνιών, μαζί με την εξέλιξη της γνώσης, της αισθητικής, της επικοινωνίας με τα social media. Οσο για τους χαρακτήρες, εγκατέλειψαν το ηρωικό στυλ της απόλυτης τελειότητας και έγιναν πιο ανθρώπινοι, με πάθη και λάθη, ενίοτε γνώστες φιλοσοφικών ιδεών και ρευμάτων, πάντα όμως άριστοι επαγγελματίες που δικαιώνουν τις εξελίξεις της επιστήμης για τη σωτηρία του ανθρώπου. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν το «Lost», η σειρά των «CSI» και το «24» – υπήρξε εμβληματικό και για τον τρόπο που ανέδειξε τις κυρίαρχες νοοτροπίες της Αμερικής υπό τον εφιάλτη της τρομοκρατίας, μέχρι που έγινε ένα είδος «θεωρητικού παραδείγματος» για τη λαϊκή αποδοχή μέτρων, τα οποία αντιτίθεντο στο αμερικανικό Σύνταγμα.

Πάντως με την απλουστευτική τηλεοπτική μέθοδο αλλά πλέον με μια εντυπωσιακή φιλοσοφική και επιστημονική τεκμηρίωση, τόσο οι σειρές «CSI» – στην ίδια κατηγορία και το «Bones» – όσο και ο «Δρ Χάουζ» σε ιατρικό επίπεδο ήταν κάτι σαν τηλεοπτικός φόρος τιμής στα επιτεύγματα του πολιτισμού της Σκέψης και της Επιστήμης που μπορεί να έχουν διευρύνει σκέψη και ικανότητες, όμως δεν έχουν απαραιτήτως βελτιώσει τον ίδιο τον άνθρωπο εξαφανίζοντας τα πάθη, τα μίση, την εγκληματική φύση, την απληστία, την ανάγκη συντροφικότητας και τον φόβο του θανάτου.

Διαφορετικό το «Lost», θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένα είδος σειράς-σταυρολέξου ορολογιών, θεωριών, θρησκειών, τάσεων και αποφθεγμάτων του παγκόσμιου πολιτισμού, ένας διασκεδαστικός αχταρμάς από σπαζοκεφαλιές πίσω από την απλοϊκή σύγκρουση Καλού – Κακού των συμβατικών λαϊκών θεαμάτων.

Κάπως έτσι φιλόδοξα ξεκίνησε για τις σειρές ο 21ος αιώνας, για να κάνει με το τέλος της πρώτης δεκαετίας του την πρώτη στροφή. Αφήνει τον ρεαλισμό και στρέφεται στο φανταστικό, με έξοχες μεν παραγωγές, υψηλής αισθητικής, μαγικού μυστηρίου, αλλά που μοιάζουν με οπισθοχώρηση προς τα ασφαλή και ξεκούραστα καταφύγια παραμυθιών («Γκριμ» και «Once upon a time»), θρησκευτικής μυθολογίας (άγγελοι με τη μορφή δικηγόρων στο έξοχο βρετανικό «Εternal Law») και υπερβατικού μυστηρίου («Alcatraz» και «Touch» με τον Κίφερ Σάδερλαντ). Πρόκειται για την ανάγκη μιας εποχής να πιστέψει και πάλι στα «μαγικά» παρά τις διαψεύσεις των ονείρων της ανθρωπότητας που την ώθησε στον κυνισμό ή απλώς για την ανάγκη για όλο και πιο φαντασμαγορικές παραγωγές, όλο και πιο απίθανα εφέ;