Δυο δρόμοι για το ΠΑΣΟΚ

Τη δεκαετία του ’80, μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε, γαλουχήθηκε, απέκτησε ως βίωμα στο πετσί της τη μορφή και τους λόγους του Ανδρέα, χαράχτηκαν στη συνείδησή της η προσωπικότητα του Γεννηματά και το ταμπεραμέντο της Μελίνας, είδε το βιοτικό της επίπεδο να ανεβαίνει και να αποκτά μια ζωή που υποσχόταν καλύτερες, «ευκολότερες» και πιο ανέμελες μέρες. Αυτό το έζησε και πίστευε πως θα το ζήσει για πολλά χρόνια ακόμα, εμποτίζοντας και τα παιδιά της με αυτά τα «ιδανικά» της εύκολης ζωής και χρήματος, όπου το κράτος έπαιζε τον ρόλο του «καλού πατερούλη» που μέσα στην αγκαλιά του θα μπορούσε να χωρέσει όλα τα «παιδιά» του.

Αυτή την αυταπάτη, όμως, ήρθε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ να την αποκαθηλώσει. Και η αλήθεια είναι ότι το έκανε πολύ βίαια. Τι έχει να θυμάται πλέον η δική μου γενιά, η γενιά των 20άρηδων, που σε μία δεκαετία θα είναι γενιά των 30άρηδων; Θα έχει να θυμάται ένα ΠΑΣΟΚ που επί της δικής του κυβερνητικής θητείας εξαπέλυσε τη μεγαλύτερη επίθεση στα όνειρα και στα σχέδιά τους να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, που συνειδητά σνόμπαραν την πολιτική.

Η γενιά που τώρα πλήττεται περισσότερο από την κρίση, δυστυχώς – και με δική της ευθύνη, για να μην τα φορτώνουμε όλα στους άλλους -, δεν έχει ακούσει ποτέ της για πολιτική. Εμαθε για την πολιτική τόσο άμεσα και βίαια, όσο ήταν και η επίθεση που δέχθηκε. Ξαφνικά, η πολιτική έγινε κυρίαρχη στη συζήτηση με την παρέα, στον καφέ, στο ποτό, στο σπίτι. […]

Ποιες προοπτικές ανοίγονται λοιπόν για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ; Το πιο πιθανό, να μαζέψει στους κόλπους του όλους αυτούς που σήμερα το παίζουν αντίδραση, φωνές και κακό, αυτούς με τις μακρόσυρτες αναλύσεις που συνδυάζουν λίγο από Μαρξ, Κέινς και Φρίντμαν – όλοι οι καλοί χωράνε -, και να αποτελέσει ξανά έναν «δυνατό πυλώνα» στην πολιτική ζωή του τόπου, όπως το γνωρίσαμε την τελευταία τουλάχιστον 15ετία.

Mπορεί βέβαια να αποτελέσει – ξανά – έναν ιδεολογικό φορέα, που αυτήν τη φορά, ελλείψει δυναμικού ηγέτη, θα στηριχθεί αποκλειστικά στον – λίγο – κόσμο του, σε μια μερίδα ανθρώπων που θέλει ένα κόμμα το οποίο πρώτα απ’ όλα θα σέβεται την ιστορία και τα μέλη του, έχοντας στόχο να εισχωρήσει ξανά μέσα στα σπίτια των Ελλήνων, παρέα με την πολιτική και ένα ξεκάθαρο όραμα για νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Η δεύτερη πιθανότητα ίσως κρατήσει μακριά από την εξουσία για αρκετά χρόνια το κόμμα, αλλά τουλάχιστον όταν αυτό επανέλθει, θα είναι με όρους και προϋποθέσεις που θα εξασφαλίσουν, αν μη τι άλλο, μια πιο χρήσιμη για τον τόπο και την πατρίδα κυβερνητική θητεία. Και είναι κάτι που, προσωπικά τουλάχιστον, μου αρέσει πολύ περισσότερο σαν ιδέα και προοπτική.

Ο Αλέξανδρος Τσίμας είναι φοιτητής Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης από την Αριδαία του Νομού Πέλλας