Ο δύσκολος μονόδρομος του ευρώ

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, δεν ξέρω την κατάληξη των διαπραγματεύσεων για το κούρεμα του ελληνικού χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση της χώρας μας προκειμένου να συνεχίσει να στέκεται στα πόδια της, το δύσκολο διάστημα που έρχεται. Ξέρω όμως τα δυσμενή για το ΠΑΣΟΚ ποσοστά της τελευταίας δημοσκόπησης, ποσοστά οδυνηρά, που δεν τα άξιζε ένα κόμμα το οποίο, όσα λάθη και αν έχει κάνει κατά καιρούς, έχει να επιδείξει σημαντικό έργο για τους έλληνες πολίτες, ιδίως για τις κοινωνικές τάξεις που μερικές δεκαετίες πριν δεν βρίσκονταν στην αναπαυτική μεριά της ζωής. Ξέρω ακόμα τις διαλυτικές τάσεις που επικρατούν στο κόμμα και, κυρίως, ότι στην απονενοημένη προσπάθειά τους να σωθούν πολλοί βουλευτές επαρχίας είναι έτοιμοι να απαρνηθούν το εγχείρημα σωτηρίας της χώρας.

Παρ’ όλα αυτά και σε πείσμα της κατάθλιψης των ημερών, παραμένω αισιόδοξος. Και παραμένω αισιόδοξος διότι, πιστεύω, στο κόμμα μας θα νικήσει η πολιτική. Θα νικήσουν δηλαδή τα επιχειρήματα, η παράθεση των δεδομένων, η πραγματικότητα.

Αλλά για να επικρατήσει η φωνή της λογικής, πρέπει να διαλυθεί ο κουρνιαχτός του λαϊκισμού, για να μπορέσουμε να συζητήσουμε σαν κανονικοί άνθρωποι.

Και μια που πρέπει να συζητήσουμε, ας αρχίσουμε από τα αίτια της ήττας μας.

Πρώτα, πρώτα, η αδυναμία μας να «επικοινωνήσουμε» τις τεράστιες ευθύνες των κυβερνήσεων της Δεξιάς, των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή. Εκτός από τα σκάνδαλα διαφθοράς, που αποκάλυψε ο Τύπος και στα οποία δεν δώσαμε έμφαση, αδιαφορήσαμε ακόμα και για την παρουσίαση των στοιχείων. Δεν είπαμε δηλαδή στον ελληνικό λαό ότι μόνο η τελευταία κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή αύξησε υπέρογκα το χρέος μοιράζοντας, σκορπώντας δηλαδή από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2009, 60 δισ. ευρώ.

Αντί όμως να καταδείξουμε τα φέσια που έβαλε στη χώρα η Δεξιά, εμείς αρκεστήκαμε να βαυκαλιζόμαστε με το «λεφτά υπάρχουν» και να μην παρουσιάζουμε τα πράγματα όπως ήταν. Δεν είπαμε ότι τα λεφτά σώνονταν κι ύστερα τρέχαμε στο ΔΝΤ να καλύψει τα ελλείμματα. Υστερα, δεν είπαμε ότι μέρος της κρίσης πρέπει να πληρώσουν όχι μόνο οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι αλλά και οι προνομιούχοι των ΔΕΚΟ, υψηλόμισθοι του Δημοσίου και, γενικώς, πρόσωπα που είχαν ευνοηθεί επί δεκαετίες από τη γειτνίασή τους με το σύστημα εξουσίας. Τέλος, δεν συμβάλαμε ουσιαστικά σε καμία μεταρρύθμιση, ακόμα και αν τις είχαμε συνομολογήσει με τους δανειστές μας και τους εταίρους μας: δεν ανοίξαμε τα κλειστά επαγγέλματα, δεν ελαφρύναμε το Δημόσιο, δεν κάναμε τίποτα για τη φοροδιαφυγή (ούτε για τα μάτια), αφήσαμε την ανομία να γιγαντώνεται θεωρώντας ότι έτσι εκτονώνεται η δυναμική της κοινωνικής διαμαρτυρίας που είχε ανοίξει και, όταν χρειάζονταν περισσότερα λεφτά, ξανακαταφεύγαμε στα συνήθη υποζύγια και τα πλακώναμε σε νέους φόρους και χαράτσια.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε ούτε τη θετική συγκυρία σε ορισμένους τομείς της δημόσιας ζωής, να την εντάξουμε σε μια στρατηγική ανάπτυξης (θα πείτε, εδώ δεν καταφέραμε να τη διαχειριστούμε ούτε επικοινωνιακά): ο τουρισμός, π.χ., φέτος αυξήθηκε. Πού οφείλεται η μεγάλη αύξηση; Ενα μικρό ποσοστό οφείλεται στην πολιτική που εφαρμόσαμε. Γιατί; Η απάντηση έχει δοθεί από τον Νίκο Σηφουνάκη στο Εθνικό Συμβούλιο: «Διότι στα 34 αεροδρόμια της χώρας υπήρχε μονοπώλιο για την επίγεια εξυπηρέτηση. Δηλαδή, μια αεροπορική εταιρεία για να κατέβει στη Ζάκυνθο ή να πάει στη Λακωνία τού ζητούσε, για την επίγεια εξυπηρέτηση, 35 ευρώ το κεφάλι. Μονοπώλιο. Αλλιώς, πήγαινε τις πτήσεις αλλού, σε άλλες χώρες. Από τον Ιανουάριο του 2010 που σπάσαμε το μονοπώλιο εξοικονομήθηκαν 25.000.000 από τις άγονες γραμμές με πέντε εταιρείες και τέσσερις εταιρείες δραστηριοποιούνται στην επίγεια εξυπηρέτηση».

Αυτή τη στιγμή είμαστε στο μηδέν, επικοινωνιακά και πολιτικά. Επιπλέον, μας πλακώνει το βάρος των μέτρων που απορρέουν από το νέο Μνημόνιο.

Πολύ σύντομα, όμως, τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους. Και όταν η κοινωνία μας κατανοήσει ότι το ΠΑΣΟΚ, παρά τα λάθη και τις παραλείψεις του, παρά την αδυναμία του να πει τα πράγματα με το όνομά τους και την υποταγή του στις κοινωνικές δυνάμεις που δεν ήθελαν καμία μεταρρύθμιση, ήταν η καλύτερη επιλογή για τον τόπο. Γιατί ήταν το κόμμα που αποφάσισε, παρά το κόστος, ότι θα μείνουμε στη Δύση, στο ευρώ, στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Είμαι σίγουρος ότι όταν η ελληνική κοινωνία αρχίσει ξανά να συζητάει (και όταν, μαζί της, αρχίσει ξανά να συζητάει και το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου με ωριμότητα να επιλέξει και μια νέα, άφθαρτη, εξωστρεφή ηγεσία), θα μας πιστώσει τη σωτηρία της χώρας. Μέχρι τότε είμαστε καταδικασμένοι να αισιοδοξούμε.

Ο Χρήστος Δρακόπουλος είναι στέλεχος επιχειρήσεων, ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ