Τα πρόσωπα της νέας σόουλ

Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται με το χιπ χοπ. Τη μια στιγμή νομίζεις πως βουλιάζει και παλεύει να κολυμπήσει σε βαλτωμένα νερά, την άλλη μαγνητίζει όλες τις μουσικές με νέες ιδέες. Εκεί γεννιέται η νέα σόουλ. Αν ο Κάνιε Γουέστ και ο Τζέι Ζ κούρασαν, έρχεται ο Ντρέικ να αλλάξει το παιχνίδι.

Παράξοδο για τα παλιά στάνταρ, όμως πολλές φορές μέσα από μεγάλες, ακριβές παραγωγές, έγιναν πρωτοποριακά πράγματα.

Ο Κάνιε Γουέστ έκανε το «My Beautiful Dark Twisted Fantasy», σπουδαίο έργο.

Η συνεργασία με τον Τζέι Ζ κόλλησε αμέσως μετά. Ο Εμινεμ εξελίσσει την τέχνη του, αλλάζει πρότζεκτ, ανεβάζει τον πήχη. Η Νίκι Μίναζ, σαν ροζ εκδοχή της Τζέσικα Ράμπιτ και μαζί εξαδέλφη της Μίνι Μάους, σερβίρει μουσικό μενού για προχωρημένους.

Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε κενό. Και βρέθηκε ο άνθρωπος που θα ενώσει τα σημεία από τον κοσμοπολίτη Κάνιε ώς τον εναλλακτικό The Weeknd, από εκεί στο υπνωτικό hip hop του Νότου και τη χορευτική εκδοχή του είδους με φουλ «σόουλ» συναίσθημα.

Ο Καναδός Ντρέικ το έκανε χωρίς καν να ιδρώσει. Και όλα αυτά, ξεκάθαρα και δυνατά στο δεύτερο άλμπουμ του «Take Care», αποκαλύπτουν το εύρος των ικανοτήτων του. Ο Ντρέικ επιμένει στα δύσκολα και στα τρυφερά – τραγουδάει στα πρώτα, ραπάρει στα δεύτερα και αυτή τη στιγμή συγκεντρώνει τα βλέμματα επάνω του.

Η συγκυρία τον βοηθάει. Τα λούσα και ο χαβαλές, οι σαμπάνιες και οι γκάνγκστερς του ραπ που βλέπουν τις περιουσίες τους να μοστράρουν σε λίστες του «Forbes» χαμηλώνουν τους τόνους. Ο Ντρέικ πλησιάζει προβληματισμένος, εκκεντρικός, εσωστρεφής, σκοτεινός και – όπως έγραψαν οι «New York Times» – «σπρώχνει το ραπ προς την γκόθικ όχθη».

Αλλού όμως είναι που κερδίζει όλους τους πόντους μαζί. Εκεί όπου ο «μανδύας» του στυλ απλώς στολίζει το πολύτιμο υλικό που είναι τα τραγούδια του. Τοπ άλμπουμ, μια συνεχής έκπληξη. Κάνει την ψυχεδέλεια να μοιάζει σα να γεννήθηκε για το ραπ, τη σόουλ με διακριτικά Μάρβιν Γκέι να ακούγεται σαν δικό του αποτύπωμα. Ο Ντρέικ αγαπάει (και τραγουδάει για) τις γυναίκες, σαν ρομαντικός τύπος την εποχή των σπρεντ. Από τον πλούσιο νεοϋορκέζικο ρυθμό («Lord Knows») στο πιο μετρημένο «Doing It Wrong», με τη φυσαρμόνικα του Στίβι Γουόντερ.