[Φαινόμενα] Δώσ΄ της κλώτσο να γυρίσει…

Εχει γίνει σαφές ότι η τηλεόραση – σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, εκτός από εμάς που την έχουμε μετατρέψει σε ένα είδος δεξαμενής παραπολιτικών ψυχαγωγικών προϊόντων – δεν διαχωρίζεται από τον κινηματογράφο, ούτε σε αισθητικό επίπεδο ούτε σε ποιότητα παραγωγής, απαντώντας στις ανάγκες ενός όλο και πιο νεανικού κοινού που αποδεικνύεται περισσότερο απαιτητικό – από το ενήλικο των προηγούμενων εποχών – στην κατανάλωση τηλεοπτικών προϊόντων.

Η νέα γενιά τηλεόρασης δεν περιορίζεται στο να προβάλλει σειρές υψηλής ποιότητας, πρέπει αυτές να διευκολύνουν την ιντερνετική επικοινωνία ανοίγοντας συζητήσεις για τη συμπεριφορά των χαρακτήρων ή για διλήμματα που θέτει η εξέλιξη της ιστορίας.

Εξ ου και «φάρος» αυτού του είδους τηλεόρασης έγινε το «Lost» που, παρά το απογοητευτικό για τους φαν φινάλε του, διαμόρφωσε μια αγορά την οποία σπεύδει να καταλάβει η σειρά «Alcatraz», επίσης μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Διαδραματίζεται στις διάσημες φυλακές απ’ όπου υποτίθεται το 1963 (έτος που επίσημα έκλεισαν γιατί δεν ανταποκρίνονταν στους κανόνες ασφαλείας για κρατουμένους και φύλακες) εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνος 300 κρατούμενοι και όλοι οι φύλακες. Σύμφωνα με το σενάριο αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο έκλεισαν οι φυλακές. Το μυστικό έμεινε όμως καλά κρυμμένο επί μισό αιώνα, ώσπου αναλαμβάνει ο ντετέκτιβ Εμερσον Χάουζερ (Σαμ Νιλ) να διερευνήσει τι ακριβώς συνέβη τότε. Αίφνης επανεμφανίζονται οι 300 κρατούμενοι σαν να μην πέρασε μια μέρα από πάνω τους και χωρίς να θυμούνται τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια που ήταν εξαφανισμένοι. Παραγωγή με την υπογραφή του J.J. Ambrams, θυμίζει το «Lost» και υπόσχεται ανάλογου ύφους γρίφους και φανταστικό μυστήριο.

Στην ίδια κατηγορία και το αναμενόμενο εντός του Μαρτίου «Touch», με πρωταγωνιστή τον Κίφερ Σάδερλαντ που υποδύεται έναν δημοσιογράφο του οποίου η σύζυγος σκοτώθηκε κατά την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους. Εδώ συνδυάζεται η νέα τάση της τηλεόρασης του φανταστικού με την τραυματική συνθήκη της νέας Αμερικής, όπως αναδύθηκε μέσα από τον πανικό της τρομοκρατίας.

Εχουν προηγηθεί και θεωρούνται ήδη επιτυχημένες ωστόσο και οι σειρές «Once upon a time» η οποία υποτίθεται πως είναι η συνέχεια του παραμυθιού της Χιονάτης στη σύγχρονη εποχή και «Grimm», όπου το όνομα των αδελφών παραμυθάδων το έχει ένας αστυνομικός ντετέκτιβ που αντιμετωπίζει ιστορίες και πλάσματα βγαλμένα από τα γνωστά παραμύθια. Εδώ θα μπορούσε να πει κανείς ότι στόμωσε η φαντασία των σεναριογράφων και αναζήτησε στους πασίγνωστους, παγκόσμιους μύθους για το Καλό και το Κακό, έτοιμες ιστορίες που έχουν απήχηση σε όλο τον κόσμο. Χωρίς να αποκλείεται κάτι τέτοιο, δεν παύουν να αποτελούν επιτυχημένες απόπειρες να αξιοποιηθούν οι παγκοσμίως κοινοί κώδικες των παραμυθιών για την εξέταση σύγχρονων κοινωνικών προβλημάτων.

Την έκπληξη στην κατηγορία της τηλεόρασης του φανταστικού την κάνουν οι Βρετανοί με τη σειρά «Eternal Law», στην οποία κεντρικοί χαρακτήρες είναι άγγελοι που έχουν έρθει στη γη για να βοηθήσουν τους ανθρώπους και γι’ αυτό τον σκοπό εμφανίζονται σαν δικηγόροι. Είναι προφανές ότι η σειρά εξάρει με τη δέουσα υπερβολή τον ρόλο των δικηγόρων σε εποχές κατά τις οποίες η αγαστή λειτουργία της δικαιοσύνης αποτελεί την ύστατη ελπίδα των κοινών θνητών, απογοητευμένων από την πολιτική και τη σκληρότητα του σύγχρονου κόσμου. Η ιδέα του σεναρίου κινείται στο όριο της σάχλας, όμως χάρη στην ποιότητα της παραγωγής και τις ερμηνείες καταφέρνει να ισορροπεί καταλήγοντας να είναι μια από τις πολύ καλές σειρές δικαστικού περιεχομένου.

Ανάγκη για λίγη μαγεία σε έναν κόσμο όλο και πιο κυνικό; Ενδειξη μιας βαθιάς ριζωμένης λαϊκής πίστης σε υπερβατικές δυνάμεις που ανακουφίζει ίσως από την πίεση των απαιτήσεων του ορθολογισμού; Σε ό,τι και αν ανταποκρίνεται αυτή η τηλεοπτική τάση μοιάζει να εγκαινιάζει μια νέα εποχή για την τηλεόραση.