Η αέναη γοητεία της πέτρας

Σε αυτούς τους μαχαλάδες αποκλείεται να βρεθείς τυχαία καθώς οι δρόμοι εδώ καταλήγουν, δεν περνούν. Τριγύρω τα βουνά κυριαρχούν και με το επιβλητικό παρουσιαστικό τους επηρεάζουν τους ρυθμούς της τοπικής ζωής. Κάτω από αυτές τις πέτρινες στέγες των βουνών οι άνθρωποι έχτισαν τις δικές τους πέτρινες στέγες και δημιούργησαν ήδη από τον 14ο αιώνα δύο μαχαλάδες με ένα παράξενο όνομα, Πάπιγκο.

Ο μοναδικός δρόμος κατηφορίζει από το χωριό Αρίστη προς τον Βοϊδομάτη και τη μικρή γέφυρα, που ενώνει το Πάπιγκο με τον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ είναι το ιδανικό σημείο για να απολαύσει κανείς τα καθαρά νερά του ξακουσμένου ποταμού, όπου τα πλατάνια σκεπάζουν με τα κλαδιά τους σχεδόν τα πάντα δημιουργώντας σχήματα και εικόνες στα βαθυγάλαζα νερά του Βοϊδομάτη.

Ο δρόμος ανεβαίνει μια απότομη ράχη σχηματίζοντας αλλεπάλληλες φουρκέτες, τα καγκέλια, όπου μπορείτε να μετρήσετε 14 στροφές καθεμιά από τις οποίες αποκαλύπτει και μια διαφορετική όψη των επιβλητικών πύργων της Αστράκας. Διαδρομή όμοιά της δεν υπάρχει αλλού στη χώρα μας, τονίζοντας ταυτόχρονα το απόμακρο του χωριού, κάτι όμως που το κάνει ακόμα πιο γοητευτικό. Δεξιά χάσκει το τέλος του φαραγγιού του Βίκου και με τους πύργους της Αστράκας (1.788μ.) σχεδόν να βρίσκονται δίπλα σου, νιώθεις ότι πλησιάζεις στο τέλος της διαδρομής. «Σκαρφαλώνοντας» στους δυτικούς πρόποδες της Τύμφης εμφανίζονται τα πρώτα σπίτια του Πάπιγκου σε υψόμετρο 900, που έτσι όπως τα αντικρίζεις από χαμηλά μοιάζουν να κουρνιάζουν στις κορυφές των δένδρων. Ουσιαστικά το χωριό αποτελείται από δύο οικισμούς, το Μικρό και το Μεγάλο Πάπιγκο σε απόσταση δύο χιλιομέτρων. Φτάνοντας στο Μεγάλο Πάπιγκο σας υποδέχεται ο ναός του Αγίου Βλασίου, του προστάτη των ποιμένων. Χτίστηκε το 1852 στη θέση ενός ναού του 908, στην είσοδο του οποίου οι Παπιγκιώτες με εντολή του Πασά αναγκάστηκαν να κάνουν σκαλοπάτια και να «κατεβάσουν» τον Αγιο Βλάσιο 2 μέτρα προκειμένου να μην υπερβαίνει το όριο της μεγαλοπρέπειας, το εξαγωνικό όμως καμπαναριό (1887) υψώνεται 15 μέτρα από τη γη. Δίπλα στον Αγιο Βλάσιο βρίσκεται το Δημοτικό Σχολείο, έργο του Μιχαήλ Αναγνωστόπουλου ο οποίος το 1888 ίδρυσε τα φημισμένα πέντε Καλλίνεια Σχολεία σε Μεγάλο και Μικρό Πάπιγκο. Σήμερα, ελλείψει μαθητών, στον χώρο του σχολείου φιλοξενείται η πολύτιμη βιβλιοθήκη του Αναγνωστόπουλου, η οποία όμως παραμένει κλειστή για το κοινό.

Η θέση του Πάπιγκου είναι προνομιακή καθώς σχεδόν από παντού πλαισιώνεται από πελώριες και απότομες βραχοσειρές που το προστατεύουν σαν κάστρα μυθικών γιγάντων από τους αέρηδες, αλλά και από τους διάφορους επιδρομείς τα παλαιότερα χρόνια. Τσιούκα, Λάπατο, Ραδόβολη από τον Βοριά, Αστράκα, Ατζιάιμα, Κούπος από την Ανατολή και το φαράγγι του Βίκου από τον Νότο. Τα σπίτια είναι συγκεντρωμένα σύμφωνα με τη ζαγορίτικη αρχιτεκτονική και αναπτύσσονται γύρω από το κεντρικό σημείο του χωριού, το μεσοχώρι. Από εκεί ξεκινά ένα δίκτυο πεζόδρομων και λιθόστρωτα καλντερίμια που ορίζονται από πέτρινους μαντρότοιχους, τη μονοτονία των οποίων σπάνε οι περίτεχνες εξώπορτες που ενώνουν τις γειτονιές του οικισμού. Τα σπίτια είναι κτισμένα όλα από λευκή πελεκητή ντόπια πέτρα με σκεπές από σκουρόχρωμες πλάκες, ενώ συνήθως διαθέτουν ευρύχωρες πλακοστρωμένες αυλές.