Χειραγώγηση

Ο υποψιασμένος αναγνώστης θα προσεγγίσει το μυθιστόρημα του Αστερίου και ως αλληγορία για όσα βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα του Μνημονίου. Και θα τρομάξει με τις εικόνες της αποκάλυψης που διαφαίνονται στον ορίζοντα. Ο Αστερίου σκαλίζει τις πληγές μας σε βάθος και δεν φοβάται να αντιμετωπίσει την ευρύτατα διαδεδομένη άποψη ότι είμαστε λίγο πολύ όλοι συνυπεύθυνοι για όσα μας φέρνει η οικονομική κρίση (αφού κερδίσαμε από τις φούσκες, ψηφίσαμε ή ανεχτήκαμε όσους μας οδήγησαν εκεί). «Ολοι τους ήξεραν τα ρίσκα που είχε το παιχνίδι, δεν ήταν παιδιά. Απλώς στράβωσαν τα πράγματα. Δεν μπορώ να ευθύνομαι και γι’ αυτό» υποστηρίζει χωρίς ενοχές ο 70άρης ήρωάς του και αρχιτέκτονας του «πειράματος του Ισλα Μπόα», ξέροντας ότι κάποιοι παίκτες πνίγηκαν ή δηλητηριάστηκαν από τσιμπήματα κ.ο.κ. Ομως ο συγγραφέας μάς υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε αυτήν την άποψη, φωτίζοντας κάποιες άλλες λεπτομέρειες. Οι εμπνευστές του «πειράματος» λ.χ. είχαν επί τούτοις επιλέξει τους συγκεκριμένους «παίκτες» και δεν δημιούργησαν προστατευτικές υποδομές για τα απρόοπτα. Με άλλα λόγια, ο Αστερίου υπαινίσσεται ότι στο σημερινό παιχνίδι της εξουσίας, οι «παίκτες» είναι πιόνια ενός ευρύτερου σχεδίου. Οι εμπνευστές του γνωρίζουν τις αδυναμίες τους, τους χειραγωγούν, δεν τους προφυλάσσουν και βγάζουν την ουρά τους απέξω όταν έρθουν τα δύσκολα. Μπρρρρρ…