Προλετάριοι, κινηματογραφείτε

Η ρετροσπεκτίβα «Το εργοστάσιο των κόκκινων ονείρων» στην Μπερλινάλε είναι αφιερωμένη στο γερμανοσοβιετικό στούντιο Mezhrabpom-Film που έδρασε την περίοδο 1923-1936. Πρόκειται για την ιστορία εκατοντάδων ταινιών που δημιουργήθηκαν στο Βερολίνο ύστερα από έκκληση του Λένιν στους προλετάριους όλων των χωρών. Η πρώτη ανταπόκριση ήρθε από τον Βίλι Μούντσενμπεργκ, ο οποίος μέσω μιας επιτροπής έστειλε στη Ρωσία χρήματα, αλλά και 10.000 μέτρα κινηματογραφικού φιλμ για να αποτυπώσει τις συνθήκες διαβίωσης. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια έκρηξη μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ τα οποία διανεμήθηκαν σε όλη την Ευρώπη.

Ινδία χωρίς μελό

«Οι νεαρές γυναίκες στις παραγκουπόλεις πέθαναν κάτω από ανεξακρίβωτα αίτια, επειδή οι περισσότερες οικογένειες δεν μπορούν να πληρώσουν, όπως οι πλούσιοι, τα υπερηχογραφήματα για να εξακριβώσουν το φύλο του παιδιού». Σε μια πρότασή της η Κάθριν Μπου περιγράφει την τραγική ζωή της Βομβάης, όπου οι εκτρώσεις θηλυκών εμβρύων αποτελούν συχνή πρακτική. Το μελόδραμα λείπει γενικώς από το «Behind the beautiful forevers» (Random House).