Σε αυτή την εποχή της μεγάλης αγωνίας και της αναζήτησης των νέων προτύπων, ιδίως των τηλεοπτικών, που θα εκφράσουν έναν κόσμο απογοητευμένο από τα σενάρια μιας διαρκώς καλπάζουσας ευημερίας και ενός λάιφ στάιλ που διαλύεται στα εξ ων συνετέθη, σηκώνουν μαντίλι αποχαιρετισμού και οι «Νοικυρές» – πρότυπα της νεοσαπουνοπερικής τηλεόρασης που από το 2004 και επί 8 συνεχόμενες σεζόν διήγαν λαμπερό μεν βίο, πλην όμως σε διαρκή «απόγνωση».
Η γυναικοπαρέα βέβαια της φανταστικής Γουιστέρια Λέιν, οι «Νοικοκυρές σε απόγνωση» (Desperate Housewives), αντανακλούσε την εξέλιξη των αμερικανικών γυναικείων προτύπων, ξεκινώντας από την τηλεόραση της δεκαετίας του ’50. Τότε που η ανερχόμενη μικροαστική τάξη έκανε οικονομίες για ένα πλυντήριο πιάτων, με πρότυπο την εξαιρετική Λουσίλ Μπολ, αστεία φιγούρα νοικοκυράς που κάνει διαρκώς γκάφες και ρίχνει έξω τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Εκτοτε το αμερικανικό όνειρο υπηρετήθηκε παντοιοτρόπως από μια τηλεόραση που μετακόμιζε τις νοικοκυρές σε καλοφτιαγμένες μονοκατοικίες, γέμιζε τα σπίτια τους υπερσύγχρονα μοντέλα ηλεκτρικών συσκευών και σιγά σιγά, για να μη χάνει την επαφή με την πραγματικότητα πέρασε από τα παλ χρώματα της οικογενειακής ευτυχίας, στα ζωηρά των κρυφών παθών, της απιστίας, των προβληματικών τέκνων κ.λπ.
Εξού και οι Σούζαν, Λινέτ, Μπρι και Γκαμπριέλ είχαν τα χαρακτηριστικά των Αμερικανίδων που ζουν σε ανάλογα προάστια και τα ήθη των ανθρώπων με ορίζοντα το απέναντι σπίτι και μέτρο σύγκρισης τη ζωή και το βιος του γείτονα. Ενας κλειστοφοβικός κόσμος όπου τα ένοχα μυστικά, τα άνομα πάθη και πράξεις συγκαλύπτονται, πάντα από τις γυναίκες, χάριν μιας επιφανειακής ηρεμίας και μιας επιδεικτικής ευμάρειας.
Η σειρά αυτή έφτασε να έχει 120 εκατομμύρια θεατές από την προβολή της σε 68 χώρες, με έσοδα για το κανάλι ABC που τη λανσάρισε γύρω στα 2,75 εκατ. δολάρια ανά ημίωρο προβολής, έγινε παιχνίδι, τροφοδότησε διαφημίσεις και αποτέλεσε μοντέλο για ριάλιτι «νοικοκυρών» – από αυτά που δεν παρέλειψε να προσφέρει στο ελληνικό κοινό η εγχώρια τηλεόραση για να εισπράξει την παγερή του αδιαφορία. Η τελευταία σεζόν της σειράς, δε, επιφυλάσσει ακόμη πιο σκληρά σαπουνοπερικά χτυπήματα στον κόσμο της νοικοκυρίστικης υποκρισίας.
Σε αυτά τα 8 χρόνια οι «Νοικοκυρές σε απόγνωση» έζησαν ταραχώδεις ζωές. Μία εξ αυτών παντρεύτηκε τον νόστιμο υδραυλικό της γειτονιάς, άλλη έκανε δική της επιχείρηση κέτερινγκ και ξεφορτώθηκε έναν χολερικό σύζυγο, άλλη, η Γκάμπριελ, εκπρόσωπος της Αμερικής των λατίνων μεταναστών οι οποίοι ανήλθαν κοινωνικά και οικονομικά, έδωσε μάχη για τον οικογενειακό πλούτο, για να ξεπαστρέψει τη μοχθηρή πεθερά, για να αδυνατίσει την υπέρβαρη κόρη και πλέον έχει να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα ενός φόνου που διέπραξε ο σύζυγός της και που βρίσκει όμως την παρέα της Γουιστέρια Λέιν ενωμένη στην προσπάθεια να μην αποκαλυφθεί. Πήγε μακριά το σχοινί.
Αν και έχει ενδιαφέρον ότι είναι ο Μαρκ Τσέρι αυτός που το τράβηξε δείχνοντας ότι οι ξιπασμένες «νοικοκυρές» που έχουν εμφάνιση μοντέλων και αγωνίζονται να επιδείξουν τα τέλεια σπίτια και τις τέλειες οικογένειες είναι εικόνα μιας επιφάνειας που κρύβει όλα τα ακραία πάθη ενός κλειστοφοβικού περιβάλλοντος. Είναι ο ίδιος που είχε υπογράψει την αλήστου μνήμης σειρά τα «Χρυσά κορίτσια» – μοντέλο στο οποίο βασίστηκε και το εγχώριο hit «Οι τρεις Χάριτες» – η οποία αποθέωνε με χιούμορ τη δικαιωμένη ελαφρότητα της αμερικανίδας νοικοκυράς της τρίτης ηλικίας.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 τα κορίτσια της τρίτης ηλικίας κουβαλούσαν τη «χαρά της ζωής» και το… γερό πορτοφόλι, σύμφωνα με τις έρευνες των διαφημιστικών εταιρειών – το νεανικό κοινό δεν είχε ακόμη αποθεωθεί -, ενός κόσμου που ευημερούσε ή τέλος πάντων πίστευε στο όνειρο της ευημερίας. Οι «Νοικοκυρές σε απόγνωση» είναι πλέον τα απομεινάρια ενός κόσμου που αποχαιρετά τραυματισμένος – ψυχολογικά, κοινωνικά, οικονομικά – εκείνα τα όνειρα. Η επόμενη γενιά τηλεοπτικών «νοικοκυρών» δεν έχει ακόμη αναδειχθεί, όμως θα έχει ενδιαφέρον.
Σχόλια
