Ούτε μαγεία ούτε Οσκαρ

«Hugo»

Του Μάρτιν Σκορσέζε. Τρισδιάστατη επιμειξία ζωντανών ηθοποιών με animation. Φοβάμαι όμως ότι δεν θα ενθουσιάσει κανένα κοινό. Ούτε τους μεγάλους ούτε τους μικρούς. Μετεωρίζεται σαν μικρομέγαλη ταινία δίχως προορισμό ούτε μαγεία. Πολύ κάτω από το συμπαγές και ολοκληρωμένο «Οι περιπέτειες του Τεντέν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Το πρόβλημα, ως συνήθως, από το σενάριο και την ιστορία. Οπου σε κεντρικό σταθμό του Παρισιού της δεκαετίας του ’30 αδέσποτο ορφανό με το συμβολικό όνομα Hugo – εκ του Βίκτωρος Ουγκώ – που περιφέρεται, μαστορεύει και επιδιορθώνει ωρολογιακούς μηχανισμούς ανακαλύπτει από τον νεκρό πατέρα του ένα ξεχαρβαλωμένο ρομπότ.

Ετσι πέφτει πάνω σ’ έναν κακιωμένο γέρο που στη συνέχεια αποκαλύπτεται ότι δεν είναι άλλος παρά ο Ζορζ Μελιέ (1861-1938). Που μαζί με τους αδελφούς Λουί και Ογκίστ Λιμιέρ, ένας από τους πρωτοπόρους του σινεμά. Που οι πεντακόσιες και πλέον σουρεαλιστικές ταινίες του είχαν χαθεί. Και που στη συνέχεια, με τη βοήθεια ενός μελετητή του σινεμά, ας πούμε της θρυλικής Σινεματέκ (Γαλλικής Ταινιοθήκης), ανακαλύπτει ογδόντα απ’ αυτές.

Ετσι χάρη σ’ ένα μικρό ορφανό και σ’ έναν κριτικό δικαιώνεται και αποθεώνεται αυτός ο θρύλος του σινεμά. Ετσι ο Μελιέ βρίσκει «γιο» και συνεχιστή. Ετσι ο Hugo βρίσκει πατέρα και σημείο αναφοράς. Τουτέστιν ο εβδομηντάχρονος Μάρτιν Σκορσέζε κλείνει το μάτι στους σινεφίλ. Γιατί αυτός είναι ο Hugo. Γιατί αυτός, ως γνωστόν, ο μεγαλύτερος συλλέκτης ταινιών. Φανταστείτε, έχει δει δεκάδες, μην πω εκατοντάδες, ελληνικές ταινίες. Εξ ου και ο θαυμασμός του για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, όταν το 1997 ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του απένειμε Χρυσό Φοίνικα Καννών.

Που πάει να πει ότι αυτή η ταινία είναι ο έμπρακτος θαυμασμός του για το γαλλικό και ευρωπαϊκό σινεμά. Γι’ αυτό η δράση λαμβάνει χώρα στο Παρίσι. Και γι’ αυτό όλοι οι ηθοποιοί, πλην της Αμερικανίδας Κλόε Γκρέις Μόρετζ, είναι Βρετανοί. Κατά σειρά Ασα Μπάτερφιλντ (ο 14χρονος πρωταγωνιστής), Μπεν Κίνγκσλεϊ, Σάσα Μπάρον Κοέν, Τζουντ Λο, Εμιλι Μόρτιμερ, Κρίστοφερ Λι, Ρέι Γουίνστον.

Ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά; Μόνο επαΐοντες και μερικούς βαρεμένους σινεφίλ. Γιατί από μαγεία γιοκ. Γιατί η αφήγηση στο πρώτο μέρος σκαλώνει επί σαράντα και πλέον λεπτά. Γιατί εξαντλητικές οι σκηνές με ωρολογιακούς μηχανισμούς, γρανάζια και τροχούς. Γιατί η αφήγηση είναι βραδυφλεγής. Γιατί το σενάριο είναι φτωχό. Και γιατί είτε τρισδιάστατο είτε μονοδιάστατο και κανονικό ένα και το αυτό.

Ενα το όφελος. Να το δουν ομαδικά τα παιδιά δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων και έτσι να λάβουν ερεθίσματα μπας και σκαλίσουν την ιστορία του σινεμά. Να μάθουν λοιπόν ότι όλα αυτά τα σημερινά, φανταστικά, αξιοπερίεργα και σουρεαλιστικά έχουν επινοηθεί από τον Ζορζ Μελιέ πριν από εκατό και πλέον έτη.

Μπορεί ν’ ακούγεται υπερβολικό. Ισως και «υβριστικό». Ομως το γράφω όπως το έζησα μέσα στην αίθουσα. Σκυλοβαρέθηκα, παιδιά! Βαθμοί=5