Το σημείο μηδέν

Από τα παρασκήνια στη Βασιλίσσης Σοφίας μέχρι τις κουίντες στην Αγίου Κωνσταντίνου και το πατάρι στη Βουτάδων, οι πάντες και τα πάντα είναι πλέον σε θέση μάχης. Ολοι οι συντελεστές της «Αυλής των θαυμάτων» βρίσκονται στις κουίντες. Ο κόσμος από την πλατεία ακούγεται σαν βουητό αρένας. Κάποιοι ηθοποιοί κάνουν θεατρικές ασκήσεις για δύο άτομα. Μερικοί μιλούν με τον Γιάννη Κακλέα, τον σκηνοθέτη. Η Ιλεάνα Παντελοπούλου δεν χρειάζεται να ειδοποιήσει κανένα καμαρίνι με το μικρόφωνο.

Πίσω από τη σκηνή της «Λίμνης των κύκνων» οι μπαλαρίνες με πλήρη χορευτική αμφίεση στέκονται ήσυχες. Σαν να ποζάρουν για πίνακα του Ντεγκά. Δύο χορευτές που πριν συζητούσαν τεμπέλικα, κρατούν τώρα την ανάσα τους, δυο βήματα από τον προβολέα. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Πετρόφ φεύγει για να δει την παράσταση από τη πλατεία. Ολα τα κορδόνια και οι κόπιτσες της ομάδας του είναι πια δεμένα σφιχτά.

Ο Φοίβος και η Μάρθα κάνουν μια τελευταία φωνητική άσκηση. Η ροή του κόσμου έχει σταματήσει εδώ και ώρα. Δυο τρεις φίλοι που τους επισκέφθηκαν τούς δίνουν μια αγκαλιά και φεύγουν. Ο μάνατζερ ζητάει σε όσους μένουν να ετοιμαστούν. Οι μουσικοί κατεβαίνουν πρώτοι.

Στο Μέγαρο Μουσικής τα φώτα σβήνουν. «Ντέσιατς σεκούντ» λέει μια φωνή και όλοι μετρούν από μέσα τους μέχρι το δέκα. Στη σκηνή του Gazarte ακούγεται το μέτρημα της μπαγκέτας, οι πρώτες νότες και ο Φοίβος με τη Μάρθα κοιτάζονται πριν αποφασίσουν: «πάμε». Στο Εθνικό η υπεύθυνη σκηνής πατάει και τρίτη φορά το κουμπί για το κουδούνι. Σπεύδει προς τον χώρο όπου συζητάει ο σκηνοθέτης με μερικούς ηθοποιούς. Ανοίγει μια πόρτα και ξεπροβάλλει το κεφάλι της που δίνει το σύνθημα: «Ξεκινάμε».