[Φαινόμενα] Μιντιακός κανιβαλισμός

Σε έναν κόσμο που έχει αρχίσει να πληρώνει ακριβά το γεγονός ότι αφέθηκε να οδηγηθεί στην αφασία του ύπουλου ψυχαγωγικού κανιβαλισμού, στην χωρίς όριο κατανάλωση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, μέχρι και του ίδιου του θανάτου ως ακόμη ένα «νούμερο» μιας παγκόσμιας μιντιακής Ντίσνεϊλαντ, δεν μπορεί παρά να προκαλεί τρόμο η εμμονή στα ίδια ακριβώς μακάβρια ένστικτα «απόλαυσης» που τον συνοδεύουν στην εξοντωτική του τραμπάλα από τον πολιτισμό στον πρωτογονισμό.

Η αθεράπευτη μιντιακή όρεξη για «γαστριμαργικές» λεπτομέρειες της δραματικής ζωής τής Γουίτνεϊ Χιούστον τις οποίες, όπως πάντα, ξετρυπώνουν ακριβοπληρωμένα «λαγωνικά» είναι τόσο τετριμμένη, τόσο αναπόφευκτη που καταντάει ένα μεταθανάτιο απαραίτητο συμβολικό τελετουργικό ενός κόσμου παγιδευμένου στην αναπαραγωγή τού χειρότερου εαυτού του. Ηταν εθισμένη σε ουσίες, έκανε χρήση παρουσία της κόρης της, οδηγούσε υπό την επήρεια ουσιών κ.λπ. Σειρά πήραν μετά ο Μάικλ Τζάκσον και η Εϊμι Γουάινχαουζ, αν και ακόμη δεν έχουν σταματήσει τα «αφιερώματα» που προσφέρουν νέες «ξεχασμένες» λεπτομέρειες για τις σκανδαλώδεις ζωές με τους απίθανους εθισμούς των ιερών συμβόλων Ελβις Πρίσλεϊ και λοιπών.

Αίφνης λαλίστατοι οδηγοί, καμαριέρες, προσωπικές μακιγιέζ, γραμματείς, περαστικοί έρωτες και όποιος άλλος μπορεί να διεκδικήσει μια αναπόδεικτη, έτσι κι αλλιώς, προσωπική επαφή με το αστέρι-που-έσβησε σπεύδουν, έναντι αδράς αμοιβής βεβαίως, να διηγηθούν ανατριχιαστικές ιστορίες εθισμού, εξαθλίωσης, παράβασης κάθε κανόνα, οι οποίες καταναλώνονται σαν «φρέσκα κουλουράκια» από ένα κοινό εθισμένο και αυτό να λατρεύει και να αποστρέφεται με την ίδια ένταση, παραμένοντας ακίνητο στις προσωπικές του μιζέριες και διαψεύσεις.

Το συγκλονιστικό είναι ότι διατηρούνται σε πλήρη έξαρση τα ήθη του μιντιακού κανιβαλισμού και της ασέβειας στον θάνατο στον ίδιο κόσμο όπου το όνομα «Μέρντοκ» έγινε – από συνώνυμο της απόλυτης επιτυχίας και κυριαρχίας στα μίντια – συνώνυμο της παραπλάνησης και των αθέμιτων και ασεβών μεθόδων μιας κατακριτέας «δημοσιογραφίας» του κανιβαλικού κουτσομπολιού, με τη δίκη του ίδιου και των μεγαλοστελεχών των εφημερίδων του να προβάλλεται σαν «κάθαρση» από τις παράνομες μεθόδους εισβολής στην προσωπική ζωή διασημοτήτων.

Στο κανάλι «E! Entertainment» (Nova) προβάλλονται σωρηδόν ντοκιμαντέρ για τη ζωή-που-οδήγησε-στον-θάνατο διαφόρων διασημοτήτων, με λεπτομέρειες που κάνουν και τον πιο εξοικειωμένο στο μακάβριο να ανατριχιάζει. Τις προάλλες ένα εξ αυτών, αφιερωμένο στον θάνατο του Ελβις Πρίσλεϊ, στάθηκε και εξόχως αποκαλυπτικό για τις μεθόδους τις οποίες εφαρμόζουν οι παπαράτσι και που ανταποκρίνονται σε μια αγορά στην οποία ρέει άφθονο το χρήμα για να τις ενισχύσει και να τις καθιερώσει. Ο προσωπικός φίλος του θρύλου της μουσικής και σωματοφύλακας, όταν πήγε στο νεκροτομείο για την αναγνώριση του αποθανόντος διαπίστωσε με τρόμο ότι το διπλανό, σκεπασμένο πτώμα ανάσαινε, για να ανακαλύψει ότι ήταν παπαράτσι που περίμενε να τραβήξει φωτογραφίες του πεθαμένου Ελβις. Στο μεταξύ βέβαια, διάφοροι «φίλοι» και η χρυσοπληρωμένη οικονόμος του είχαν προβεί σε πλήθος ανατριχιαστικών «αποκαλύψεων» που δεν άφηναν τίποτε όρθιο.

Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο στόχος, η αποκαθήλωση. Ολοκληρωτική. Αυτή που τρέμουν ακόμη και εν ζωή ταλέντα, παραμένοντας ανασφαλείς και ανολοκλήρωτες προσωπικότητες, ευάλωτες στις ψευδαισθήσεις που προσφέρουν οι ουσίες και οι «αυλές» φίλων και γραμματέων. Ολο αυτό εμφανίζεται σαν το τίμημα του ευνοημένου από μια διεστραμμένα προτεσταντική αντίληψη περί πλούτου και διασημότητας που πρέπει να πληρώνονται προς ανακούφιση των λιγότερο τυχερών του κόσμου. Ετσι, ακόμη και μετά θάνατον, παραμένουν τα θρυλικά ταλέντα «φάροι» ενός τιμωρητικού συστήματος που εξασφαλίζει τον υποκριτικό συντηρητισμό του χολιγουντιανού αμερικανικού ονείρου.

Ενα χαλύβδινο σύστημα που παραμένει αλώβητο παρά τις αναιμικές – είναι αλήθεια – κάθε τόσο κριτικές για ένα σκανδαλωδώς αμέριμνο και υποκριτικό Χόλιγουντ το οποίο κλείνει τα μάτια στα άγρια ήθη που υπηρετεί – των σκανδάλων, των ουσιών κ.λπ. -, έτοιμο να αποβάλει μόνο όσους παραβαίνουν τους εσωτερικούς κανόνες της ισορροπίας του. Σημασία έχει να συντηρηθεί η θαυμαστή Ντίσνεϊλαντ της ευδαίμονος ψυχαγωγίας, όπου οι αποχαιρετιστήριες τελετές γίνονται και αυτές σαν σόου, όπως της Γουϊτνεϊ Χιούστον με τα γκόσπελ και το ασημένιο φέρετρο.