Τι έχει απομείνει

Τα πράγματα έχουν φτάσει στο σημείο που όσοι έχουμε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ ντρεπόμαστε να το πούμε. Αλλά δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος που θεωρεί τον εαυτό του κομμάτι της δημοκρατικής παράταξης, από την απαξίωση του κόμματος, έχει παροπλιστεί.

Υπάρχουν πιο σοφοί άνθρωποι από εμένα για να κρίνουν γιατί πήγαν τόσο στραβά τα πράγματα και απαξιώθηκε τόσο το ΠΑΣΟΚ.

Σίγουρα όμως δεν υπάρχουν πολλοί που να αισθάνονται την απογοήτευση που αισθάνομαι εγώ – τουλάχιστον από όσους είναι στα πράγματα – όντας μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης σε μια χώρα που δεν θα μπορούσε να έχει διοικηθεί χειρότερα και δεν παράγει – όντας άνεργος και στα 30, το μόνο που μπορώ να αισθανθώ είναι αγωνία. Μια αγωνία που είναι πολύ χειροπιαστή και ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να αλλάξω το μέλλον μου.

Αμφιβάλλω όμως αν εν μέσω αυτής της γεωπολιτικής καταιγίδας υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να πείσουν πλέον την κοινωνία ότι το ΠΑΣΟΚ πράγματι έχει τη δύναμη να συσπειρώσει κόσμο, όχι ψηφοθηρικά, και να προτείνει ένα πρότυπο διακυβέρνησης που να ξελασπώσει τη βαλτωμένη οικονομία και την αγανακτισμένη, απογοητευμένη και έτοιμη να εκραγεί από οργή κοινωνία.

Πώς μπορεί το ΠΑΣΟΚ να γίνει ξανά ένα κόμμα που θα κυβερνήσει τον τόπο. […] Ποιο είναι το ιδεολογικό στίγμα της παράταξης που θέλαμε να λέμε ότι μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Τι το σοσιαλιστικό έχει μείνει στο ΠΑΣΟΚ την ώρα που με τις πολιτικές που ακολούθησε η κυβέρνησή του, το μόνο που κατάφερε ήταν να εξοργίσει την κοινωνία, αφού οι επιλογές ήταν κάτι μεταξύ ενός ήπιου φιλελευθερισμού – που ακριβώς επειδή ήταν ήπιος δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα, μακροοικονομικά – και μιας αγκυλωμένης στο παρελθόν πελατειακής σοσιαλιστικοφανούς πρακτικής που εξάντλησε τα τελευταία ψήγματα κοινωνικής ευαισθησίας της στο να μην κόψει το ρεύμα στους μη δυνάμενους να πληρώσουν το τέλος ακινήτων μέσω της ΔΕΗ!

Την ώρα που η εθνική μας αξιοπρέπεια έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, από αυτό το εθνικά μειωτικό σόου «καρότου – δόσης» και «μαστιγίου – απαξίωσης της Ελλάδας», είναι ανάγκη να αυτομαστιγωθούμε. […] Αλλά για να πειστεί ο Ελληνας ότι αυτή την ανηφόρα πρέπει να την ανέβουμε – και να ζοριστούμε – όλοι, πρέπει να δει ότι όντως ζορίζονται όλοι. […]

Πρέπει να καταλάβουμε ποιος είναι ο λόγος που οι εταίροι μας έχουν εξοργιστεί μαζί μας. Διότι βλέπουν ότι δεν είμαστε αυστηροί με τους εαυτούς μας. […] Πρέπει να γίνουμε πιο αυστηροί με τους εαυτούς μας. Τα κρατικά ελλείμματα πρέπει να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα. Η φοροδιαφυγή τα διογκώνει και πρέπει να παταχθεί. […]

Κατά πολλούς η συνταγματική απαγόρευση κρατικών ελλειμμάτων ισοδυναμεί με την κήρυξη νεοφιλελεύθερης οικονομικής δικτατορίας. Ομως είναι μια λύση. Η μονομερής διεκδίκηση από το κράτος φόρων που άδικα δεν έχουν αποδοθεί, και μάλιστα από το μεγάλο κεφάλαιο, θα προσέφερε μια ανάσα σε αυτό το λογιστικό σαφάρι ανεύρεσης χρημάτων και θα δημιουργούσε μια θετική δυναμική συστράτευσης των Ελλήνων σε έναν σκοπό που είναι δύσκολος αλλά χαρακτηρίζεται από ισονομία και δικαιοσύνη. Εκτός εάν η οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν μπορεί να τα βάλει με το μεγάλο κεφάλαιο, αφού από αυτό προσδοκά επενδύσεις. Και χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις…

Ο Ορέστης Ζαφείρης είναι μηχανικός