Χόλιγουντ, Μπόλιγουντ και κραυγές κοριτσιών
Πού αλλού μπορεί κάποιος αυτές τις ημέρες να σκοντάψει στην Κατρίν Ντενέβ, να συναντήσει παρακάτω τον Κλάιβ Οουεν και να δει τον σκηνοθέτη Μπενουά Ζακό να του κάνει το σήμα της νίκης με ένα «Vive la Grece!» παρά στην Μπερλινάλε...
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Υπάρχουν φεστιβάλ όπου οι ταινίες ξεκινούν την καριέρα τους και φεστιβάλ όπου… την τελειώνουν. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν τα μεγάλα και ηχηρά, ανάμεσά τους και αυτό του Βερολίνου όπου, εκτός από τις ταινίες του διαγωνιστικού, έχουμε και τις λεγόμενες «εκτός συναγωνισμού», οι οποίες όμως προβάλλονται στις ίδιες επίσημες αίθουσες και συγκεντρώνουν τα φώτα της δημοσιότητας.
Διότι μόνο με την τέχνη δεν στήνεις φεστιβάλ, το Χόλιγουντ πρέπει να είναι παρόν. Γιατί Χόλιγουντ δεν σημαίνει μόνο σκουπίδια. Δεν λες σκουπίδι, για παράδειγμα, το «Shadow Dancer» με τον πολύ Κλάιβ Οουεν που προβλήθηκε στο Berlinale Palast, όπου ένας μαχητής του ΙRΑ αναγκάζεται να «πουλήσει» τους δικούς του και να λειτουργήσει ως πληροφοριοδότης για να προστατεύσει το μέλλον του παιδιού του.
Βαρύ, κοινωνικό το θέμα, αλλά τα κορίτσια με τις διαπεραστικές τσιρίδες που περίμεναν τον Κλάιβ να βγει από τη λιμουζίνα δεν έδειξαν να πτοούνται. Και φυσικά ο μεγάλος σταρ (και καλός ηθοποιός) τα χαιρέτησε χαμογελαστός.
Στη συνέντευξη Τύπου μίλησε όπως πάντα σοβαρά και μετρημένα, και βέβαια δεν ξέχασε να υπογραμμίσει το πόσο αγαπά την οικογένειά του και πόσο καλός οικογενειάρχης είναι. Ο,τι κάνει, δηλαδή, σχεδόν σε κάθε συνέντευξη όπου τον έχω πετύχει.
Πέραν αυτού, περιμένουμε ακόμη τον Κιάνου Ριβς, αλλά ευτυχώς έχουμε τον Σαρούκ Καν. Ποιον; Μα τον μεγαλύτερο σταρ του Μπόλιγουντ! Ναι, μη γελάτε, όσα εκατομμύρια μαζεύουν οι επιτυχίες του μεγάλου και τρανού Σαρούκ δεν τα έχει δει τελευταία η Νικόλ Κίντμαν που έχει να κάνει επιτυχία από τον καιρό του Νώε.
Ε, τα χαλιά είχαν στρωθεί, αλλά ο Καν δεν έφτασε την πρώτη ημέρα. Ανέβασε πυρετό ο άνθρωπος και οι γιατροί τον συμβούλευσαν να μην κάνει τον κόπο. Λογικό φαίνεται. Το θερμόμετρο εδώ σπανίως ανεβαίνει πάνω από το -5 (τα πρωινά αυτό, για τις νύχτες ας μη μιλήσω καλύτερα).
Τελικά όμως ο πολύφερνος Σαρούκ Καν ήρθε. Και έκανε και τον διευθυντή του φεστιβάλ Ντίτερ Κόσλικ να κάνει και χιούμορ (γερμανικό, ξέρετε, όχι ιδιαιτέρως πετυχημένο): «Λένε ότι το κρύο σκοτώνει το κρύωμα; Ακουσα ότι αυτό δεν λείπει από το Βερολίνο. Εγώ λοιπόν φέρνω κάτι το “καυτό” στην Μπερλινάλε».
Από το διαγωνιστικό τμήμα εξάλλου η μόνη μεγάλη έκπληξη ήρθε από τους αδελφούς Ταβιάνι με το «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει», ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που καταγράφει τις πρόβες μιας ομάδας ηθοποιών-βαρυποινιτών χάριν του αναμορφωτικού τους προγράμματος, με θέμα τον σαιξπηρικό «Ιούλιο Καίσαρα» και τη δολοφονία του.
Σινεμά μοντέρνο (ναι, μοντέρνο, και ας έχουν περάσει τα 80 τα δύο αδέλφια εξ Ιταλίας!) που συγκλόνισε την κεντρική αίθουσα του φεστιβάλ. Πέραν τούτου, χλιαρές αποδόσεις από τα μεγάλα ονόματα.
Οσο για την ελληνική συμμετοχή, στο διαγωνιστικό τμήμα της Μπερλινάλε η προκλητική ταινία «Μετέωρα», με έρωτες μοναχών, του γεννημένου στην Κολομβία Θεσσαλονικιού Στάθη Σταθουλόπουλου δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη.
Και οι κριτικοί την αναφέρουν και τα προγνωστικά τη λαμβάνουν υπόψη τους. Κανείς δεν αποκλείει να γυρίσουν οι συντελεστές των «Μετεώρων» με κάποιο βραβείο. Τόσα άλλωστε γράφονται συχνά για το λεγόμενο New Greek Cinema (ποιος θα το έλεγε ότι ο όρος Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος ή ΝΕΚ θα επέστρεφε… μεταφρασμένος στην αγγλική!).
Google news
