Δίλημμα δηλητήριο

Από το ’74 και μετά δεν υπάρχει διαδήλωση και πολιτική εκδήλωση χωρίς τον κουκουλοφόρο της. Ούτε μία. Πάντα δε αυτοί οι μασκοφόροι της φωτιάς και της λεηλασίας χαρακτηρίζονται από τα μέσα (και τα έξω) «οι γνωστοί μας άγνωστοι». Τόσο γνωστοί και τόσο άγνωστοι τόσα χρόνια; Επειδή λόγω της φύσεως της δουλειάς μου έρχομαι σε επαφή με πολλούς δημοσιογράφους και άλλους διαμορφωτές κοινής γνώμης, ρώτησα επανειλημμένως «Πώς είναι δυνατόν αυτοί οι γνωστοί σας να σας είναι και άγνωστοι συγχρόνως»; Απάντηση, πλην ενός αμφίσημου μειδιάματος, δεν πήρα.

Ενα βράδυ δε που επισκέφτηκε το καμαρίνι μου ένας γνωστός πολιτικός (εδώ θα πρέπει να πω ότι από κοντά φαινόταν άνθρωπος. Σχεδόν κανονικός), η απάντηση ήλθε με τέτοια σιγουριά και τόσο έτοιμη που πετάχτηκαν οι πούδρες στον αέρα. Μια χτένα μάλιστα σηκώθηκε από μόνη της κι άρχισε να με χτενίζει. Βέβαια αυτή η σιγουριά δεν απαντάται μόνο σ’ αυτό το θέμα του γνωστού αγνώστου αλλά και σε κάθε περίπτωση που ρωτάς έναν πολιτικό άνδρα αλλά και γυναίκα της ιδίας συνομοταξίας των ωτασπιδοφόρων.

Ο,τι κι αν ρωτήσεις, όποιον κι αν ρωτήσεις από τη συμπαθή τάξη των πολιτικάνθρωπων υπάρχει μια τόσο έτοιμη απάντηση, τόσο σίγουρη, τόσο βεβαία, και τόσο απόλυτη τρομάρα της, που απορείς. Λες αφού υπάρχει τέτοια γνώση της αλήθειας της απόλυτης, πώς δεν το έχει λύσει ο σιγουράκιας το πρόβλημα αλλά το αφήνει άλυτο κι αμολητό να βασανίζει όλους μας;

«Ο κόσμος προχωράει με ερωτηματικά. Αλλιώς βαλτώνει». Μου το λέγαν οι δασκάλοι, μου το λέγαν κάποτε και τα βιβλία. Σήμερα σ’ αυτό το τέλμα που ζούμε χωμένοι μέχρι τον λαιμό, ίσα που ανασαίνουμε, δεν έχουμε αυτιά και μάτι ούτε για δασκάλους ούτε για βιβλία. Μόνο τρόμο κι αγωνία για γνωστούς αγνώστους που πυρπολούν το μέλλον.

Τώρα μιλάω κι εγώ που πολλοί γνωστοί μου απεδείχθησαν εντελώς άγνωστοι. Γνώριζα την κυρία Μαρί – Λίζα Ξενογιανακοπούλου από το χαμηλό της προφίλ και την προσήλωσή της στο πολιτικό όραμα του Γεωργίου Παπανδρέου. (Ποιος γέλασε; Ποιος γέλασε, θα τον διαγράψω). Μια προσήλωση σχεδόν θρησκευτική. Ισως βέβαια βοηθάει σ’ αυτήν την εντύπωση ένας αέρας κατηχητρίας που σκορπάει στο διάβα της η πρώην υπουργός. Ποιος το περίμενε λοιπόν απ’ αυτήν την πολιτική θεραπαινίδα του Αρχηγού του ΠΑΣΟΚ (ε, άμα γελάτε δεν κάνουμε τίποτα) Γεωργίου και πάλι Παπανδρέου ότι θα ψήφιζε ένα ολοστρόγγυλο ΟΧΙ; Το «Οχιά» που ακούστηκε πίσω από ένα κόκκινο κασκόλ το προσπερνάω. Αλλά η Μαρί – Λίζα σε ξάφνιασε.

Εδώ έγινε της Βουλής το πανηγύρι. Αλλος διαγράφτηκε γιατί ψήφισε ΝΑΙ, άλλος γιατί ψήφισε ΟΧΙ, άλλος παραιτήθηκε για να μην καταψηφίσει και πήρε άλλος τη θέση του για να κάνει αυτό που δεν θα ‘κανε ο πρώτος. Βέβαια οι άνθρωποι είχαν να διαλέξουν μεταξύ των δύο: Λαιμητόμος ή Αγχόνη; Αφού κι εγώ που κάνω τον έξυπνο, το βράδυ της Κυριακής από την αγωνία μου έκανα πράγματα πρωτόφαντα. Ειδικά εκεί που άρχισαν να τις μετράνε έχασα κάθε έλεγχο. Στα ΟΧΙ κατέβαζα καντήλια, στα ΝΑΙ τους έπαιρνε ο διάολος τον πατέρα, σε ένα ΠΑΡΩΝ δε βγήκα στη βεράντα και ξερίζωσα έναν μαϊντανό. Αφού έλεγα, δεν με αναγνωρίζω. Εγώ που είμαι τόσο πολύ γνωστός μου είχα γίνει εντελώς άγνωστος. Γατί είχα μπει κι εγώ στο δίλημμα του τρόπου θανατώσεως.

Εδώ θα πρέπει να σταθώ και να ομολογήσω ότι όσο να ‘ναι σε έναν καλλιτέχνη η λαιμητόμος είναι πιο κοντά, λόγω του ότι θα ‘χει και κοινό από κάτω. Αλλωστε η Κρεμάλα, εκτός που είναι πιο μοναχική σαν τύπος, με βρίσκει και πολύ αντίθετο. Γιατί εμένα προσωπικά η Αγχόνη με αγχώνει.

ΥΓ: Παρ’ όλα αυτά, η γάτα που μάζεψα στον χιονιά την Πέμπτη και νόμιζα τετράπαχη τη νύχτα της φωτιάς γέννησε πέντε μικρά ζωάκια, κι έξω απ’ το παράθυρο η αμυγδαλιά ολάνθιστη, για κάποιο ανεξερεύνητο λόγο, μου κλείνει το μάτι.